jamejamsara
سرا پیشخوان سرا کد خبر: ۸۴۳۷۸۱ ۱۶ مهر ۱۳۹۴  |  ۰۸:۵۰

بیماری‌های خودایمنی، مرموز، ناشناخته و بالقوه خطرناک‌اند، چراکه تکلیف بیمار با بدنش مشخص نیست،‌آن هم در شرایطی که سلول‌های دستگاه ایمنی بدن که عامل دفاعی بدن در برابر عوامل بیماری‌زا هستند در شرایطی پیش‌بینی نشده، برخی سلول‌های طبیعی بدن را به عنوان عامل مهاجم تشخیص دهد و به آنها حمله کند. نتیجه چنین اتفاقی ابتلا به بیماری‌های خودایمنی است که اغلب مزمن تلقی می‌شود.

وقتی در‌ دام بیماری‌ خودایمنی می‌افتید

از شناخته‌شده‌ترین بیماری‌های خودایمنی می‌توان به آرتریت روماتوئید (ورم مفاصل)، لوپوس، بهجت، ام‌اس، کولیت اولسروز (بیماری‌ای که در آن جدار داخلی روده بزرگ دچار التهاب می‌شود)، دیابت نوع یک، گریوز (نوعی پرکاری تیروئید) و روماتیسم قلبی اشاره کرد.

دکتر محسن سروش، فوق‌تخصص روماتولوژی با تاکید بر این که ابتلا به بیماری‌های خودایمنی بر خلاف تصور برخی افراد، ارتباطی به مواجه نشدن فرد در طول زندگی با ویروس و باکتری ندارد، می‌گوید: علل بروز این اختلال در دستگاه ایمنی بدن هنوز مشخص نیست.

با این حال، این واکنش ممکن است در اثر تولید نابه‌جا و نامتناسب پادتن‌هایی باشد که علیه پروتئین‌های سلول‌های بدن به وجود می‌آیند.‌

این عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی به جام‌جم می‌گوید: ژنتیک یکی از مهم‌ترین عوامل زمینه‌ای در بروز این بیماری‌هاست. گفته می‌شود،‌ قرارگیری فرد در مقابل عوامل محیطی مختلف مثل میکروب‌ها و استرس در یک زمینه ژنتیک مساعد، می‌تواند عامل بروز بیماری خودایمنی شود.

از ژنتیک تا استرس

بهترین دلیلی که می‌‌توان برای اثبات وجود زمینه ژنتیک در بروز بیماری‌های خودایمنی عنوان کرد، افزایش شیوع بیماری در دوقلوهای یک تخمکی دو تخمکی و اعضای یک خانواده است.

این متخصص با اشاره به این مطلب تاکید می‌کند: عوامل محیطی موثر در بروز بیماری‌های خودایمنی بسیار متنوع هستند و هر عاملی از فیزیکی گرفته تا روحی که برای بدن استرس ایجاد کند زمینه‌ساز بروز این بیماری‌ها خواهد بود. البته برخی حوادث فیزیکی، عفونت‌های ویروسی و نیز مصرف برخی داروها می‌تواند منجر به ابتلا به بیماری خودایمنی شود. در واقع، بعضی عفونت‌های باکتریایی مثل عفونت‌های استرپتوکوکی هم می‌توانند باعث بروز بیماری خودایمنی شوند.

خستگی دائمی و دردهای مفصلی

به گفته دبیر انجمن روماتولوژی ایران، بیماری‌های خودایمنی با علائمی چون احساس خستگی دائمی، تب خفیف و دردهای مفصلی همراه هستند، اما باید توجه داشت این موارد علائم عمومی هستند و بروز آنها همیشه نشانه ابتلا به بیماری خودایمنی نیست.

‌وی توصیه می‌کند: چنانچه علائمی جدید در بدن شما بروز کرده که آزاردهنده است و بیش از معمول طول کشیده، ‌به پزشک متخصص داخلی یا فوق‌تخصص روماتولوژی مراجعه کنید. البته توجه داشته باشید که علائم بیماری‌های خودایمنی بسیار متنوع و غیراختصاصی است و نباید با مشاهده هر گونه علامت در بدن نگران شوید.

بروز علائمی در ارگان‌های مختلف بدن

این که بیماری‌های خودایمنی، بخش‌های وسیعی از بدن را درگیر می‌کنند به وجود عوامل ایمنی و دفاعی بدن در تمام قسمت‌های بدن مربوط می‌شود. دکتر سروش با بیان این مطلب توضیح می‌دهد: تنها عاملی که بیماری‌های متنوع خودایمن را از هم جدا می‌کند و به آنها شخصیت و نام جدا می‌دهد آن قسمت از بدن است که سیستم ایمنی به آن واکنش نشان می‌دهد؛ مثل بافت پوششی مفصل در بیماری آرتریت روماتویید.

