تشییع منار تفقه

احمد میراحسان در یادداشتی، امکان خطای شناختی فقها، اختلاف دیدگاه مراجع درباره حکومت اسلامی و ضرورت نقد مستدل همراه با حفظ حرمت عالمان دینی را بررسی می‌کند.
تشییع باشکوه آیت‌الله وحید خراسانی بار دیگر موضوع جایگاه مرجعیت شیعه، پیوند عمیق مردم ایران با عالمان دینی و نسبت دین و سیاست را به یکی از محور‌های مهم تحلیل اجتماعی و اعتقادی تبدیل کرده است.
کد خبر: ۱۵۷۵۱۳۹
نویسنده احمد میراحسان 
جام  جم آنلاین: تشییع پرشکوه پیکر آیت الله بلند مرتبه، مردی وحید معنایش چیست؟ او برای مردم جلو‌های نورافزا، پاکیزه جان، وصورتی از منار دفاع از فقه اصیل جعفری و دلسپرده حقیقت ولایت و عصمت، جایگاه خاندان وحی علیهم السلام و جایگاه ۱۴ ذات مقدس بود. حقیقتا تشییع مجلل پیکر مراجع و عالمان ربانی، در سفر ابدی، در ایران چه معنایی دارد؟ این تجلی احساسات گرایی ملت ایران است؟ یک عادت روبزوال دینی است؟ یک امر سیاسی است؟ نشان سیاست گریزی است؟
تفاسیری چنین، چنان با مستندات واضح معکوس نفی میگردد که چهره وهمیات را فرو می‌پاشدو آشکارا با برداشت‌های یکسویه می‌ستیزد و ما را وادار به تفکر جدی و واقعگرایی و فهم حقیقت اصلی میکند. چون انبوهی از مردم که در تشییع مرحوم حضرت آیت الله وحید خراسانی (رض) شرکت داشتند، همان مردمی بوده‌اند که در تشییع بی بدیل دوامام بزرگوار انقلاب اسلامی خمینی (ره) و امام شهید (ره)، شهید بهشتی (رض) و حاج قاسم عزیز (ره)، آقای بروجردی (رض)، آقای بهجت (ره) و... شرکت داشتند. درک‌های غلط در باره نسبت تشییع‌های پر شور مقتدا‌های دینی وسیاسی مردم در ایران از روز اول انقلاب اسلامی، در پی ایجاد تصویر غلط علّی بوده است:
تشییع جنازه آیت الله بروجردی بزرگ را نشان جدایی دین از سیاست دانستند! اما تشییع معظم شهید مطهری، شهید بهشتی، سپس تشییع تاریخی و بی مانند دو امام بزرگوار قیام لله، انقلاب اسلامی این وهم را فرو ریخت. 
سازمان مجاهدین خلق که مردم بنام منافقین می‌خوانندشان در پی نهضت آزادی، کمونیست ها، اولین تصاویر معوج را تحت عنوان حکومت آخوندی رواج دادند؛ که به زور مردم را به خیابان می‌کشاند! سپس اصلاح طلبان غربگرا، سکولارها، الحاد گرایان، پست مدرن‌های نسل نت، سلطنت طلبان صهونیست کنونی ...، میداندار عوامل دام دین زدایی شیطان بزرگ شدندو به توسعه طرح فساد زن زندگی آزادی و شورشگری نو تحت ایده تغییر ملت ایران و، ساختن ملتی دین زدایی شده گرویدند که با رژیم چجنج مرتبط است. اما وداع عاشقانه و تکرار ناپذیر تشییع امام شهید نه تنها در ایران بلکه در عراقی که شیطان بزرگ کوشید با راه انداختن جنگ صدام ابزار دست شان و اهوای جنون بارش، تخم خصومت بین دو ملت برادر بپاشد، گویای حقیقتی بس ژرف‌تر است که باید از آن ابهام زدایی شود. خواهم گفت باطنی گرایی ایرانیان یکتاپرست از دوران باستان و عشق شیعی شان به اهالی عالم و جانفدای، غغ قرآن و عترت و تعقل الهی، چه ریشه قوی در ضمیر جمعی، ملت ایران دارد که فراتر از احساسات گرایی یا حتی تفکر ایدئولوژیک است، امری قلبی ومتصل به عالم بالاست و از آنجا و اراده الهی ونور ولی الله الاعظم جاری می‌شود. 
