صداقت رحمتی

این عذرخواهی را به همراه یک دسته گل از ما بپذیرید تا برویم سراغ دسته گلی که در بازی استقلال و پیکان از جلوی امیر قلعه‌نویی رد شد، اما به او اهدا نشد. این بازی اگر حساسیتی دوچندان پیدا کرده بود صرفا به دلیل تاثیر سه امتیاز آن در صدرنشینی استقلال نبود.

یکشنبه شب همه می‌خواستند تقابل امیر قلعه‌نویی و سیدمهدی رحمتی را پس از آن همه اختلاف و آن همه دعوای رسانه‌ای ببینند؛ تقابلی که بخش اولش قبل از شروع بازی بود و بخش دومش هم در جریان بازی.

خیلی‌ها فکر می‌کردند رحمتی با یک دسته گل به این غائله خاتمه دهد. اتفاقا رحمتی با چند شاخه گل سفید وارد زمین شد، اما برخلاف گفته هوتن، پسر قلعه‌نویی، آشتی‌کنانی در کار نبود. نه این‌که اختلاف این دو باعث خوشحالی باشد، اما حداقل باید خوشحال بود که رحمتی مثل خیلی‌های دیگر نخواست با یک دسته گل، همه آن اختلافاتی را که میان او و قلعه‌نویی وجود دارد کتمان کند. احترام به سرمربی مثل احترام به بزرگ‌تر واجب است، اما بعضی وقت‌ها آشتی کردن بدون حل اختلاف، فقط معنایش بازی با افکار عمومی است.

دسته گل‌های زیادی در این فوتبال رد و بدل شد، بدون آن‌که اختلافات حل شود. به همین سبب فکر می‌کنیم گاهی گل نبردن از گل بردن بهتر است. یعنی در اولی صداقتی هست که در دومی نیست. رحمتی هم اگرچه در روز بازی با استقلال، برای هواداران تیم سابقش گل برد و در جریان بازی هم سه گل از هم‌تیمی‌های سابقش خورد، اما قبل از بازی با عبور از جلوی قلعه‌نویی نشان داد گل بردن خالی، نمی‌تواند سرپوشی باشد بر همه اختلاف‌هایی که میان او و سرمربی سابقش وجود دارد.

رضا پورعالی ‌/‌ گروه ورزش