حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
پس برگشت و جرعهای دیگر نوشید... باز عزم رفتن کرد اما احساس کرد که خوردن از لبه عسل کفایت نمیکند و مزه واقعی را نمیدهد پس بر آن شد تا خود را در عسل بیندازد تا هر چه بیشتر وبیشتر لذت ببرد...مورچه در عسل غوطه ور شد و لذت میبرد... اما افسوس که نتوانست از آن خارج شود، پاهایش خشک و به زمین چسبیده بود و توانایی حرکت نداشت. در این حال ماند تا آنکه مُرد. بنجامین فرانکلین میگوید: دنیا چیزی نیست جز قطره عسلی بزرگ! پس آنکه به نوشیدن مقدار کمی از آن اکتفا کرد نجات مییابد و آنکه در شیرینی آن غرق شد هلاک میشود. این است حکایت دنیای ما.
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....