پس از 8 سال

سه موضوع درخصوص سخنرانی رئیس جمهوری اسلامی ایران در نشست سران مجمع عمومی سازمان ملل متحد حائز اهمیت است :

کد خبر: ۷۵۴۶۱

اول : صدای دکتر احمدی نژاد در نطقی که ایراد کرد ، در حقیقت صدای ملتی بود که به قانون عمل کرده است ، نه علیه قانون و این حقیقت بازتاب سخنرانی رئیس جمهوری اسلامی ایران در میان دیپلمات های امریکایی است.
دوم : نطق دکتر احمدی نژاد مهم است ؛ برای این که موضوع انرژی هسته ای ایران که تا پیش از این انحصارا روی میز اروپا بود از این پس بر بستر وسیع تری انتقال داده می شود. به عبارت دیگر اینک این ایران است که می خواهد دستور روز را در زمینه موضوع انرژی هسته ای خود تایید کند و دیگر به اتحادیه اروپا و امریکا اجازه تایید یا رد نمی دهد.
سوم : رئیس جمهوری اسلامی ایران در نطق خود ، مساله مساوات و برابری تمام کشورها در قبال سازمان ملل متحد و در ذیل مسائلی مانند انرژی هسته ای را مطرح کرد و با این عمل خود نه تنها امریکا و اروپا را در انزوا قرار داد بلکه زمینه پیش قدمی سایر کشورها مثل برزیل و آفریقای جنوبی در این گونه مذاکرات را فراهم آورد. فردوسی ، حکیم سخن ، جمله ای بزرگ دارد: توانا بود ، هر که دانا بود امروز غرب اصرار دارد که ایران در جهالت بماند. این عین کلماتی است که بوش گفته است ، اما این خواست ، مورد قبول هیچ کس نیست . دکتر احمدی نژاد ، چنان در نیویورک حضور یافت که چنان ادعاهایی از جانب بوش را از این پس ، سست می سازد. من در نیویورک شاهد بودم که احمدی نژاد ، نه تنها ایرانیان مقیم که شهروندان ملیتهای مختلف و بلکه مطبوعات امریکا را تحت تاثیر خود قرار داد. حضور او از جنبه سیاسی و فیزیکی جالب بود زیرا حضور روسا یا حتی نمایندگان کشورها در مقر سازمان ملل متحد اساسا تشریفاتی و تزئیناتی است اما احمدی نژاد حضور مردمی داشت که توجه بسیاری را جلب می کرد و من روزهای 25 سال پیش در نیویورک را به یاد آوردم ، آن گاه که شهید رجایی به جلسه شورای امنیت سازمان ملل آمده بود. طرز رفتار و مشی دکتر احمدی نژاد الگو و مدل ایرانی اسلامی بود. در 8 سال گذشته من کسی را ندیده بودم که در سازمان ملل قادر باشد به این عزت و خداباوری و خودباوری قدرت اول جهان یعنی امریکا را این گونه به چالش بطلبد. نماینده ارشد ایران این بار در عرصه بین المللی ، توهمات را کنار گذاشته بود. دکتر احمدی نژاد آدم روراستی است . او توهمات را توانست به غربی ها برگرداند و این همان کاری بود که غربی ها با ما می کرده اند. استنباط من دست کم تا امروز این است که یقینا پرونده ایران به شورای امنیت نخواهد رفت. یائس خانم رایس در این زمینه این روزها آشکارتر از همیشه است . مسافرت دکتر احمدی نژاد به نیویورک با همه اتفاقاتی که با خود همراه داشت ، پس از 8 سال و در حساس ترین وضعیت ایران ، بزرگترین کار ایران در عرصه بین المللی بود.