حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
این فناوری، ولوو را به تکمیل فناوری خودروی بدون راننده نزدیک میکند
هدایت خودرو با آهنربا
بشر امروز در دنیایی زندگی میکند که ماهوارهها وی را در یافتن مسیرش و رسیدن به مقصد از کیلومترها آن سوتر بر فراز آسمان یاری میکنند. دانشمندان هر روز میکوشند ابزارهای الکترونیک پیشرفتهتری برای سهولت در مسیریابی و هدایت خودروهای بدون راننده طراحی کنند، غافل از آنکه شرکت خودروسازی ولوو بر این باور است که آینده تکامل خودروهای بدون راننده در وسیلهای بسیار ابتدایی و ساده نهفته است؛ آهنربا.
به گزارش wired ، ولوو میگوید شرایط بد آب و هوایی و عوارض طبیعی موجود در جاده، تاثیری روی عملکرد آهنربا برخلاف یک ارتباط الکترونیک از راه دور ندارد. بنابراین میتوان به کمک میدان مغناطیسی ایجاد شده خودرو را با اطمینان کامل در مسیر هدایت کرد. برای آزمودن این فرضیه ولوو پروژهای تحقیقاتی را در آزمایشگاهش انجام داد که طی آن، تعداد زیادی آهنربا در بخشی از یک مسیر جاسازی شده و خودرویی به سنسورهای مخصوص برای یافتن مسیر به شکلی قابل اطمینان مجهز شده بود.
ابتدای انجام آزمایشها، یکی از بزرگترین چالشهای پیش روی این شرکت سوئدی تولید سنسورهایی قادر به دریافت اطلاعات مورد نیاز در حین سرعت گرفتن و عبور از روی یک آهنربای کوچک بود. براساس محاسبات مهندسان ولوو با فراتر رفتن سرعت از مرز 150 کیلومتر بر ساعت خودرو نیاز به ایجاد ارتباط تا 400 بار در ثانیه با آهنرباها را دارد تا همچنان در مسیر صحیح باقی بماند. برای آگاهی از دشواری ساخت چنین سیستمی قابل ذکر است که سنسورهای مغناطیسی عادی تنها میتوانند سه بار در ثانیه آن هم در فاصله چندین سانتیمتری از آهنربا با آن ارتباط برقرار کنند تا مورد شناسایی واقع شوند.
برای فائق آمدن بر این مشکل، ولوو تجهیزاتی اختصاصی مجهز به پنج ماژول حسگر ـ که هر کدام از این ماژولها به 15 ماژول حسگر دیگر متصل شدهاند ـ ساخت که همگی اطلاعاتشان را به یک مدار واحد ارسال میکنند. دستگاه ابداعی ولوو قابلیت ایجاد ارتباط تا 500 بار در ثانیه را دارد که به آن سرعت عمل بسیار بالایی برای رانندگی خودکار در سرعت بالا را هم میدهد.
برای نخستین بار ولوو این سیستم مسیریابی را با مجهز کردن یکی از خودروهایش به نام 60S و راندن آن در جادهای جنگلی ـکه سنگهای کوچک و درشت و لایهای ضخیم از خاک بر سطح آن انباشته شده بود ـ آزمود. مهندسان سطح این مسیر را با آهنرباهایی از جنس نئودیمیوم با قطر 20 و ضخامت ده میلیمتر و آهنرباهایی از جنس هیدرواکسید آهن با قطر 30 و ضخامت پنج میلیمتر پوشاندند. هرکدام از این آهنرباها درون یک تیوپ پلاستیکی و به صورت عمودی با فاصله بسیار کمی از سطح زمین درون آن جاسازی شده بودند. نخستین آزمایش با تعداد صد آهنربا در طول یک مسیر صد متری از جاده، موفقیت آمیز بودن سیستم را به اثبات رساند که به کمک اطلاعات دریافتی از خودرو ـ سرعت ـ میتوانست موقعیت خودرو را با اختلاف ده سانتیمتر در سرعت 70 کیلومتر بر ساعت تشخیص دهد و آن را هدایت کند.
در آزمایش دیگری در یک جاده آسفالت آهنرباها با چسب در سطح مسیر نصب شدند که نتیجهای مشابه نمونه قبلی دربرداشت، البته کاربردیتر زیرا نصب آهنربا روی سطح جاده آسفالتی بسیار آسانتر است و میتواند برای اکثر جادهها مورد استفاده قرار بگیرد. در جاده آسفالتی سنسورها میتوانستند حتی تا سرعت بالای 150 کیلومتر در ساعت را با همان دقت بالا مسیریابی کنند.
گرچه نتایج مثبت آزمایشها دلگرمکننده است، اما نمیتواند به تنهایی منجر به گسترش و فراگیر شدن این سیستم شود. از همین رو ولوو اعداد و ارقامی را منتشر کرده تا کاربرد آن را از لحاظ اقتصادی ـ که از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است ـ موجه کند. به گفته ولوو تجهیزات سنسوری ابداعیاش اگر در مقیاس 50 هزار عدد تولید شود، هر دستگاه آن قیمت معقولی حدود 109 دلار هزینه خواهد داشت. از سویی مجهز کردن یک جاده به زیرساخت مورد نیاز برای هر یک کیلومتر حدود 25 هزار دلار هزینه در بر خواهد داشت. هزینه ذکر شده برای زیرساخت مورد نیاز به صورت هفت خط موازی از آهنربا ـ که هرکدام 8/2 متر با یکدیگر فاصله دارند ـ برای یک مسیر دو طرفه است.
تلاشهای ولوو در این راه از آن جهت است که این شرکت، علاقه وافری به تکامل فناوری خودروی بدون راننده و بالا بردن امنیت آن دارد. سه سال پیش بود که این شرکت آزمایش خودروهای بدون راننده را آغاز کرد و امیدوار است در آیندهای نهچندان دور خودروهای بدون رانندهای تولید کند که قادرند با سرعت 50 کیلومتر در ساعت با ایمنی کامل برانند. ولوو همچنین بتازگی از پروژهای رونمایی کرده که قول وجود یکصد دستگاه خودروی بدون راننده را تا سال 2017 در جادههای سوئد میدهد.
گفت و گو
