هنر هفت و نیم!
آغاز سال 93 با درگذشت یکی از بهترین طراحان بازی، دکتر شروین استادزاده و تغییر مدیریت بنیاد همراه بود، اما در ادامه کشتی گیم ایران به گل نشست، بازیهای ایرانی بدون ناشر و ناشران بدون فروش و بازیهای ایرانی معلق ماندند!
به دانشگاه بازیسازی دانشجو ندادند، نمایشگاه گیم برگزار نشد. تیمهایی از هم پاشیدند و ورشکست شدند. در این هیاهو مستقلها مورد توجه قرار گرفتند و شاهد دو جشنواره ملی مستقل بودند. پاسکال - استاد بین المللی بازیهای رایانهای - هم آمد و رفت. طراحی داخلی ساختمان بنیاد زیبا شد و «شبگرد» بدبخت! «شبان» پولش را نگرفت و «تندیس مرگ» به خواب ابدی فرو رفت. «ارتشهای فرازمینی» و «تراتئون» به زور بچههای عاشق گیم ایران، تحویل ناشران شدند. تیم ملی گیمرها انتخاب، قهرمانی دنیا کسب و مسابقات جهانی آنلاین به سخره گرفته شد! برنامه ملی گیم تصویب شد و سند مهندسی فرهنگی نگاه ویژه به گیم داشت. با تقلید رقص گروه «پروانه»ها، عاشقان صنعت بازی ایران به دور متولیان گیم میگردند تا دست از سرشان بردارد، اما دریغ اینکه دلش نمیآید نسبت به فعالان این حوزه بیاهمیت باشد و حتی اگر شده خیلی کم، برکات توجه آن باید به ما برسد. بهعنوان مثال فکر نکنم بتوانید ناشری در حوزه بازیهای پیسی نام ببرید زیرا همگی با قوانین جدید وضع شده فلج شدند و به فکر کاری دیگر هستند و دیگر بازی ایرانی جدید از سوی این ناشران نمیبینیم. اینها یادداشت نبود، بلکه تیترهایی بود خوش و ناخوش از وضع گیم ایران در سال 93.
حمزه آزاد/ بازیساز و فعال صنعت گیم ایران
گفت و گو
