روان شکافی

کودکانی که از جمع می‌گریزند

با فرارسیدن ایام نوروز یکی از مراسم و برنامه‌های اغلب خانواده‌ها دید و بازدید‌های تعطیلات نوروز است. برخی کودکان از حضور در جمع یا رفتن به مهمانی خودداری می‌کنند و حتی زمانی که مهمان به منزل آنها می‌رود، تمایل ندارند از اتاق خود خارج شوند و مهم‌ترین رفتاری که از خود بروز می‌دهند، جمع‌گریزی است.

کد خبر: ۷۸۱۵۰۴

در ابتدا این رفتار نوعی خجالت بیش از حد تلقی می‌شود، اما رفته‌رفته با ادامه رفتار متوجه خواهید شد که فرزند شما از حضور در جمع هراس دارد. چنانچه نوجوانی از حضور در جمع هراس از خود نشان دهد، معمولا برچسب‌هایی از قبیل گیج، ناتوان و آشفته به او زده می‌شود. آنها به دلیل آن‌که هنگام صحبت دچار لرزش صدا یا تعریق می‌شوند، اغلب از حضور در جمع خودداری کرده یا اگر در جمع حاضر شوند، معمولا سکوت کرده و از برقراری ارتباط چشمی با اطرافیان اجتناب می‌ورزند و این رفتار تا جایی ادامه می‌یابد که فرد برای انجام رفتارهای عادی از قبیل خوردن و نوشیدن در جمع نیز دچار هراس می‌شود.

در مورد کودکانی که این حالت را تجربه می‌کنند، نشانه‌ها عبارتند از: سرخ شدن چهره، چسبیدن به والدین، گذاشتن سر روی بدن والدین، گریه کردن، سفت کردن اندام‌ها و همچنین هر چه اطرافیان بیشتر از او می‌خواهند که رفتار عادی داشته باشد، بیشتر منقبض شده و گاهی قشقرق راه می‌اندازند.

این کودکان از بازی با همسالان خود کناره‌گیری می‌کنند و قادر نیستند علت ترس و ناراحتی خود را بیان کنند. چنانچه با این علائم روبه‌رو شدید، لازم است از راهکارهای درمانی متناسب با اختلال‌های اضطرابی و کمک‌های حرفه‌ای بهره بگیرید. مهم‌ترین آموزش‌ها در دوران کودکی اتفاق می‌افتد و با شرکت دادن کودک در جلسات گروهی کودکان مضطرب یا بازی درمانی می‌توان رفتارهای اجتماعی کودک را تقویت کرد. اما درباره نوجوانانی که دچار اضطراب و هراس اجتماعی هستند، لازم است علاوه بر درمان‌های رفتاری از درمان‌های شناختی که بر تغییر نگرش متمرکز هستند استفاده کرد.

درمان‌های شناختی ریشه‌های ترس را شناسایی و با قوانین و نگرش‌های منفی ذهن مقابله می‌کند. لازم است نوجوان از لحاظ اعتماد به نفس نیز بررسی شود؛ زیرا نوجوانی که دچار اضطراب است، در بخش عزت‌نفس و اعتماد به نفس دچار خودکم‌بینی است.

در گام اول، تهیه شرح حال از وضع نوجوان، می‌تواند روند درمان را در چند شاخه هدایت کند. در گام دوم، ارزیابی اهمیت پیدا می‌کند و لازم است تا از نوجوان بخواهید به خودباوری خود از صفر تا ده نمره دهد و بگوید که آیا از خودش راضی است یا خیر. از او بخواهید فهرستی از توانمندی‌ها و نکات مثبت خود تهیه و نقاط ضعفش را نیز یادداشت کند. سپس از نوجوان بخواهید یک آگهی تبلیغاتی با توجه به نکات مثبتی که در خود شناسایی کرده، ارائه کند.

شما نیز می‌توانید در تدوین این آگهی به او کمک کنید. مرور نکات مثبت و بررسی افکاری که قطاروار در ذهن نوجوان وجود دارد نیز می‌تواند به کاهش اضطراب او کمک کند.