اخلاص در این دلسپردگی اصل فوران محبت است و در این محبت صبغه‌های متفاوت فکری و اجتهادی نقش اصلی ندارد. امام ره در توصیف رفتار عاشقانه مردم با پیکر و ابزار کندن مدفن ایت الله طالقاتی حقیقت بزرگی را فاش کرد: این عشق به یک شخص نبود، عشق به مسی بود که او را مخلص و نائب رسول الله صلی الله علیه و اله می‌دانستند. مسلما این محبت زیبا و ارجمند به فقیه کوشا در برپا داشتن فقه جعفری و دانایی خاندان وحی، به سبب همان اخلاص و جان سرسپرده امام زمان عج، دلسپرده حضرات علی و فاطمه و انوار ولایت علیهم السلام، بود. ورنه بسا افرادی که می‌گفتند درسیاست مداخله نمی‌کنند یا مدافع طرح استعماری جداکردن دین اسلام از سیاست بودند و مقاومت علیه ظلم متجاوزان را حرام می‌دانستند که مورد انزجار مردم بوده‌اند. پروژه استعماری و شرقشناسی کهنه‌ای در ایران و ترکیه عمل کرده است که پس از امویان در عصر جدید از قاجار و حکومت عثمانی آغاز شده و کم کم تحولات نویی یافته، بویژه پس از انقلاب اسلامی، با توطئه انفجار برج دوقلو بوسیله موسادو سیا و نقشه خاورمیانه بزرگ که با ریگان جدی‌تر شد، با بوش به نقطه عطف و با ترامپ به گیم علنی سرنگونی حکومت دینی ایران بدل گشت. 
این بازی جنایت با تصرف افغانستان و عراق وارد فاز جدیدی، گشت برای ایجاد تنفر از اسلام سیاست اندیش، و توسعه غربی سازی الگوی حکومت وحشی دانش را پدید آوردند تا با اسلام ناب محمدی و انقلاب اسلامی بستیزند. در ایران با تلاش برای فاسد کردن زنان، با رهبری سینما، فضای مجازی، رسانه‌های مدرن، و بستر یک جنگ و فلاکت وفشار اقتصادی، همزمان نفوذ غربگرایی در ساختار حکمرانی جمهوری اسلامی کوشیدند به تغییر ساخت حکومت دینی اقدام کنند. انان کوشیدنداز هر امکانی برای تضعیف حکومت دینی سودجویند ودر منطقه تحولات دیگری را به سود هژمون صهیونیسم تشدید کنند. جنگ دوم و سوم همین سرنگونی وتحقق جدایی دین از، سیاست بود. در ایران جنگ نتیجه معکوس داد. مردم مبعوث، ورق را برگرداندند تا در آینده چه پیش آید. 
هجوم برای تصرف مواضع، فرسایش ایستادگی مردم، جنگ معیشتی با مردم اثار نگاه ضد عدالت، ضد مردمی و توسعه مادی سرمایه سالار و فرعونی ادامه دارد و مردم به خدا، ولی فقیه و قدرت مقاومت متکی هستند. شیطان بزرگ امروز در عراق وسوریه، با «نو» سازی ملتی جدید، حیا زدایی ملت ازطریق فساد و نشر زنورانگی و سیاست پردازی و اشکال گوناگون رژیم چنج طرحش را پیش می‌برد. طرح علم کردن دوقطبی اسلام انقلابی مساوی با حکومت داعشی یا طالبانی زن ستیز و یا لیبرالیسم پیشران و جدایی دین از سیاست محصول این پروژه است. رژیم چنج در ایران هم همین را دنبال می‌کند و نه تنها جهش علنی یهودگری و فاسد سازی زنان و طرح صهیونیستی، از خفابه عریانی، خاندان فاسد پهلوی را به نماد این نابودی حیات شریف ایرانی و الگوی مهوع فحشا سوق داد، بلکه لیبرال‌های ایرانی، چون غنی نژاد و سریع القلم و اصلاح طلبان را به سردمداران غربی سازی، و مبارزه با «دین سیاست ورز» و عدالت ستیزی وسرمایه سالاری بی مهار تحریص نمود. 
