آخرین خنیاگر بلوچستان رفت

لعل‌بخش در تقسیم‌بندی موسیقی بلوچستان در بالاترین سطح قرار داشت، یعنی شاعری. شاعران خوانندگانی بودند با صدایی منحصربه‌فرد که هیچ خواننده‌یی قدرت هماوردی با آنان را نداشت. شاعران در اصطلاح فنی بیش از سه تا سه و نیم اوکتاو وسعت صوتی داشتند و این نکته در عرف خوانندگان در هر فرهنگی در جهان، نامتعارف است. از همه مهم‌تر آنان حافظان و راویان تاریخ، ادبیات، داستان‌ها و حماسه‌های قوم بلوچ بودند، یک تاریخ زنده، و به همین دلیل در میان مردم بلوچ از جایگاه بالایی برخوردار بودند. با درگذشت غلام قادر راسکی و کمال‌خان حوک، تنها لعل‌بخش بود که این سنت کهن مردم بلوچ را حافظ بود. و اینک با درگذشت او بلوچستان دیگر شاعری ندارد و چنان خنیاگری ندارد که تاریخ قوم خود را از زبان او و فریادها و نجواهای او بشنود. لعل‌بخش در سال 1376 در جشنواره موسیقی حماسی ایران شرکت کرد -که البته دبیر این جشنواره خود من بودم- و قسمتی از داستان «میرقنبر» را اجرا کرد. آخرین حضور او در تهران در مهر 1392 بود که دیپلم افتخار و تندیس ویژه را در فستیوال « آینه‌دار» از دست استاد محمدرضا شجریان و اینجانب دریافت کرد. روحش شاد..
(اعتماد)