قهرمان رنگ پریده

میشائیل شوماخر، راننده بزرگ و آلمانی تیم «فراری » معترف است پس از سپری شدن 13تورنمنت از 19تورنمنت این فصل ، دیگر بختی برای تکرار قهرمانی اش در سری مسابقات اتومبیلرانی «فرمول یک » جهان ندارد.

کد خبر: ۷۱۵۹۶

قهرمان 7دوره این پیکارها که طی 5سال گذشته ، همیشه اول شده بود، در دل تابستان داغ 2005می گوید: دیگر نباید خودم را صاحب شانسی برای کسب قهرمانی بدانم.
آن قضیه برای من تمام شده است ، اگر من و کیمی رایکونن (راننده فنلاندی مک لارن) می خواهیم به فرناندو الونسو برسیم ، باید در 6تورنمنت باقیمانده کولاک کنیم و فرناندو الونسو در سه ، چهار جا کم بیاورد و اوت کند و احتمال آن بسیار کم است.
در حال حاضر مشکل من و بواقع کل تیم فراری ، تایرهای مورد استفاده ماست که دلخواهمان نیست. ما نتوانسته ایم با این تایرها به سریع ترین ریتم ممکن دست یابیم.
«الونسو»ی مورد اشاره ، راننده 24ساله و توانا و اسپانیایی تیم رنو است که از 13تورنمنت فصل ، 6تا را برده و با استفاده از تجربه ، برتری اش را نشان داده است ، او حتی از یورشهای تند و خطرناک خوان پابلو مونتویا، هم تیمی کلمبیایی رایکونن و همچنین خود رایکونن که از بهترین های فصل بوده ، هراسی به دل راه نداده است و در حال تبدیل شدن به جوان ترین «قهرمان جهان» در تاریخ برگزاری رقابت های «فرمول یک» است.
اما «شومی» چه؛ او در 36سالگی مثل یک سایه و قهرمان رنگ پریده است. ببینید، من در تورنمنت گراندپری اخیر آلمان در پیست هاکن هایم حتی تا مرز کسب رتبه دومی پیش رفتم ؛ اما شرایط یاری نکرد و پس روی داشتم و در نهایت پنجم شدم.
تلخی آن رتبه بیشتر از هر کسی برای خودم بود؛ زیرا در حضور تماشاگران خودی و هموطنانم مسابقه می دادم و آنها انتظار داشتند من لااقل در آلمان قهرمان شوم. اما همان طور که پیشتر گفتم ، در این فصل اصلا تایرهایم شکل مطلوب و لازم را نداشت.

ماشین های دیرهنگام
بجز مساله تایر، موضوع استفاده فراری از ماشین های جدیدش نیز بسیار مهم و عمده بوده است. شوماخر می گوید: مدلهای جدید بسیار دیر آماده و سوار شدند و در نتیجه وقت زیادی برای تمرین نداشتم.
بواقع 5، 6تورنمنت نخست فصل در تیم فراری ، مسابقات دستگرمی و آشنایی با شرایط بود. یعنی به جای این که ما با ماشین هایی به صحنه بیاییم که تمام امکانات آن را می شناسیم ، در تورنمنت های نخست از ماشین هایی که زیر پایمان بود، هیچ شناختی نداشتیم و این ، بسیار بد بود.
ما هنوز هم زیانها و خسارت های سنگین آن قضیه را حس می کنیم. بر این اساس شوماخر مدعی است که جنگش با رقبا در فصل جاری ، مثل ستیز با اکتفا به یک اسلحه ناقص و مستعمل بوده است ، حریفان ما اسلحه پر داشته اند و ما در فراری سلاحهایی ناقص.
واقعا حس می کردم دستهایمان بسته بوده است. شما تا زمانی که در رقابت ها دستتان پر نباشد و از سلاحی قوی بهره نگیرید، بی فایده خواهد بود و به جایی نخواهید رسید. برای جنگ با این رقبای مسلح ما هم می بایست مثل سالهای پیش سلاحهایی پر و قوی در اختیار می داشتیم ، که بواقع نداشتیم.

