سمیه در اسید خاموش شد

به گزارش ایسنا، سمیه مهری که در اردیبهشت‌ سال 90 از سوی همسرش مورد اسیدپاشی قرار گرفته بود، بعد از مدت‌ها تحمل بیماری و دو روز بستری ‌شدن در بیمارستان لقمان تهران و زیر چادر اکسیژن بودن، به‌دلیل ازکارافتادگی ریه در اثر زخم‌های ناشی از اسید دیروز فوت کرد.

از دیروز رعنا از مرگ مادرش بی‌خبر است و نمی‌داند دیگر پشتوانه‌ای ندارد تا او را در آغوش بگیرد، زخم‌هایش را درک کند و اشک‌هایش را پاک کند.

رعنا و خواهرش نازنین حالا باید در انتظار آینده‌ای مبهم با پدری که زندگی‌شان را اسیدی کرد، باشند.

روز حادثه مردم روستای «برات‌آباد» شهرستان بم، فریادهای «کمک کمک سوختم»، سمیه را شنیدند، اما نمی‌دانستند که او و رعنا قربانی اسیدپاشی مرد معتادی شدند که قرار بود پشتوانه این زن و دختر در زندگی باشد. تمام تلاش‌ها برای نجاتشان فقط سه ماه دوام آورد، زمانی که آنها را در فروردین‌ سال 91 یافتیم، هشت‌‌ماه به دلیل نداشتن پول تحت درمان قرار نگرفته بودند و در آتش خشم مرد معتاد می‌سوختند تا این‌که امروز سمیه برای همیشه دیگر درد نمی‌کشد.

سمیه درباره درخواستش از محاکم قضایی برای محاکمه همسر و برادرشوهرش که وی را مورد اسیدپاشی قرار داده بودند به ایسنا گفته بود که درخواست قصاص متهمان را دارم. رعنا نیز خواستار قصاص است. نازنین خواهر بزرگ‌تر رعنا که در زمان اسیدپاشی در کنار آنها شاهد این جنایت بوده از اسم و خانواده پدرش وحشت دارد و از آنها می‌ترسد.

این در حالی است که سمیه پیش از مرگش در مصاحبه‌ای گفته بود به کمک تعدادی از خیرین توانسته خانه‌ای در جنوب تهران اجاره کند تا در این شهر به ادامه درمانش بپردازد.

او از نظر مالی در تنگنا به سر می‌برد. پول یارانه‌اش هم چون به حساب بانکی شوهرش واریز می‌شد در اختیار خانواده وی بود و آنها حتی این پول را هم به او و فرزندانش نمی‌پرداختند. خانواده خودش هم کشاورز بودند و هزینه کافی برای نگهداری و هزینه درمان او و رعنا نداشتند.