باغی با میوه‌های سنگی

به گزارش مهر، این باغ گرچه تاریخی نیست، اما یکی از جذاب‌ترین هنرهایی است که به صورت بکر و با فکر یک پیرمرد روستایی بنا شده است.

باغ سنگی سیرجان از صدها درخت تشکیل شده است که تنه آنها کنده‌های خشکیده درختان است و میوه‌های درختان نیز هزاران قطعه سنگی است که روی این شاخه‌ها آویزان شده است.به این باغ اصطلاحا باغ سنگی می‌گویند که توسط درویش‌خان اسفندیارپور در اواخر عمرش ساخته شد. درویش‌خان یکی از اهالی و کشاورزان روستای میان‌دوآب بود که پس از اجرای طرح اصلاحات اراضی در زمان پهلوی باغ‌ها و اراضی کشاورزی خود را از دست داد، در حالی که بسیاری از اهالی روستا به همین دلیل روستا را ترک کردند اما درویش‌خان در این روستای دورافتاده ماند و از نزدیک شاهد خشک شدن باغ‌هایش بود.

درویش‌خان درختان خشک باغ خود و دیگران را جمع‌آوری کرد و آنها را در زمینی کاشت و بعد از مدتی سنگ‌های مختلف و با اشکال خاص را از کوه‌های اطراف جمع کرد و با استفاده از وسایلی که خود ابداع کرد به سیم‌های آهنی آویزان کرد و تا روزهای آخر عمرش به این کار ادامه داد و به این ترتیب باغ سنگی را بنا کرد؛ باغی که نه اصلاحات ارضی می‌توانست خشکش کند و نه عوامل انسانی می‌توانست تخریبش کند.

درویش‌خان در حالی که خودش با عصا راه می‌رفت سنگ‌های بسیار عظیمی را که سوراخ بودند جمع می‌کرد؛ سنگ‌هایی که نمونه‌اش به گفته مردم محلی در کوه‌های اطراف یافت نمی‌شد، اما کسی نمی‌داند درویش‌خان این سنگ‌ها را چگونه بدون استفاده از ابزار خاص سوراخ می‌کرد و چگونه با جثه کوچکش سنگ‌های بزرگ از درختان آویزان می‌کرد.

این پیرمرد برای آویزان کردن سنگ‌ها بر درختان نیز لاستیک خودروها را آتش می‌زد و سیم‌های آنها را جدا می‌کرد.وی که چند سال قبل در نود سالگی درگذشت در همان باغ دفن شد. این باغ هم‌اکنون یکی از جاذبه‌های گردشگری ایران محسوب می‌شود و توریست‌های بین‌المللی در آن قدم می‌زنند.

این باغ خشک شده موجب شد مردم بار دیگر به روستای میان‌دوآب بازگردند و این روستا مجددا آباد شود و هم‌اکنون فرزندان و نوه‌های این مرد هنرمند در این روستا زندگی می‌کنند.

محمد جهانشاهی، سرپرست معاونت گردشگری میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کرمان نیز اظهار کرد: استان کرمان یکی از استان‌های گردشگرپذیر است و در تمام شهرستان‌های استان جاذبه‌های منحصر به فردی وجود دارد، اما باغ سنگی در این میان از موقعیت خاصی برخوردار است، زیرا یک اثر هنری در دل طبیعت است که به وسیله عناصر طبیعی برپا شده است.

جهانشاهی ادامه داد: داستان اصلاحات ارضی توسط خانواده درویش‌خان بیان شده است و به نظر می‌رسد به واقعیت نزدیک است. همچنین گفته می‌شود درویش‌خان این باغ را بدون فکر نساخته است، زیرا به گفته خانواده‌اش و اهالی روستا، هرگاه اتفاقی در زندگی درویش‌خان روی می‌داده است یا در روستا و کشور رویدادی رخ می‌داده درویش‌خان سنگی را در همان ارتباط به درختی آویزان می‌کرده است؛ مثلا زمانی که نوه درویش‌خان به سربازی می‌رود وی سنگی که نشان‌دهنده سری تراشیده بود را از درختان آویزان کرد و این روند ادامه داشته و تا روزهای آخر عمرش امری عادی بوده است.