وی یادآوری می‌کند: بیشترین نشانه‌ها در بیماری خودایمنی، خستگی، تب، احساس ضعف عمومی، درد مفاصل و بثورات پوستی است.ولی از آنجا که تنوع بیماری‌های خودایمنی بسیار زیاد است، همیشه در هر علامت اختصاصی و غیراختصاصی پزشک به وجود این بیماری‌ها فکر می‌کند و آنها را مورد بررسی قرار می‌دهد. به همین علت، تورم مفاصل، بثورات پوستی غیرعادی یا طول کشیده، التهاب‌های چشمی، علائم عصبی غیرقابل توجیه و وجود اختلالاتی در آزمایش‌ها از مواردی است که باید با کمک متخصص، ریشه‌یابی شود.

درمان کنترلی و نه ریشه‌کنی بیماری

درمان موثری به معنای ریشه کنی برای بیماری‌های خودایمنی وجود ندارد،‌ زیرا در این صورت باید سیستم ایمنی را از بین برد که این امر، امکان‌پذیر نیست.

دبیر انجمن روماتولوژی با اشاره به این که همه بیماری‌های خودایمن، درمان خاص خود را دارند که ممکن است بسیار متفاوت باشد، تاکید می‌کند: با پیشرفت گسترده علم، بسیاری از این بیماری‌ها قابل کنترل هستند زیرا هدف از درمان در این بیماری‌ها تنظیم سیستم ایمنی است تا بیماری کنترل و از پیشرفت و عوارض آن جلوگیری شود.‌ درمان این بیماری‌ها متنوع و شامل استفاده از داروهای موثر و از بین بردن عوامل زمینه ساز مثل استرس و عفونت است و قطعا تغییر در سبک زندگی،‌ بخشی از درمان را تشکیل خواهد داد.‌

پونه شیرازی - ‌‌دانش و سلامت

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:
نظرات بینندگان
انتشار یافته: ۱
در انتظار بررسی: ۱
غیر قابل انتشار: ۰
شقایق
United States
۱۰:۵۸ - ۱۳۹۵/۰۹/۱۷
با سلام
من خانمی ۳۳ ساله و مقیم امریكا هستم. و فرزند ۳ ساله دارم . حدود ۴ سال پیش من دچار ترك لگن و ساق پا شدم در حین فعالیت فیزیكی و داروهای مختلف ومسكن ها و بازكننده های عضله ای مختلف رو امتحان كردم تا دو سال پیش كه بعد از انجام یك فعالیت بدنی دچار گرفتگی رگ گردن شدم كه در دوران نوجوانی هم بسیار اتفاق می افتاد ، از ۴ سال پیش تاكنون علاوه بر درد ناحیه لگن و ساق پا دردهای دیگه مثل كمر گردن پا زانو بازو سردرد بی حالی و خستگی مزمن بی خوابی بی حوصلگی و افسردگی خفیف هم اضافه شده . طبق تشخیص دكتر روموتالوژیست من به بیماری فایبرومایالژیا دچار شدم و یك سال تحت درمان بودم كه حدود دو هفته پیش ازمایش خون بیماری خود ایمنی رو نشان داد همراه با كمبود شدید ویتامین د (كه سال قبل هم داشتم) و ANA 1:80 كه همان مقدار انتی بادی هست. اخیرا روصورت جوشهای دردناك و بزرگ و كوچك میزنم كه در ناحیه گردن هم مشاهده میشود علاوه بر این روی سینه خالهای ریز قهوه ای بوجود امده كه تعدادشان بیشتر میشود علاوه براین در ۵ روز گذشته تقریبا روزی ۱كیلو كاهش وزن داشتم بدون رژیم و ورزش و تغییر خاصی. با توجه به توضیحات كدام نوع بیماری خودایمنی احتمال دارد و چه ازمایشهایی برای تشخیص قطعی باید انجام شود با تشكر
۲
۰

یادداشت

بیشتر
رازهای خونین در شمال‌ شرق افغانستان

رازهای خونین در شمال‌ شرق افغانستان

هفته گذشته طالبان یورش برق‌آسایی به شهرستان «مایمی» در شمال‌ شرق افغانستان داشت.این منطقه روی خط مرزی این کشور با تاجیکستان و در استان بدخشان قرار دارد.

اسبی در غبار آمد

اسبی در غبار آمد

در نخستین ساعاتی که خبر شهادت شهید محسن فخری‌ زاده را شنیدم، نوشتن یک مثنوی را آغاز کردم: «سواری بر زمین افتاد و اسبی در غبار آمد/ غروب از جاده دردا باز اسبی بی‌سوار آمد». تا پاسی از شب بیدار بودم و شعر را بازنویسی می‌کردم.

چرایی پیک زمستانی کرونا

چرایی پیک زمستانی کرونا

وزیر بهداشت اعلام کرد پس از پیک پاییزه کرونا، یک پیک زمستانی نیز خواهیم داشت که به‌خصوص در استان‌های جنوبی کشور، باعث افزایش شیوع بیماری می‌شود.

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر

پیشخوان

بیشتر