حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
یادداشت
برانکو، دوای درد یا مسکن؟
برانکو ایوانکوویچ را از روزهایی به یاد میآوریم که کنار دست میروسلاوبلاژوویچ مینشست. چیرو که سمبل یک مربی برونگرا در فوتبال است و با حرکات و کلمات انفجاری تاثیرگذار بود؛ مردی را در کنار خود داشت که یک درونگرای کامل بود. همه میدانستند که برانکو مغز متفکر تیم بلاژوویچ است. از همان زمان بود که لقب پروفسور فوتبال در کنار نام ایوانکوویچ آمد.
وقتی پیرمرد از ایران رفت، برانکو ادامه راه او را پیگرفت و ناکامی بلاژوویچ در رساندن تیم ملی به جام جهانی 2002 را با آسانترین صعود تاریخ فوتبال ایران به جامجهانی 2006 جبران کرد. در فاصله میان این دو جام جهانی، برانکو اتفاقات مثبت دیگری را هم رقم زد، ما با برانکو در بازیهای آسیایی پوسان قهرمان شدیم و در جام ملتهای 2004 هم تنها با یک ناداوری از قهرمانی دور شد و در سکوی سومی ایستاد. در این فاصله برانکو یک نسل خوب را هم به فوتبال ایران معرفی کرد.
با برانکو یک خداحافظی نه چندان دوستانه داشتیم، اما پس از آن هرگاه تیمی در ایران میخواست از یک شوک حرف بزند، نام برانکو هم شنیده میشد، اما همواره این خبرها در حد تیترها باقی میماند و مرد کروات هیچگاه در ایران دیده نشد. حتی به عنوان سرمربی تیم الاتفاق عربستان هم به دلیل مشکل مالیاتی در مقابل استقلال حاضر نشد.... اما خب حالا مربی پرسپولیس است. سوال این است که دلیل استخدام برانکو ایوانکوویچ چیست؟
اگر مانند زمانی که پرسپولیس در شرایطی کاملا مشابه افشین قطبی را به عنوان سرمربی معرفی کرد، هدف تنها یک مانور تبلیغاتی برای جلب رضایت هواداران باشگاه باشد، مُسکن این اتفاق یک زمان محدود تیم و هواداران آن را خشنود میکند و بعد از آن دوباره اوضاع همین خواهد بود که در گذشته شاهد بودیم اما اگر در استخدام برانکو هدف درمان دردهای تیمی است که از آخرین قهرمانی آن در لیگ سالها گذشته، استخدام برانکو گام اول برای طراحی آینده پرسپولیس است و این تیم باید گامهای بلند و برنامهریزی شده دیگری هم پس از این انتخاب بردارد. پرسپولیس به یک بنای کلنگی میماند که باید تخریب و دوباره از نو ساخته شود، این تیم تازه معمار خود را انتخاب کرده است.
افشین خماند / دبیرگروه ورزش
گفت و گو