در همه این رهیافت، اصل جدایی دین از سیاست و مصادره قدرت سیاسی در پی این گسست و قوی کردن جریان جدایی طلب است و همه وادادگی‌ها از بی توجهی نسبت به لزوم در هم تنیدگی دین و سیاست در ایران برای توسعه ملی بر می‌خیزد. دشمن می‌داند در آمیختگی اسلام و ایران دوستی بریدن دست دشمن را قطعی می‌کند. شکستن مرز‌های قرآنی حلال و حرام و ارزش‌های اعتقادی وسیاسی و اخلاقی و فرهنگی و اقتصادی عترت، و اباحه گری دولتی و تشدید روند فاسد سازی زنان و نشر درک غلط از اسلام، مایه ذلت است نه توسعه. توهم ساختن ایران بدون اسلام در حرف وسخنرانی‌های پوچ، و بی مبنا وسطحی بودن در باره ریشه‌های مادی وفرهنگی، مانع رشد ایران وندیده انگاشتن ضرورت شرط حاکمیت اسلام راستین و ناب و دگرگونی خواه است.
تفسیر غلط از ارتباط روحی مردم باعلما و مراجع دین و رخداد تشییع را بر این بستر باید روشنگری کرد. اولین اصل مسجلی که معنای نظرات فقهی عالمان و مراجع عظیم الشأن، چون حضرات بروجردی، حکیم، خویی وشاگردانشان حضرات سیستانی، و مرحوم وحید خراسانی معظم را مطلقا از اغراض استعماری جدا می‌کند، وجود پاک ونورانی او و راه او و علمداری او در تعلیم فقه جعفری و برپا داشتن امر ذوات مقدسه بود. 
این امر پوچی اتهام همسویی با جدایی دین از سیاست و خدمت به سیاست سلطه مفر وظلم جهانی را کاملا نفی میکند. خود این تعلیم علم اهل بیت (ع) مجتهدان مستقلی تربیت نمود که در سطح عالی به جمهوری اسلامی و مقاومت اسلامیو سیاست ضد سلطه اسلام یاری دادند. اگر ایشان فقط یک سنت، تعطیل عمومی در عزاداری حضرت فاطمه سلام الله علیها و پرورش یک شاگرد خدمتگزار حکومت اسلامی وسلطه و فسادستیز و عدالتخواه و در خدمت رستگاری ملت ایران در مقام ولی فقیه، چون رهبر معظم بجا می‌نهادند. صالحات باقیاتی برای همه هستی شان برجا نهاده بودند. آیت الله معظم وحید خراسانی هرگز ذره‌ای همسو با اهداف اجنبی و فریب خوردگان فساد برانگیر و غربگرا نزیستند، نباندیشیدند، و عمل نکردند. او پیشرو تبرّی از شیطان بزرگ و طاغوت و همه اجزای فاسد فردی و اجتماعی نظام کفر بود و بر عکس اصلاح طلبان سراپای تفکر و زندگیش آغشته و آلوده به اندیشه‌ها و دانش و فهم و سبک زیست غربی نبود. تشیبع چنین انسانی چگونه می‌تواند در تعارض با آفاق جمهوری اسلامی باشد. می‌کوشند، تشییع جنازه‌های مقدس عالمان بزرگ این سال‌ها را با علل صرفا سیاسی توضیح دهند و وانمود کنند امر دینی بالاستقلال مرده است و در جهان مدرن جایی ندارد.
در عین حال هر جا به نفع شان باشد می‌گویند مردم به سیاست علاقه‌ای ندارند و با عشق به مراجع دینی خود عشق می‌ورزند. در هر دو تفسیر، تلاش برای جدایی بین دین و سیاست، اصلی‌ترین وجه این گسست نمایی را تشکیل می‌دهد. مشکل اینان، بنیانی است اساس زاویه دیدشان به ملت ایران غلط است. مردم ایران به حقیقت و باطن پدیده‌ها اهمیت می‌دهند. 
باطنی گرایی ایرانیان از آنان مردمی دارای عطش دوستداری خرد و علم و حق شناسی پرورده است. این همان خصیصه حضرت سلمان فارسی است و کلام تائید گر رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم در خصوص خصیصه این قوم. از همین رو بین حقیقت در دین و حقیقت در سیاست در ضمیر جمعی ایرانیان گسستی وجود ندارد. گسست یونانی و رومی این دو که در کلیسای مسیحی نفوذ کرد وامر سزار و امر خدا را جدا نمود، به رنسانس، عصر روشنگری، مدرنیته، جهان معاصر و پسامدرن منتقل کرد. از غرب به عصر مشروطه، عصر پهلوی، لیبرالیسم ایرانی از یکسو و از عصر اموی و عباسی به بعد و سرکوب خونریز شان، از سوی نگرش عامه به قلمرو نگرش شیعی نفوذ یافت و دوران در انقلاب اسلامی بین این گرایش جدایی دین و سیاست غربی لیبرال سازی و جد هر عاقلی تشخیص می‌دهد مراجع اصیل جهان تشیع، آنان که تزکیه رامقدمه کسب علم ربانی از مولای شان امیرالمؤمتین علیه السلام، داشتند هر سبیل و مکتبی که بدان دست یافتند بنا به وسع وجودیشان به صراط مستقیم مولا متصل می‌شود و عبد اگر عبد باشد جز عبودیت و خدمت به قران و عترت قصدی دیگر ندارد.
