به قول فردوسی؛ شب و روز با رامش و خنده‌باش

خیلی عجیب است که بچه‌های ایران زمین آن‌قدر که با افسانه‌های غربی آشنا هستند، از شاهنامه و داستان‌های آن شناخت ندارند. حتی در حوزه ادبیات کودک و نوجوان نیز بچه‌ها به جای این‌که با داستان‌ها و حکایت‌های ایرانی آشنا باشند، مدام سراغ ماجراهای تن‌تن و داستان‌هایی مشابه می‌روند و حتی بازی‌های کامپیوتری برگرفته از آن را نیز به‌طور جدی دنبال می‌کنند. درواقع ما در زمینه مطالعه و پیگیری موارد فرهنگی دارای یک رویکرد بومی و سرزمینی نیستیم.

از آن جالب‌تر این است که حتی برخی بزرگان و استادان ما نیز همواره از بزرگی فردوسی یاد می‌کنند، اما کمتر کسی را می‌توان سراغ گرفت که دو بیت از شاهنامه را به خاطر داشته باشد.

خودم همیشه به این فکر می‌کردم که چه منبع ادبی وجود دارد که ما را ملتی دوستدار شادی نشان دهد؟ و وقتی به صورت مصداقی دنبال پاسخی برای این پرسش گشتم، به هر کسی فکر می‌کردم الا فردوسی و اصلا تصور نمی‌کردم او در وصف شادی سخنی گفته باشد. در حالی که ذکر همین دو بیت برای تائید نگاه شادی‌بخش فردوسی کفایت می‌کند:

سراینده باش و فزاینده باش‌ /‌ شب و روز با رامش و خنده باش

نگر تا نداری هراس از گزند ‌/‌ بزی شاد و خندان و دل ارجمند

با خواندن این دو بیت متوجه می‌شوید فردوسی چقدر زیبا توصیه می‌کند باید همیشه و هر لحظه شاد و خندان‌باشی، دانش و توانایی‌ات را افزون‌تر کنی و نگران پیشامدها و اتفاقات بد نباشی.

علیرضا خمسه / بازیگر