بافتنی، راهی برای آرامش

بافتنی یکی از کارهایی است که معمولا خانم‌ها به آن علاقه نشان می‌دهند و از آن استقبال می‌کنند. بافنده‌های سراسر دنیا معتقدند این کار روش درمانی بسیار خوبی برای روح و حتی جسم انسان است. حتی در برخی مراکز فیزیوتراپی از بافتنی برای تمرین و ورزش استفاده می‌شود. بنا بر تحقیقات، مشخص شده کسانی که بافتنی را دوست دارند، هنگام انجام این کار احساس خوبی نسبت به خود و لحظه‌شان دارند و در تحقیقی دیگر بیماران مبتلا به اختلال غذا خوردن با روش بافتن درمان می‌شوند. درواقع آنها هنگام بافتن، حواسشان از غذا خوردن به جایی دیگر معطوف می‌شود.

انسان نمی‌تواند بیکار بماند، زیرا تنبلی و بیکاری او را به تباهی و نابودی روح و جسم می‌کشاند و بافتنی یکی از کارهایی است که می‌تواند سلامت او را ارتقا دهد. برای بسیاری از افراد که به بیماری‌های مزمن مبتلا هستند یا ناتوانند و نمی‌توانند کار کنند و البته به دنبال وسیله‌ای برای غلبه بر احساس بی‌هدفی هستند، بافتنی بهترین گزینه است. آنها حتی می‌توانند بافتنی‌شان را به جمع دوستان ببرند، بدون این‌که بی‌ادب به نظر آیند.

از طرفی حرکات منظم میل یا قلاب بافتنی موجب می‌شود حواس فرد در زمان حال قرار گیرد و او به گذشته و آینده فکر نکند. این نوع آرامش‌سازی با پایین آوردن فشار خون و تنظیم ضربان قلب، جلوی بیماری‌های ناشی از اضطراب را می‌گیرد.

بافتنی نوعی اعتیاد خوب و سازنده است و می‌تواند جایگزین عادت‌های دیگر مانند سیگار کشیدن، بیش از حد غذاخوردن و رفتارهای وسواسی شود.

یک جنبه خوب بافتنی این است که به استعداد هنری فوق‌العاده یا تجهیزات گرانقیمتی نیاز ندارد و نتیجه آن هم بسیار لذتبخش است. وقتی فردی طرحی زیبا برای بافت مثلا یک ژاکت می‌ریزد و با پشتکار، طرح را به سرانجام می‌رساند، برای فعالیت‌های دیگر نیز انگیزه پیدا می‌کند و کارهایش را با برنامه و طرح‌ریزی صحیح پیش می‌برد.

همچنین بافتن مانند مسکن عمل می‌کند. دردهای جسمانی معمولا از نقطه دردناک منتشر نمی‌شوند، بلکه مغز با دریافت علائم مربوط به درد، آنها را پردازش و احساس درد را القا می‌کند، اما از آنجا که مغز نمی‌تواند به طور کامل روی دو فعالیت به طور همزمان متمرکز شود، بافتنی می‌تواند مغز را از تمرکز روی درد منحرف سازد و شما درد را حس نکنید یا در صورت وجود بسیار خفیف احساس شود.

بافتنی به طرز شگفت‌آوری کم‌هزینه‌ترین درمان برخی ناراحتی‌های روحی و جسمی است.

منبع: psychologytoday