پیچیدگی‌های تصنعی و ساده‌انگاری‌های دم دستی

2ـ مجموعه‌های اخیر نمایشی تلویزیون و از جمله سریال آمین از ضعف مشهود در شخصیت‌پــردازی نیروی پلیس رنج می‌برند. اغلب ‌شخصیت‌هــا تک‌بُعدی هستند و بسیار غلو شده. جدیت‌شان در کار به افراط پهلو می‌زند و گاه غیرواقعی و شعارزده به نظر می‌رسد. پلیس‌های اغلب مجموعه‌های تلویزیونی و از جمله آمین انسان‌هایی هستند به شدت جدی، حتی غیرمنعطف، زیادی مسئولیت‌پذیر، خیلی سختکوش، مصمم دوآتشه و به تعبیری، یک فرازمینی که شباهت چندانی به توده مردم و همکارانشان در عالم واقعیت ندارند. به بیان دیگر، نامتجانس هستند و ناهمگون و حائز کمترین اشتراکات شخصیتی با عوام.

3ـ بازی‌های غلو شده بازیگران سریال آمین در کنار شخصیت‌پردازی‌های ضعیف دست به دست هم داده‌اند تا نتیجه کار واقعا ناملموس و نچسب از کار دربیاید. این افراط و بزرگنمایی در مورد دو بازیگر مصداق کامل دارد و بیشتر به چشم می‌آید؛ آشا محرابی و هادی ساعی. محرابی در نقش یک مامور زن پلیس بیشتر با زندگی گذشته‌اش و کمبودهای عاطفی از این بابت دست به گریبان است و همین حس را وقتی با حرفه‌اش درمی‌آمیزد نتیجه کار، یک ملغمه ناملموس و حتی فکاهی می‌شود. نگاه‌های مرموز و آزاردهنده محرابی دلیل مضاعفی شده است برای شخم زدن اعصاب و روان مخاطب. هادی ساعی هم در نقش یک پلیس جدی با وجدان کاری بالا، زیادی مته به خشخاش گذاشته و به جاده افراط زده است.

4ـ در اغلب مجموعه‌های پلیسی اخیر تلویزیون سکانسی طراحی می‌شود به نیت بازتاب و به رخ کشیدن آمادگی جسمانی و رزمی ماموران پلیس. سکانس هم عموما دعوا و درگیری فیزیکی چند اراذل و اوباش در خیابان و سررسیدن یک پلیس و سر و ته کردن همه آنها به تنهایی و با دست خالی. چنین سکانسی دقیقا در سریال‌های خواب و بیدار، میکائیل و... و این آخری، آمین جاسازی شده است.

5ـ اگر تعارف را به کناری نهیم و قرار را بر رک‌گویی و صداقت بگذاریم، برخی مجموعه‌های پلیسی تلویزیون میان پیچیدگی‌های تصنعی و ساده‌انگاری‌های دم دستی معلق و سرگردان هستند و دست و پا می‌زنند. به نظر می‌رسد فاکتوری که بیشتر مدنظر مدیران و دست‌اندرکاران ساخت چنین آثاری است، بر حول محور آمادگی جسمانی و قابلیت‌های تشکیلاتی نیروهای پلیس متمرکز شده و توجه کمتری به نقش‌آفرینی این نیروهای خدوم در مناسبات روزانه زندگی آحاد جامعه دارد.

محسن محمدی - رادیو و تلویزیون