اخباری که صحیح بود
با این حال تمام اخبار طی دو سه ماه باقیمانده تا فصل جاری از این حکایت می کرد که امکانات فنی و تدارکات رنو به سطح بسیار بالایی رسیده و مک لارن هم از فراری که در 6سال گذشته خاک مسابقات گراندپری فرمول یک را به توبره کشیده بود، پیش افتاده است و وقتی مسابقات به جریان افتاد، مشخص شد که این برآوردها صحیح بوده است.
هر اندازه فراری دور از سالهای استیلایش ، ضعیف و کم رنگ نشان داد، رنو جولان داد و سپس مک لارن اوج گرفت. درست است که فرناندو الونسو به عنوان سرکرده رنو و کیمی رایکونن در هیات نماد مک لارن نقش مهمی را در این زمینه ایفا می کردند، اما حقیقت آن است که کار تشکیلاتی دو تیم خوب بوده و یاران کناری دو راننده فوق نیز عالی عمل کرده اند.
آنها خوان پابلو مونتویا در مک لارن و جان کارلو فیسی کلای ایتالیایی در رنو هستند. با این که جنسن باتون ، ستاره جوان تیم بریتانیایی بار بجز فروغ نسبی در تورنمنت اخیر هاکن هایم مثل شوماخر سال بدی را پشت سر گذاشته است ، اما راننده ژرمن حتی در این رقابت های خانگی نیز نتوانست این حریف بریتانیایی را پشت سر بگذارد.

تجربه تازه
به حرفهای شوماخر که شروع درخشش وی در فرمول یک به سال 1991باز می گردد، رجعت می کنیم : «فکر می کردم باتون را گرفته ام ، اما باز ماشین و تایر کار دستم دادند. باتون نیز به لحاظ تاکتیکی خوب کار کرد.
ترافیک پیشتازان نیز در هاکن هایم هر لحظه بدتر و بیشتر می شد. موتور ماشینم نیز مشکل پیدا کرده بود. این چنین بود که فیسی کلا هم از من عبور کرد.
من در سالهای قبلی هرگز با چنین مشکلات و کاستی هایی روبه رو نشده بودم و برایم یک تجربه تازه بود. واقعا از دستم کاری ساخته نیست. با این اوصاف شوماخر در 12تورنمنت نخست فصل فقط در یک مورد اول شد و آن یک مورد نیز حقش نبود؛ زیرا در ایندیانا پولیس روی داد آنجا مکانی بود که از 10تیم حاضر در «فرمول یک » 7تیم در اعتراض به شرایط ناامن برگزاری مسابقه و اطمینان نداشتن به تایرهای مورد استفاده ، به میدان نیامدند و رقابت شکلی اسفبار و مسخره پیدا کرد و منحصر به 3تیم و فقط 6راننده شد و در میان آنها شوماخر به رتبه اول رسید و تماشاگران چنان معترض شدند که هر چه دم دستشان بود، روی پیست پرت کردند تا نشان دهند که چقدر از وضعیت موجود شاکی اند.

او هم مرده است
همان پیروزی و امید بستن به این که الونسو جوانی کند و جایی بلغزد و رایکونن دچار حوادث شود، سبب شد شومی برای مدتی امیدهایش را برای تجدید قهرمانی 5سال متوالی گذشته حفظ کند، اما پنجم شدن در گراندپری خانگی (هانکن هایم) آخرین امیدهای او را نیز از بین برد.
«بله ، من همیشه گفته ام که امید آخرین چیزی است که می میرد، اما انگار امید هم مرده است. باید اعتراف کنم که آنها (الونسو و رایکونن و مونتویا) از ما سریع تر، تندتر و بهتر بودند و ما ناقص و کند و کندتر. ما هرگز نتوانسته ایم در این فصل به طور مطلوب حرکت کنیم. این را باید بپذیریم.»
این شاید تلخ ترین اعتراف «ابرراننده» رنگ پریده ژرمن ها باشد. آیا این پایان یکی از خبرسازترین حکومت ها در صحنه ورزش نبوده است؛