پرهای والیبال در زمان محمدرضا داورزنی گشوده شد. گرچه نمیتوانیم محمدرضا یزدانیخرم را از یاد ببریم، چون تولد دوباره والیبال ایران کار او بود، اما داورزنی انقلابی در این ورزش ایجاد کرد که بیگانه و آشنا به آن اقرار دارند. داورزنی والیبال را از نظر اقتصادی خودکفا کرد و از نظر فنی جایگاهی قابل اعتنا به آن بخشید. حالا ایران بخشی مهم از حقیقت امروز والیبال دنیاست و جدا از تلاش ستارههای دوستداشتنی و مربیان داخلی و خارجی، این موقعیت را مدیون این مدیر دوستداشتنی هستیم. شاید حسرت بزرگ اهالی ورزش این باشد که چرا نباید ورزش ما چنین مدیر و چنین مدیریتی داشته باشد. مدیریتی پخته، با دانش، به دور از حب و بغض و غرضورزی و با تصمیمها و انتخابهایی عاقلانه. مدیریتی که آگانه انتخاب میکند و البته زمانی هم که لازم باشد، شجاعت پذیرش و تصحیح اشتباه را دارد. کاش ورزش ما هیچ گاه داورزنی را از دست ندهد. ورزش به مدیری مانند او نیاز دارد. ما به مدیرانی غرضورز و خام که تصمیم اشتباه میگیرند و شجاعت پذیرش و جبران اشتباه را ندارند، نیازی نداریم. چوب اشتباهات این افراد ناتوان به اندازه کافی بر بدن ورزش ایران نشسته است. کاش یک بار برای ورزش، سیاسی تصمیم نگیریم.
علی جوادی
دبیر گروه ورزش
آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....