رودررو، بی‌رودربایستی

البته همیشه این نقد به برنامه‌های گفت‌وگومحور اجتماعی و میزگردهای جدی بوده که خیلی خشک و رسمی برگزار می‌شود یا از یکسری پرسش‌های کلیشه‌ای و شعاری استفاده می‌شود که فاقد جذابیت‌های رسانه‌ای است، اما چند سالی است که شبکه چهارم سیما به تهیه و تولید برنامه گفت‌وگوی تنهایی دست یازیده که از حیث فرم و محتوا، ساختار جدید و تازه‌ای دارد و پرسش‌ها و چگونگی طرح و بیان آن و دکوربندی و طراحی صحنه و میزانسن آن در کنار هم جذاب است. بیش از همه همدلی و صمیمیتی که در جنس گفت‌وگوها وجود دارد، مخاطب را جذب می‌کند و از این حیث در نوع خود خلاقانه و نوآورانه است. این ویژگی برنامه گفت‌وگوی تنهایی باعث شده هم مخاطب عام جذب شود و هم رضایت مخاطب خاص تامین گردد.

نوروز امسال همان عوامل، برنامه‌ای دیگر از همان جنس گفت‌وگو و تاک‌شو را در فضای طنز و مفرح‌تری تولید کردند، باعنوان «رخ به رخ» که با حضور بازیگران حوزه طنز اتفاق افتاد. حضور افرادی مثل مهران رجبی، بهنوش بختیاری، امیرحسین رستمی، بهاره رهنما و دیگر بازیگران حوزه طنز و کمدی فی‌النفسه می‌تواند شیرین و دلنشین باشد، اما جنس پرسش‌های مصاحبه‌کننده نیز به تشدید این فضای مفرح و جذابی خیلی کمک کرد. البته برخی از مهمانان به دلیل طنازی‌های شخصی و ذاتی خود برنامه را جالب‌تر می‌کردند، مثل مهران رجبی در بین آقایان و بهنوش بختیاری در بین خانم‌ها.

یکی از عناصر مهم برنامه که نسبت نمادین و نشانه‌شناسی با ماهیت برنامه داشت، دکور‌بندی و استفاده از صندلی طنابی خاصی بود که شبیه تخت‌های درختی و آویزان بود و رنگ شاد پارچه آن با رنگ پس‌زمینه تناسب زیبایی‌شناختی خوبی داشت که به ایجاد فضای صمیمی و تلطیف برنامه کمک زیادی کرد.اما آنچه به‌عنوان امتیاز اصلی «رخ تو رخ» خود می‌نمایاند، صداقت مصاحبه‌شوندگان در پاسخ به پرسش‌ها است و حس آرامشی که مخاطب در نهایت از شنیدن این گپ و گفت حس می‌کند. «رخ تو رخ» نشان داد که می‌توان با یک تمهید ساده بدون هزینه‌های گزاف و صرفا مبتنی بر گفت‌وگوی دوطرفه، برنامه‌ای ساخت که مخاطبان زیادی را پای تلویزیون بنشاند. آیتم‌هایی همچون حضور همین مهمانان در یک بازار با مردم یا منزلشان یا حتی گفت‌وگوهای رودر رو با حضور دو بازیگر. «رخ‌تو‌‌رخ» روایتی طنازانه از همان گفت‌وگوی تنهایی بود که می‌تواند باز هم تکرار شود و البته مخاطب را هم با خود همراه کند.

سیدرضا صائمی