حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
گفتوگو با علیرضا اخباری، یکی از کارگردانهای انیمیشن «یکی من، یکی تو»
معضلات شهری به روایت شخصیتهای کارتونی
انیمیشن «یکی من، یکی تو» به کارگردانی بابک سبحانی، رضا فصاحت و علیرضا اخباری از شبکه پویا در حال پخش است؛ انیمیشنی که هدف از ساخت آن بررسی معضلات شهری است.
این انیمیشن با روایتی طنزگونه درصدد است مشکلات و معضلات شهری و اجتماعی را روایت کرده، مخاطب را نسبت به فرم و محتوای زندگی مطلوب و ایدهآل آگاه سازد. این اثر با تکنیک سهبعدی کامپیوتری و به تهیهکنندگی مرکز پویانمایی صبا در مدت هفت ماه تولید شده است. برای بررسی چگونگی و علت ساخت این مجموعه با علیرضا اخباری، یکی از کارگردانهای مجموعه به گفتوگو نشستهایم.
از چگونگی تولید و طراحی مجموعه انیمیشن یکی من، یکی تو برایمان بگویید؟
این مجموعه قرار بود برای نشان دادن معضلاتی که در شهر وجود دارد، ساخته شود. وقتی بحث نقد میشود سریع دولتمردان را نشانه میگیریم. در چنین شرایطی فکر میکنیم یا کلا تقصیر دولت است یا کلا تقصیر مردم، در صورتیکه میتوان معضلات را بین دو بخش مردم و دولت تقسیم کرد و گفت همه در ایجاد یک معضل و پدیده مقصر هستند. این انیمیشن به معضلات شهری و رفتارهای مسئولان و مردم در قبال آنها میپردازد.
این مجموعه با نگاه طنزآمیز، به اشتباهاتی توجه میکند که بسیاری از ما در جامعه با آن روبهرو میشویم. ما از طریق این برنامه یاد میگیریم رعایت و توجه به حقوق دیگران، احترام به حقوق خودمان است و چون یکایک ما عضوی از یک جامعه بزرگ هستیم، در صورتیکه هرکس رفتار اجتماعیاش را اصلاح کند، مثل این است که جامعه، رفتار خود را اصلاح کرده است. از دیگر ویژگیهای این مجموعه علاوه بر طنز بودن، استفاده از فضاهای گرافیکی و نیمه فانتزی برای جذابیت بیشتر است.
در این مجموعه به چه موضوعاتی پرداختهاید؟
مثلا در یک قسمت فردی قصد دارد وامی از یک موسسه بگیرد و به همین دلیل ساعت هشت صبح از خانه با اتومبیلش خارج میشود؛ ولی جایی برای پارک پیدا نمیکند چون تمام جاهایی که امکان پارک اتومبیل است، از قبل پر شدند. او آنقدر با این معضل دست و پنجه نرم میکند تا اداره مربوط تعطیل میشود و میبیند تمام اتومبیلهای پارک شده مربوط به کارکنان همان اداره است. اینجا ما این معضل را مطرح میکنیم و نشان میدهیم اگر این اداره برای خود یک پارکینگ میساخت یا آن خیابان یا خیابانهای منتهی به آن یک پارکینگ عمومی داشت، قهرمان داستان ما دچار این مشکل نمیشد و از طرفی به این موضوع اشاره میکنیم که همیشه نباید برای انجام کارها از اتومبیل شخصی استفاده کرد. این موضوع خیلی ساده است که بارها اتفاق افتاده؛ ولی باز و دوباره هم رخ میدهد و کسی درس نمیگیرد. اینگونه مساله طرح میشود و جواب آن در انیمیشن یکی بود، یکی نبود داده میشود.
در ساخت این مجموعه از چه تکنیکی استفاده کردید؟
شروع کارگردانی این مجموعه با من بود. ابتدای کار ما مشکلات نرمافزاری و سختافزاری زیادی داشتیم. پس به ابتکاراتی دست زدیم. به سراغ تجربههای قدیمی ساخت انیمیشن رفتیم یعنی تا زمانی که کارگردانی مجموعه با من بود از سیستمهای قدیمی تولید انیمیشن استفاده کردیم. ادامه ساخت این مجموعه به آقای رضا فصاحت واگذار شد که روش ساخت را تغییر داد.
هر قسمت از برنامه قرار است یک معضل شهری را بررسی کند و از سوی دیگر زمان هر برنامه نزدیک به دو تا چهار دقیقه است. آیا این زمان برای نشان دادن یک معضل شهری کافی است؟
ریتم کار تند است و در قالب طنز داستانها را بیان میکنیم. ما نیازی به دیالوگ نداشتیم و سعی کردیم در این مجموعه محدود به دیالوگ نشویم. پس داستانها را به زبان تصویر بیان کردیم. اینها دلایلی شد تا بتوانیم حرف خودمان را در زمانی کوتاه بیان کنیم.
چرا برای بیان معضلات شهری از قالب طنز استفاده کردید؟
به نظر من در چنین آثاری طنز باید وجود داشته باشد. ما با ساخت این مجموعه در نهایت قصد داریم راهکارهایی به مخاطب آموزش دهیم. باید کاری کنیم که مردم نکتهای را بیاموزند. پس باید از روشی استفاده کنیم تا موضوع در خاطرش بماند. به همین دلیل یکسری شوخی و طنز را وارد قصه و کار کردیم. در واقع شوخیهای این برنامه آموزنده است.
شخصیتپردازی این انیمیشن چگونه بود؟
این انیمیشن دو کارگردان دارد و من فقط میتوانم درباره بخشی که خودم ساختهام صحبت کنم. بخشهایی که من ساختم داستانمحور بود و در هر قسمت یکسری شخصیت جدید به کار وارد میشدند ولی آنچه بعد شکل گرفت بیشتر شخصیتمحور بود و شخصیتهای جدیدی در هر قسمت به داستان وارد میشوند که موضوع حول آنها شکل میگیرد.
مجید احمدی / گروه رادیو و تلویزیون
گفت و گو
