آن معلم مهربان
تحمل سالها رنج هم نتوانست چهره مهربانش را تغییر دهد. خیلی ها تا روزی که رفت نمی دانستند او درگیر چه بیماری مهلکی است.
معلم مهربان ما اگر نتوانست مثل آرمسترانگ در مبارزه با بیماری مهلکی که به جانش چنگ انداخته بود ، پیروز شود ولی برنده همیشگی میدان مردانگی و محبت بود. دکتر اکبر دیانی ، شاید یکی از «آنهایی» بود که آندره ژید در «مائده های زمینی»اش نوشته بود: «آنهایی که عظمت در نگاهشان است و با نگاهشان به محیط، بزرگی می دهند.» این نه برای آن است که او را دیگر نداریم چون اصولا اعتقادی به مدح بعد از فراق ندارم ، این را می نویسم چون او را واقعا این گونه می دیدم . آن هایی که در «رادیو جوان» با او همکاری می کردند خوب می دانند این آدم ورزشی و متواضع ، چه روح بزرگی داشت . دیروز در مسجد بلال در سوگ چنین دوستی نشستیم . معلم ما می خواست ؛ اما بیماری امانش نداد که بماند. جای اکبر دیانی از این پس در صدای جمهوری اسلامی ایران ، میان شنوندگان صمیمی رادیو که دوستان و مخاطبانش بودند، فدراسیون فوتبال ، آموزش و پرورش و روزنامه جام جم خالی است . چه او از اولین همکاران گروه ورزشی در بدو تولد جام جم بود. برخوردهای انسانی اش را هم برای زنده ماندن نامش و هم برای داشتن الگویی برای زندگی ، در خاطر ثبت می کنیم. روحش شاد.
علی جوادی
گفت و گو
