نمایش خط فارسی در قلب پاریس

میزان استقبال مخاطبان نمایشگاه کتاب پاریس و مواجهه آنان که بیشتر از قشر فرهنگی هستند در بازدید آثارتان چگونه بود؟

بازدید از این نمایشگاه برایم غیرمنتظره بود. نمایشگاه بیش از 200 هزار نفر بازدیدکننده داشت، آن هم فقط در مدت زمان چهار روز. این نمایشگاه بازدیدکنندگان حرفه‌ای و عادی دارد. حرفه‌ای‌ها نویسندگان و کتابداران و کسانی هستند که سوژه‌های تازه عرضه شده در نمایشگاه را پیگیری و خریداری می‌کنند. گروه دوم هم بازدیدکنندگان، دوستداران و تماشاگران دنیای کتاب و هنر هستند. برایم جالب بود که بازدیدکنندگان سوالات بسیار دقیق و تکنیکی می‌پرسیدند. من تاکنون در نمایشگاه‌های بسیاری شرکت کرده و همیشه هم شرکت‌کننده مستقلی بوده‌ام، در این نمایشگاه کارهایم بسیار مورد توجه قرار گرفت؛ هم کارهای نقاشی و هم کارهای خطاطی‌ام. بیشتر کارها نقاشی بود و چند کار خطاطی.

آیا آثارتان به فروش هم رسید؟

بله، تعداد زیادی از کارهایم را فروختم. البته من برای فروش شرکت نکرده بودم. من گمان می‌کنم هر اندازه به هنر به عنوان یک منبع درآمد بیندیشیم، همان‌قدر از اصالت هنر دور می‌شویم. در این نمایشگاه هم آنچه برایم مهم بود، عرضه و نمایش کارهایم بود، ولی در نمایشگاه مجوز فروش هم برایم صادر شده بود.

علت توجه شما به خط فارسی چیست؟

اصولا خط فارسی را مثل زبانش دوست دارم، اما نه به صورت کلاسیک. یکی از کلماتی که دوست دارم آن را بنویسم و خطاطی کنم «ایران» است. چقدر زیباست این کلمه. درباره خط باید بگویم من قواعد کلاسیک خط را می‌شکنم و فکر می‌کنم دنیای خط فارسی پتانسیل‌های زیادی دارد. هر کسی می‌تواند خط خودش را داشته باشد. خطی که بیانگر شخصیت موثر اوست، درست مثل اثر انگشت او. اصولا اثر انگشت هم خودش از خطوط پیچیده‌ای تشکیل شده و در نوع خودش زیبا و بی‌بدیل است. خالق این خط هم خداست. من بیش از 70 درصد کارهایم نقاشی آبرنگ بود و 30 درصد بقیه کارهای خطاطی‌. جالب این که خیلی از بازدیدکنندگان با نقاشی ایرانی و خط فارسی بیگانه نبودند؛ مثلا مینیاتور ایرانی را خیلی خوب می‌شناختند یا لااقل دیده بودند. بانی اصلی توجه من به خط فارسی آموزگار کلاس اولم بود. همان روزهای آغاز مدرسه با هزار ذوق و شوق الف الف می‌نوشتم و او 20 می‌داد. نمی‌دانید چقدر خوشحال می‌شدم.

«نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار

چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم»

نحوه کار شما در نقاشی چگونه است؟

بیشتر نقاشی‌های من با آبرنگ و اغلب به سبک آبستره و سوررئال است. در نقاشی‌ها با قلم‌مو کار نمی‌کنم. برای خلق هر تابلو از وسیله‌ای متناسب با محتوا و شکل نقاشی کار می‌کشم. سعی نکرده‌ام نقاشی بکشم، بلکه تلاش من ارائه لذت تماشا به مخاطب بوده است. مهم نیست چه می‌کشیم، مهم این است که مخاطب را به تفکر وادار کنیم؛ دقیقا مانند شعر.

سوژه کارهای شما چیست؟

سوژه کارهای من الهامی است؛ یعنی بیشتر سوژه به سراغ من می‌آید تا من به سراغ سوژه بروم. به خاطر همین هم فکر می‌کنم در کارهایم تصنع راهی ندارد. کارهایم ساختگی نیست و درست مثل شعر به من الهام می‌شود. همه بازدیدکنندگان نیز نظرشان همین بود.

شما دستی هم در سرودن شعر دارید. ممکن است شعری از خودتان بخوانید؟

بله، یک شعر کوتاه با عنوان «پرانتز باز» است که در بیشتر سایت‌های فارسی زبان منتشر شده است:

می‌نویسم پرنده

پرانتز را نمی‌بندم

بگذار پرنده آزاد باشد!