یکی از آن 3 نفر

به نظر می‌رسید در دیدار این تیم مقابل مکزیک باید هواداران این تیم برای دسته کردن گل داوودی خود را آماده می‌کردند. اورانیه (لقب هلند به معنای نارنجی) بیش از هر زمانی در این رقابت‌ها به کنار رفتن از بازی‌ها نزدیک‌تر شده بود تا این‌که سرنوشت این بازی، توسط سه فوتبالیست بزرگ از این رو به آن رو شد.

وسلی اسنایدر که در گرمای کشنده فورتالزا، در طول مسابقه، در شرایطی که تنها سایه‌ای از نامش بود، در دو دقیقه مانده به پایان مسابقه، با یک ضربه عالی توپ را به تور دروازه اوچوآ چسباند تا تیمش را در بازی نگه دارد. سپس نوبت بال خستگی‌ناپذیر اورانیه یعنی آرین روبن رسید که با یک فرار برق‌آسا رافا مارکز را مقابل خود دید و مدافع کهنه‌کار مکزیک نیز در برخوردی که سخت می‌توان آن را خطا نامید، ستاره بایرن را متوقف کرد. داور بسرعت خطا اعلام کرد و در حالی که بازی به آخرین دقیقه وقت اضافه رسیده بود، به نفع هلند پنالتی اعلام کرد.

هر چند نباید نسبت به نظر پدرو پروئنسا مخالفت کرد، مارکز نیز در حالی که پایش را در یک حالت غیرکنترلی جلوی روبن گذاشت، موجب سرنگونی بال هلندی شد. هرچند اوایل بازی داور باید در یک صحنه آشکارتر به نفع هلند پنالتی اعلام می‌کرد.

بعد سر و کله سومین فوتبالیست بزرگ پیدا شد: کلاس یان هونتلار. او در شرایطی که تازه در دقیقه ٧٦ نخستین بازی جامش را تجربه می‌کرد، وقتی از طرف فان خال به‌عنوان جانشین فان پرسی به بازی آمد، مشخص شد مربی تیم اعتقاد زیادی به او دارد. همه می‌دانستند مهاجم شالکه تنها در شرایطی رنگ بازی کردن در برزیل را خواهد دید که هلند در شرایطی خاص احتیاج مبرم به گل زدن داشته باشد. معمولا اگر فان پرسی نباشد من پنالتی می‌زنم اما امروز هونتلار تازه نفس بود و جدا از این واقعا یک مهاجم صاحب کلاس و درجه یک است. این بار نوبت او بود که کار را تمام کند.این جمله ارین روبن در ستایش هونتلار بود.

آنچه بحث‌برانگیز است این است که هلند تا چه اندازه برای صعود به یک چهارم‌نهایی شایسته بود. نمایش آنها مقابل مکزیک درخشان نبود. در خط دفاعی، نامطمئن بودند و در خط میانی نیز عدم خلاقیت در این تیم موج می‌زد. نتیجه آن عدم تغذیه مناسب روبن و فان پرسی بود. با این‌که ما مالکیت را در اختیار داشتیم ولی در مرحله پخش کردن توپ و ساختن جریان بازی موفق نبودیم. این جمله بعد از بازی فان خال بود.

اما در فوتبال شما همیشه به آنچه لیاقتش را دارید، نمی‌رسید و گاهی حقتان را باید با زور از حریفتان بگیرید یا به‌قول کارلو آنچلوتی که بعد از پیروزی تیمش در فینال لیگ قهرمانان مقابل اتلتیکو مادرید که بعد از گل تساوی سرخیو راموس و سپس گرت بیل به دست آمد، گفت: شما امروز می‌توانید ما را خوش شانس خطاب کنید یا به خاطر دست نکشیدنمان از تلاش تا ثانیه آخر ما را تحسین کنید.

چنین قضیه‌ای از سوی هلندی‌ها در ورزشگاه کاستلائوی شهر فورتالزا نیز تکرار شد.فان پرسی روحیه جنگندگی بازیکنانش را ـ که برای جبران گل جیوانی دوس سانتوس تا آخرین لحظات دست از کوشش نکشیدند ـ تحسین می‌کند؛ تلاشی که حقیقتا در آن آفتاب سوزان و داغ فورتالزا که حتی تماشاگران را مدام در اواسط بازی مجبور می‌کرد برای پیدا کردن سایه‌ای در ورزشگاه به این طرف و آن طرف در جستجو باشند.

همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد نقش فان خال در این برد تاثیرگذار بود. سیستم ٢ـ٣ـ٥ که فان خال به کار گمارده بود، در ادامه کار با مصدومیت نایجل دی یانگ دچار مشکل شد. دی یانگ جنگجو و تخریبگر تاثیرگذار فان خال بود که در همان دقیقه هشت بازی مجبور به خروج شد. اسکن را باید ببینم اما فکر نکنم بتواند در یک‌چهارم‌نهایی بازی کند. تیم ما بدون او مشکل خواهد داشت. فان خال به هافبک دفاعی تیمش بیش از اندازه متکی است.

اما یکی از ستاره‌های هلند در آن بازی درک کویت بود. او در صدمین بازی ملی‌اش هر جای زمین گمارده می‌شد. ابتدا پیستون چپ، سپس بال چپ، بعد مهاجم دوم و در آخر باز هم بال چپ. او وظیفه فضاسازی برای هونتلار را برعهده داشت. مهاجم شالکه در این تیم آلمانی دو پنالتی انتهایی‌اش را از دست داده بود و عقیده داشت هنگام زدن ضربه، آدرنالین زیادی ترشح کرد. می‌دانستم اوچوآ بیشتر در پنالتی‌ها به گوشه شیرجه می‌زند. اول خواستم وسط بزنم ولی لحظه آخر تصمیم گرفتم به سمت کنج شلیک کنم. هونتلار بعد از مسابقه این‌گونه آن لحظه را توصیف می‌کند. درخصوص هونتلار باید گفت این گل در حقیقت معرفی‌اش به جام جهانی بود. او تنها بازیکن هلندی ناراضی اردوی اورانیه بود و برخلاف بقیه ـ که به سبب نتایج عالی دو هفته اخیر خوشحال بودند ـ دل خوشی از شرایط نداشت. حتی در بازی برابر شیلی نیز وقتی فان پرسی به دلیل محرومیت نبود، جایی در ترکیب اصلی تیم نداشت. دریغ از یک ثانیه حضور! او آخرین گزینه فان خال محسوب می‌شد. به قول یک فوتبال‌نویس هلندی او تنها گلزن است. خالق و پاسور نیست.

اما در یک‌چهارم دوباره یک آمریکای شمالی دیگر، کاستاریکا. روبن می‌گوید: احساس می‌کنیم می‌توانیم قهرمان جهان شویم. با تمام احترامی که برای رقبایمان قائلم، خیلی از تیم‌های بزرگ اکنون از خانه‌شان بازی‌ها را تماشا می‌کنند، اما ما هنوز زنده‌ایم!

رافائل هونیگشتین‌ / ‌فوتبال نویس آزاد آلمانی