همه می‌ترسند شَر شود

مزاحمت‌های خیابانی دو شکل است، اول این که فرد آزاردیده سکوت می‌کند و راهش را می‌گیرد و می‌رود که در این صورت هیچ کس از ماجرا باخبر نمی‌شود و دوم این که فرد آزاردیده، معترض و با شخص مزاحم درگیر می‌شود و حتی کارش به برخورد فیزیکی می‌کشد. در این حالت نیز چند وضع پیش می‌آید یعنی مردمی که شاهد مشاجره هستند، بی‌اعتنا از صحنه خارج می‌شوند یا در سکوت می‌ایستند و به عنوان تماشاچی، ماجرا را دنبال می‌کنند یا ندانسته، حق را به یکی از دو طرف می‌دهند.

در بیشتر موارد نیز مردم، زنان را مقصر تشخیص می‌دهند چون در فرهنگ ما زنان موظف به رعایت اصول شناخته می‌شوند نه مردان، حتی اگر بی‌تقصیر باشند و حقشان ضایع شده باشد. به هر حال مجموعه این عوامل باعث می‌شود در بیشتر مزاحمت‌های خیابانی، زنان به عنوان قربانیان اصلی مورد حمایت قرار نگیرند.

این وضع شامل حال همه موارد مزاحمت نمی‌شود بلکه در مزاحمت‌هایی که شدت زیادی داشته باشد و توجه مردم را به خود جلب کند، عده‌ای هستند که خود را به مهلکه می‌اندازند و برای حمایت از قربانی وارد عمل می‌شوند؛ هر چند این روحیه نسبت به گذشته در حال کمرنگ شدن است و عده کمی حاضر می‌شوند خود را وارد ماجراهایی از این جنس کنند. موضوع این است که اگر زنی قربانی مزاحمت‌های خیابانی شود نخستین واکنش مردم، قضاوت درباره پوشش او و طرز رفتارش است، به طوری که اگر او را فردی موجه تشخیص دهند، احتمال مداخله بیشتر می‌شود، اما به طور کلی چون زندگی پردغدغه امروز، زندگی بیشتر آدم‌ها را پر از مشغله کرده، بیشتر افراد ترجیح می‌دهند برای خود دغدغه تازه ایجاد نکنند که این وضع بتدریج آنها را به بی‌اعتنایی نسبت به وقایع پیرامون هدایت می‌کند که این بی‌اعتنایی می‌تواند برای فردی که قربانی یک مزاحمت است و نیاز به کمک دارد، نکته‌ای حساس باشد.