آنان اگر اهل اخلاص بودند و رها از اهوای نفس، راهنمایی مردم به راه عبودیت را در عصر غیبت ونجات شان با روشنایی حقیقی اسلام مقصود خود قرار داده و به آن چه معرفت یافته بودند عمل کردند و برای عمل خود در صورت اخلاص برهانی نزد پروردگارشان دارند که هدایتی یافته بودند؛ و جز به اجرای تکلیف نیاندیشند؛ و خدا برتراست و مطلقا عالم است که هر بنده را بنا به وسع وجودش چگونه یاری دهد که در نهایت عبدی باشد که مستعد آن عبودیت بود و هرآنچه بود بر صراط پل موجودیتش، کشیده بین جبر و اختیار، ظهور یابد. دمی بیاندیشید در عصر تاریک غیبت، اگر نظام مرجعیت شیعی نبود، با عدم عصمت ذاتی عالمان غیر معصوم و عدم مطلقیت جامعیت آنان و محدودیت عملی استعداد‌ها و ادراکات، چقدر در کشف حقیقت ناهمواری‌های صاف نشدنی حاصل می‌آمد. فرض کنید عالمی استعداد و ظرفیت وجودیش بحث و فحص و کار علمی و عشق به کتاب و. است. کاملا واضح است او مثلا استاد کشتی که لازم است عمرش را در تمرین این فن بگذراند نخواهد شد. یا فرمانده نظامی و یا دارای استعداد اداره یک کشورو.... 
این معصوم است که ذاتا قادر به انجام همه وظایف رهبری است. پس عالمان هریک نقش خود را ایفا می‌کنند که ضمن مشترکات عام در بردارنده استعداد‌های ویژه و وجوه خاص وجود آنان است. از اینجاست که گوناگونی مرجعیت در میان شیعیان عصر غیبت کبری، یک موهبت عالی و تدبیر الهی است.
اگر امام (ره) را همان طور که حضرت آقای اراکی فرمود مجدد دوران بدانیم یعنی جایگاه ستاره شب دیجور غیبت و پرتو اراده الهی، بنیانگذار قیام لله جهانی معاصر، روشنگر تنها راه بشریت برای نجات با تمسک اضطرار آمیز به ظهور حجت معصوم عدل جهانی عج، دریابیم، باید جایگاه آیات مجاهد در جهاد در راه حفظ حقیقت امامت و ولایت را منار رسای مراقبت از حقیقت امامت و ولایت و سنگر مقاومت علیه رهزن‌های این راه و علیه خطا و وسوسه و نفوذ شیاطین گمراهی و فساد انگیزی و تحریف و دروغ و تخریب مسیر پاک بدانیم. آنان با با نفوذ شیطانی و نفسانی، مجهز به سلاح فقه و تفقه و علم ربانی و شجاعت علم پاک می‌جنگند و با ارائه نقد، در میان شیعیان روسنایی نشرمی دهند.
انقلاب اسلامی به معنی بدست گرفتن قدرت سیاسی بنا به مشیت الهی بوسیله فقیه بسیط الید بود. این کار صرفا با امضای امام زمان عج توانست تحقق یابد. نیاز‌های چنین رخداد جز از طریق رب العالمین تامین نمی‌شد. عده و عده لازم است تاقیامی پیروز شود. فضاو زمان و اوضاع وشرایط و مقتضیات و ملت آماده می‌خواهد و این‌ها و خصوصیات روحی لارزم و معرفت و سیرش تا یک قائد پیروز کسب کننده و اداره کننده قدرت سیاست و حکومت، بنام امام خمینی قده در عالم بالا تصمیم گیری شد و تکلیف دیگر فقهای هالی از اهوا در امور حکمرانی عدم مخالفت عملی با حکومت امام خمینی بود. ولو آنان که می‌اندیشیدند در عصر غیبت نباید حکومت تشکیل داد، حال که ولایت عملا بدست فقیه عادل افتاد موظف به عدم مقابله و همراهی بودند. 
