عبور از کوران جهانی‌سازی با گفتمان انقلابی

در حالی که ماهیت انقلابیگری با تمرکز بر ارزش‌های دینی، پایبندی به استقلال، حساسیت نسبت به دشمن و تقوای دینی و سیاسی تاکنون به ایجاد گسست در جریان جهانی‌سازی منجر شده است.

اما در دورانی که نظام جمهوری اسلامی، به مرحله تثبیت رسیده و در تعاملات بین‌المللی قادر به تاثیرگذاری است، آیا انقلابیگری و تفکر انقلابی می‌تواند حائز اهمیت و ضرورت باشد؟

کشورما به لحاظ موقعیت منطقه‌ای، گفتمان غالب ایدئولوژیک از یک طرف و داشتن تجربه انقلاب و دگرگونی نظام و برخورداری از منابع طبیعی، همواره مورد توجه قدرت‌های بزرگ بوده است. هضم ایران از جریان جهانی‌سازی و دنباله‌روی از گفتمان غرب، بهترین فرصت را برای کشورهای سرمایه‌داری فراهم می‌کند تا به تلقیح مظاهر فرهنگی خود از یکسو و تزریق کالاهای صادراتی از دیگر سو بپردازند.

احیای تفکر انقلابیگری چنانچه به معنای تمرکز بر استقلال اقتصادی و فرهنگی کشور، سلامت و کف نفس مسئولان، هشیاری نسبت به شیطنت‌های دشمنان و پایبندی به اصول و ارزش‌های بنیادین انقلاب باشد، می‌تواند به حفظ چارچوب نظام کمک کند. این مسأله نشان می‌دهد برخلاف باور برخی، گفتمان انقلابیگری به معنی بازگشت به عقب و جاماندن از پیشرفت‌ها و مظاهر زندگی مدرن نیست، بلکه به معنی خالق اثر بودن بر این جریان است.

منظور از گفتمان انقلابی، نه افراطی‌گری و بنیادگرایی که به معنی تطور و تحول در جهت کمال و خلق ادبیات جدید سیاسی و فرهنگی برای تاثیرگذاری بر جریان سیال فرهنگ جهانی است. از این‌رو اگر پایبند انقلابیگری باشیم، توجه به الگوهای جدید اقتصادی، دیپلماسی، فرهنگی و... برای صدور ارزش‌های دینی و بومی ضروری است.

تفکر انقلابی به‌عنوان گفتمان مانا و دستاورد انقلاب اسلامی، زمانی قادر به عبور از کوران جریان‌های فکری و ایسم‌های غرب و شرق است که بتواند نه‌تنها خودرا با تحولات و سرعت آن همسو کند که با محتوای غنی و به‌روزش توان رقابت جهانی را داشته باشد. این گفتمان قادر است مسیر توسعه همه‌جانبه را باز و راه بروز فساد را سد کند به شرطی که نخبگان جامعه به این گفتمان باور داشته و در عمل برای نهادینه شدن آن بکوشند. تئوریزه شدن انقلابیگری و نظریه‌پردازی در این حوزه، جمهوری اسلامی را قادر به صدور ارزش‌ها و گفتمان منحصربه‌فردش خواهد کرد.

کتایون مصری - روزنامه نگار