دکتر ستوده: در روستا کتاب نوشتم و زنبورداری کردم

منوچهر ستوده، ایران‌شناس برجسته با آن‌که زاده تهران است و تمام دوران تحصیلش را در این شهر سپری کرده، اما در اوایل میانسالی تصمیم گرفت برای همیشه از این شهر بگریزد و به دامان امن و آرام روستا پناه ببرد. به عقیده او زندگی شهری روح و معنویت ندارد، به همین دلیل حتی کسانی که به هر دلیل مجبور به ماندن و زندگی کردن در شهر هستند هم باید دو تا سه روز در هفته از شهر خارج شده و به دامان طبیعت پناه برند، در غیر این صورت دچار آسیب‌های روحی و جسمی خواهند شد. نهیب همیشگی او به دوستان نزدیکش مبنی بر این‌که چگونه در این کندوها (آپارتمان) زندگی می‌کنید، با این توصیه همراه است که اگر کسی لذت زندگی در طبیعت را درک کند، دیگر هیچ‌گاه حاضر به زندگی در شهر نیست. ستوده که امسال وارد صدویکمین سال زندگی خود شده، سلامت و نشاط خود را در این سن، مرهون خوراک و آب و هوای سالم و تمیز و آرامش روستاست. او حتی در روستا نیز بهترین و اصیل ترین سبک زندگی در طبیعت یعنی ییلاق و قشلاق را برای خود انتخاب کرده است، طوری که در فصل بهار و تابستان در ییلاق و در روستای کوشکک لورا در گچسر و در فصل پاییز و زمستان در قشلاق و در منطقه سی سرا نزدیک چالوس رحل اقامت می‌افکند.

این جغرافیدان شهیر که وسایل ارتباطی همچون تلویزیون و رادیو را نیز از زندگی خود حذف کرده، اوقات شبانه روز و کار و استراحت خود را نیز با گردش خورشید و تغییر طبیعت هماهنگ کرده است، طوری که با طلوع خورشید بیدار و مشغول کار می‌شود و با غروب آن، دست از کار و فعالیت می‌کشد.

فراغ‌بال حاصل از زندگی در روستا به او این امکان را داد تا ده‌ها جلد کتاب از جمله کتاب ده جلدی آستارا تا استرآباد را که حاصل یافته‌ها و پژوهش‌های بیست و چهار ساله او در خطه شمال است، در همین دوران تالیف کند.

دکتر ستوده گرچه بیشتر اوقات خود را به مطالعه و تالیف و پژوهش مشغول است، اما این موجب نشد تا فرصت انجام امور لذت‌بخشی همچون باغداری و پرورش زنبور عسل را هرچند در وسعت کم و در باغ‌های کوچک خانه‌اش در ییلاق و قشلاق از دست بدهد. این ایران‌شناس بزرگ که همچنان سالم و سرحال است، امسال و پس از 60 سال برای اولین بار نتوانست از قشلاق خود راهی ییلاق شود و برای همین بهار و تابستان را هم با قشلاق گذرانی در سی‌سرا سپری کرد.