بعد از انقلاب عده‌ای اهل نفسانیت عملا رویاروی امام قد برافراشتند آنان شرعاوعقلا مجرمند. اما برابر این تند روی عده‌ای هم به تفریط گرفتار شدند و تصور کردند نقد فساد در دولت جمهوری اسلامی حرام است! اما چنین نبود مراحع و فقیهان متعبد که با شجاعت علیه فساد سیاسی و اقتصادی و فرهنگی مبارزه کردند و علیه بیعدالتی موضع گرفتند و با نفوذ کفر و نفاق و غربگرایی و تبعیت از فساد غرب قیام علمی کردند کاری الهی به سود سلامت جامعه و انقلاب اسلامی انجام دادند. باید فقهای متقی منتقد فساد فکری و اقتصادی و فرهنگی و سیاسی در بعد از انقلاب اسلامی را در هر نقد حال شان تقدیر شان در بیان امر اهل البیت علیهم السلام را یاری دهنده راه امام ره بخوانیم.
بیایید موهبت تنوع عالمان ربانی را بازخوانی کنیم. اگر این منار‌های مقاومت فقه اصیل و عاقل و شجاع جعفری علیه خطا ونفوذ و فساد بوروکراسی نبود، بیشک قیام امام خمینی ره با ضربات بزرگ رو‌به‌رو می‌شد. نصیحت و خیر خواهی عالمان بزرگ همانقدر که به عنوان انسان غیر معصوم در معرض خطای فهم میتواند باشد و دارای عصمت ذاتی نیست، همانقدر می‌تواند خطای انقلاب را مورد نقد قرار دهد و تصحیح کند. نقش عالمان الهی از آقای بهجت، خویی، سید باقر صدر تا آقایان خوانساری، بهاءالدینی، طباطبایی، اراکی، گلپایگانی، صافی، وحیدخراسانی، سیستانی شیخ جواد تبریزی، و.... این نقش یاری دهنده همراه عالی‌ترین رخداددینی_ سیاسی پس از غیبت در جهان بوده است. چشم کثرت بین اختلاف را می‌ببند، چشم توحیدی وحدت در کثرت به سود جهاد‌های متفاوت طی راه. تاظهور را. ادله این نظر چیست: چرا در تاریخ فقهی عصر غیبت، فقهای دارای آرا و فتاوی معارض درون تشیع مورد لطف، حمایت، استعانت امام زمان عج ارواحنا فداء قرار داشته و تایید ومشرف به تشرف و دیدار شدند؟ حتی وقتی که خود بناربه عدم عصمت ذاتی انسان غیر معصوم دچارخطای تکفیر و نفرین یکدیگر گشتند؟ اختلاف در فقها و امر اجتهاد اصیل وگفتگوی انتقادی عالمان ربانی چرا نهی نشده و این استقلال رأی نشان وبرهان حقانیت عالم فقیه اصیل قلمداد شده و مرز هتاکان خود پرست ونقادان فقیه خداپرست و خیر خواه پر رنگ ترسیم شده؟ چرا باوجود تفاوت و کثرت در پیامبران، دعوا و تعارض و تفرقه وجود ندارد و در نهایت در ساحت توحید همه متحدان یک وحدت ناب و یگانه‌اند.
این بنده عاصی و گناه آلود و کافر کیش، از محضر سرور عالمیان عج اجازه می‌خواهم بی پرده در خصوص یکی از دلدادگانش سخن گویم. البته آیت عظمای الله، در دانایی حضرت وحید، نفس نفیس خاتمیت، علی بن ابیطالب امیر المومنین صلوات الله علیه است. سخن گفتن در خصوص آیت الله وحید خراسانی (ره) شایسته است از زبان آقای سیستانی (برکات وجود متبرک شان روز افزون باد) شنیده شود و یا شاگردان متقدم و یا متأخر فقه و اصول ایشان همچون رهبر معظم دامت برکاته؛ تا حقیقتا از خدمات گرانقدرش برای برافراشتن پرچم ولایت و امامت در عصرجاهلیت مدرن تقدیر اصیل گردد. اما ضمنا جایگاه والای این مرجع گرانقدر در ساحت دینی، جدا ناپذیر از جای اجتماعی و سیاسی مرجعیت اوست؛ و درست اینجاست که مردم از او سخن می‌گویندو گاه امکان خطا در تشخیص حقیقت بوسیله افراد و مردم و هواداران ومخالفان سطحی نگر که در داوری و فهم، خدا را از یاد می‌برند رخ می‌نماید و به جنگ حیدری_ نعمتی دامن می‌زند، و قادر به درک نسبت کثرت و وحدت در این آفرینش نیستند. چنان که گاه خود علمای بزرگ شیعه اهل تکفیر یکدیگر قادر به درک صحیح جایگاه دعوی‌های اختلافی شان در متن وحدت نبودند و بهره بزرگ را خناسان و شیاطین خواهان ضلالت مؤمنان می‌بردند. یعنی کسانی که راه انداختن جنگ دروغین بین انوار آسمان بندگی را بهانه‌ای برای سرپوش نهادن بر انواع بیماری‌های قلبی و روحی و روانی و ذهنی و فکری و اخلاقی و جاه طلبی و حسد و عجب خویش و زبانه‌های آتش دوزخ جانشان می‌کنند. 
