چطور مراقبت از سالمند را آسان‌تر کنیم

مراقبت از اعضای خانواده نیازمند محبت، عشق و وفاداری زیادی است و امید به زندگی را افزایش می‌دهد.

پژوهش‌ها نشان می‌دهد پیشرفت درمان‌های پزشکی در مورد افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن و معلولیت که توسط افراد خانواده مراقبت می‌شوند بیشتر از دیگران است.

مراقبت از بیمار سالمند نیازبه آموزش‌هایی دارد که در اغلب موارد هیچ یک از ما از آن برخوردار نیستیم یا نمی‌دانیم از چه مرجعی آموزش ببینیم.

فراموش نکنید قرار نیست شما به عنوان یک پرستار و مراقب خوب، به یک فرشته یا قربانی تبدیل شوید که نیازهای خود و خانواده اش را کلا فراموش کرده است.با کمتر از آن هم می‌توانید یک پرستار دوست داشتنی باشید.

- یادگیری : در حد توان خود در مورد بیماری یا ناتوانی و مراقبت‌های بهداشتی لازم در مورد سالمند یا بیمارتان بیاموزید. یک پرستار حرفه‌ای در بیمارستانی که بیمارتان بستری است یا پزشک معالج او آموزش‌های اولیه را به شما می‌دهند و بعد از طریق اینترنت، مشاوره‌های تلفنی یا مراجعه به بهزیستی و مراکز مراقبت از سالمندان و... می‌توانید اطلاعات خود را افزایش دهید. این کار باعث کم شدن اضطراب شما می‌شود.

ـ مراقب کمکی: از یک پرستار سالمند یا عضوی از خانواده برای مدت مشخصی در طول هفته کمک بگیرید. مثلا دو روز تعطیلی به کمک یک مراقب و یک روز برای کارهای اداری‌تان توسط یک عضو دیگر خانواده می‌تواند احساس بهتری به شما بدهد.

ـ به دلتان اعتماد کنید: شما عضو خانواده خود را بهتر از هر کسی می‌شناسید. گاهی لازم است ضمن رعایت نکات پزشکی آن را در اولویت قرار دهید.

ـ تشویق استقلال: مراقبت به این معنا نیست که همه کارهای سالمند را خودتان انجام دهید. از فناوری‌هایی چون صندلی‌های هوشمند چرخدارو دوربین‌های مدار بسته و زنگ‌های هشدار و میکروفن‌های مخصوص اتاق کودک که هر صدایی را در اتاق مجاور منعکس می‌کند، کمک بگیرید و قدری به بیمار استقلال بدهید تا تنها باشد یا بعضی کارها را که می‌تواند خودش انجام دهد.

ـ پذیرش محدودیت ها: واقع بین باشید و محدودیت‌های زمانی خود را بپذیرید و آن را به سایر اعضای خانواده اعلام کنید تا در یک تقسیم کار عادلانه در مراقبت با شما شریک شوند.

احساسات خود را بپذیرید: حالا زمانی است که احساسات بدی مثل خشم، ترس، گناه، درماندگی و غم و اندوه آغاز می‌شوند. این کاملا طبیعی است و شما تنها کسی نیستید که این مراحل را تجربه می‌کنید. این احساسات به این معنی نیست که شما خانواده خود را دوست ندارید. تنها دلیلش این است که شما هم انسان هستید.

شما تجربه سختی را پشت‌سر می‌گذارید و بزودی نگران حال بیمار یا سالمند خود خواهید شد که ممکن است وضع بدتری به سراغش بیاید.

ممکن است وظیفه‌ای که بر عهده‌تان است را نسبت براحتی سایر اعضای خانواده ناعادلانه تلقی کنید و از بی‌مسئولیتی دیگران خشمگین شوید. حتی زمانی خشم نسبت به بیمار به سراغتان می‌آید یا از این که پرستار بهتری نیستید و وضعیت خود را با صبوری و متانت نمی‌توانید بپذیرید احساس گناه می‌کنید.

اگر پرستاری طولانی را پشت‌سر گذاشته باشید می‌تواند روی زندگی زناشویی‌تان اثر بگذارد و حس کنید رویاهای شما از دست رفته است. سعی کنید در مورد احساسات خود با یک شخص قابل اعتماد که در موردتان قضاوت نکند، صحبت کنید.

حفظ حد‌اقل‌ها: سعی کنید برای خانواده خود هم حداقل‌ها را حفظ کنید. این حد اقل‌ها می‌توانند توجه به همسر، رسیدگی به فرزند، توجه به تفریح و مرخصی شخص خودتان و هر چیز دیگری باشد که انسجام روانی شما و پیوستگی اعضای خانواده‌تان را حفظ می‌کند. برای این حداقل‌ها از حمایت هر منبعی که می‌توانید کمک بگیرید. از خیرین تا گروه‌های محلی مثل دوستان و هم محلی‌ها و... این روزها در شبکه‌های اجتماعی نیز می‌توانید افرادی را پیدا کنید که داوطلبانه و برای رضای خدا و مسئولیت انسانی دست به کارهای نیک می‌زنند، اما هرگز بیمارتان را با یک غریبه تنها نگذارید.

ارتقای شخصیت: مراقبت از عزیزان به شما و زندگی‌تان مفهومی عمیق‌تر می‌دهد، احساس معنوی شما را تقویت می‌کند و در درون به آرامش می‌رسید و این رضایت معنوی گاهی شما را سرشار می‌کند.

این کار که رابطه شما را با خدا نزدیک‌تر می‌کند هورمون‌هایی را در شما افزایش می‌دهد که سبب کاهش استرس و باعث بهبود سلامت جسمی می‌شود. رضایت متقابل از این کار در سالمند شما هم همین اثر را خواهد داشت. پس رضایت از پرستاری را به او نشان دهید. تماس پوستی و نوازش و زمزمه در گوش بیمارتان باعث کاهش استرس و حس حمایت بیشتر می‌شود.

خوراک روح: دعا، مدیتیشن، نماز و ارتباطات معنوی قلبی شما و خدا می‌تواند قدرت شما را در انجام این کار دشوار بالا ببرد. ورزش منظم، درست غذا خوردن، خواب کافی و مراقبت‌های پزشکی دوره‌ای را فراموش نکنید.

حمایت‌های اجتماعی: این حمایت‌ها شامل کمک‌های مادی، معنوی، پرستاری و حقوق ویژه برای کسانی می‌شود که در شرایط پرستاری طولانی از یک سالمند یا بیمار قرار دارند. در درجه اول دولت باید در نظام رفاه اجتماعی و بهزیستی خود از این گروه حمایت کند و در درجه دوم باید در جامعه سازو کارهایی طراحی شود که از فروپاشی خانواده و فرسودگی مفرط افرادی که د راین وضعیت قرار دارند، جلوگیری کند.