بازگشت به زندگی عادی به کمک فناوری

یکی از پیشرفت‌های به دست آمده در این حوزه کاشت حلزون است. افرادی که مادرزادی مشکل ناشنوایی دارند یا در طول زندگی به علل مختلف با مشکل ناشنوایی مواجه می‌شوند، با کاشت حلزون به زندگی عادی باز‌می‌گردند و به این ترتیب با این راهکار درمانی تحول بزرگی در زندگی آنها ایجاد خواهد شد و فردی که از بدو تولد با مشکل ناشنوایی مواجه بوده، می‌تواند در کنار دیگر همسالانش در مدرسه تحصیل کند. در ساخت پروتز‌هایی که برای درمان ناشنوایی در گوش بیماران کاشته می‌شود، از فناوری‌های پیشرفته‌ای استفاده می‌شود که در انحصار یک یا دو کشور است. بنابراین استفاده از این فناوری در درمان، هزینه‌های درمانی را افزایش می‌دهد. این پروتز‌ها داخل گوش داخلی و پردازشگرهای آن نیز پشت گوش کاشته می‌شود و بر این اساس قدرت شنوایی به بیمار برگردانده می‌شود. حلزون گوش سیگنال‌های صوتی را به کورتکس شنوایی منتقل می‌کند. اگرچه کیفیت صدایی که بیمار با استفاده از این فناوری می‌شنود تا حدی با صدایی که ما به طور طبیعی می‌شنویم متفاوت است، اما شنیدن صدا با همین کیفیت به افراد ناشنوا کمک می‌کند تا بتوانند زندگی عادی را تجربه کنند.

سمعک‌های فوق پیشرفته از دیگر فناوری‌هایی است که امروزه با هدف بهبود وضع شنوایی افراد کم‌شنوا مورد استفاده قرار می‌گیرد. این سمعک‌ها کارایی بالاتری دارد و محدودیت‌های کمتری برای فرد ایجاد می‌کند. ​ با توجه به این که ​ چنین سمعکی براساس فناوری‌های پیشرفته​ طراحی شده، حتی می‌تواند از طریق بلوتوث با ابزارهای مختلفی که در اطراف است ارتباط داشته باشد. بتازگی سمعک‌هایی طراحی شده که بسیار کوچک است و می‌توان آن را داخل گوش میانی کاشت. پردازشگر آن نیز پشت گوش کاشته می‌شود که اصلا دیدی ندارد و کیفیت صدای خوبی برای بیمار ایجاد می‌کند.

علاوه بر وسایل کمک شنوایی که برای درمان ناشنوایی یا کم شنوایی از آن استفاده می‌شود، برای بازسازی استخوانچه‌های گوش نیز از پروتزهایی استفاده می‌شود. پروتزهای جدید از جنس تیتانیوم است که از نظر شکل ظاهری نیز شباهت زیادی به نمونه‌های واقعی دارد. از این پروتزها برای بازسازی ساختار استخوانچه‌ای گوش استفاده می‌شود.

در جراحی گوش از روش‌های پیشرفته‌ای استفاده می‌شود که شاید خیلی جدید نباشد اما در سال‌های اخیر استفاده از این روش‌ها در جراحی‌ گوش مورد توجه بسیاری از متخصصان قرار گرفته است. یکی از این روش‌ها سیستم Navigation نام دارد. در این روش تصویر سی.‌تی اسکن بیمار به دستگاه داده می‌شود و جراح در حین عمل می‌تواند از تصویر استفاده کند تا اگر تغییر در آناتومی گوش وجود دارد، بتواند آن را براحتی تشخیص دهد. یکی از عوارضی که در اعمال جراحی گوش برای پزشک هراس ایجاد می‌کند، آسیب احتمالی به عصب صورت است. استفاده از سیستم EMG مونیتورینگ هنگام عمل جراحی پیشرفته گوش، موجب می‌شود میزان آسیبی که ممکن است هنگام عمل به عصب صورت وارد شود به حداقل ممکن کاهش پیدا کند. این سیستم هنگام عمل هشدارهای لازم را به جراح می‌دهد.

دکتر حامد امامی ‌/‌ متخصص گوش و حلق و بینی