جستجوی نخود سیاه در اقیانوس

در اینجا نمی‌خواهم مدعی شوم که حوادثی مانند حادثه هواپیمای مالزی، کار یکی از قدرت‌های بزرگ سیاسی، مثل آمریکا یا روسیه بود، ولی فقط می‌خواهم همچون یک کارآگاه پلیس، از خود ‌شما بپرسم اگر چنین وقایعی را ارادی و تعمدی بدانیم (که در این صورت با یک جنایت بزرگ مواجه هستیم)، چه کسی یا کسانی برای وقوع چنین جنایتی صاحب انگیزه هستند.

من با نظر آن عده که معتقدند همه اتفاقات بر اساس برنامه‌ریزی صاحبان بزرگ قدرت رخ می‌دهد، موافق نیستم. بلکه بر این باورم که صاحبان قدرت، از آگاهی افکار عمومی واهمه دارند و خود می‌دانند در مقابل نیروی عظیم توده مردم آگاه، قدرت چندانی ندارند. به همین دلیل، انگیزه کافی برای به انحراف کشیدن ذهن توده‌ها را دارند. بر صدر نشاندن اخبار حوادثی که ممکن است ماه‌ها و بلکه سال‌ها علت وقوع آنها مشخص نشود، یک کارکرد مثبت برای صاحبان قدرت دارد و آن، این‌که ذهن مردم را از توجه به وقایع مهمی که با تصمیم سیاسیون ابرقدرت صورت می‌گیرد، دور می‌کند. بنابراین وقایعی از این دست چه عامدانه صورت گرفته باشد و چه غیرعامدانه، این کارکرد مثبت را برای اصحاب قدرت دارد که تا مدتی خیال آنها را از فشار افکار عمومی در برابر تصمیمات خاص آنها خلاص می‌کند.‌ اما در کنار این کارکرد مثبت، یک کارکرد منفی نیز از نگاه اصحاب قدرت وجود دارد. از زمان شروع جنگ سرد، تا کنون که به ادعا ـ و نه به واقع ـ زمان چنین جنگی به پایان رسیده، قدرت‌های بزرگ سیاسی و اقتصادی و صنعتی همواره در تلاشند تا از میزان رشد قدرت علمی، نظامی و صنعتی خود پرده بردارند. این قدرتنمایی به حدی رسیده که آنها نه‌تنها کل کره خاکی را در چنبره تکنولوژی‌های فوق پیشرفته اطلاعاتی خود می‌دانند، بلکه حتی در «کنجکاوی» درباره آنچه در مریخ می‌گذرد نیز با یکدیگر مسابقه می‌گذارند. حال در میانه میدان چنین قدرتنمایی‌هایی، حادثه‌ای رخ می‌دهد که مکان وقوع آن نه در مریخ و نه در هیچ سیاره دیگری غیر از زمین نیست‌ و همه ابزار تجسس برای کشف راز این حادثه بسیج می‌شوند، ولی پس از هفته‌ها تلاش، این حادثه همچنان به یک راز می‌ماند. به نظر می‌رسد طبیعت، در چنین بزنگاه‌هایی دست صاحبان علم و قدرت را رو می‌کند، به نظر می‌رسد دارایی آنها کمتر از آن چیزی است که ادعا می‌کنند.