قدر والای وحید زمانه ما از سوی جاهلانی، چون من شناختنی نیست. این قدر در قلمرو احساسات و حتی تعقل قابل دستیابی نیست، بلکه نیازمند ظرفیت عالی مشاهده وشاهد بودن وضع ابدی انسان است. این مشاهده معراجی متعلق به اهل البیت علیهم السلام و در مرحله بعدین و ذیل آن خبرش متعلق به اهل باطن از عالمان ربانی شیعی است بواسطه لطف الهی است. کسانی، چون من در حدالنهایه قادرند به بیان فهم قاصر خود به امید تصحیح اشتباهات بپردازند و داوری را به داور عادل واگذارند.
مایلم در باره همین موقعیت عالم و مرجع بزرگ در افق کنش اجتماعی دفاع از امامت و ولایت به نکاتی اشاره کنم. در جهان کترت در متن وحدت حق متعال. سیر زندگی حضرت مرجع بزرگوار از آغاز نشان گزینش الهی برای اجرای تکلیفی بزرگ بود. زیست پاک کودکی و نوجوانی و مسیر آموزش و پرورش خاص وسویه امام زمانی آن و نسبت او با عالم غیب و غیبت. این آغاز نه عادی است و نه عمومی. خدا هر کس عادلانه و به عون فضلش را برای کاری تربیت می‌کند. مسلما غالبا هر طلبه‌ای برنگ اساتیدش در می‌اید. آقای وحید در محضر سید مهدی اصفهانی و سید مهدی آشتیانی ضمن عشق امام رمانی عج، نگاه خاصی را دریافت کرد که در باره تشکیل حکومت در عصر غیبت برداشتی داشتند که برایشان حجت بود. 
اما همه می‌دانند مسایل اختلافی در اجتهاد، نمی‌تواند تقلیدی باشد و اگر فقیهی در مسیر محدود علم اموزی به براهینی رسید که برایش مسلم نمود مدام مکتب درست‌تر است، چاره‌ای جز پیروی از استنباط خود ندارد. اما این استنباطات عملیه هرگز نمی‌تواند سبب عدم واجبات فردی و اجتماعی با ادله محرز گردد. این است، آن نقطه‌ای که اتهام و هتک حرمت و بد بینی نسبت به فقهای ربانی را ولو مخالف نظر فقهی حاکم اسلامی باشند و هرگز در عمل کنار شیاطین قرار نمی‌گیرند، حرام می‌کند. زیرا آنان هیچ واجب را زیر پا نمی‌گذارند. مقابله آنان با فساد و حرامکاری دولت‌ها در عرصه اقتصاد و فرهنگ و سیاست، بزرگترین یاوری به سلامت نظام است. همین امروز فقهایی که منتقد بی عدالتی‌ها و مکروهات در قوای مملکتی هستند و معترض مدیریت غیر عادلانه اقتصاد، بانک داری، سیاست غلط تورمی و گرانی‌ها و گوش بفرمان کفر هستند. 
پشتیبانان واقعی جمهوری اسلامی و راهنمای خیرخواه و برتر ازهزار وزیر وکیل و رئیس سست ایمان و خطاکار و آسیب رسان به نظام می‌باشند که سرسپرده غربند نه اهلبیت علیهم السلام. تشییع پرشکوه مرحوم آیت الله وحید خراسانی معنایش گرامی داشت اخلاص یک عالم ربانی و مشوق پاکیزگی و بندگی فردی و اجتماعی و تلاش برای جامعه‌ای سالم است. لاغیر! 
 
نویسنده: احمد میراحسان 
newsQrCode
ارسال نظرات

نیازمندی ها