نگذاریم‌تصمیم‌هایمان ‌کهنه شود

ممکن است در مسیر پایمان به یک سنگ برخورد کند یا شرایط آب و هوایی نامساعد شود و توفانی راه بیفتد، در این حالت یا به مسیر ادامه می‌دهیم و با کمک گرفتن از عقل و آگاهی با این پیامدها مقابله می‌کنیم یا نه درجا می‌زنیم و دوباره بر سر منزل اولمان برمی‌گردیم.

ما انسان‌ها وقتی احساس اضطرار می‌کنیم، به‌دنبال حل‌مساله مورد نظر تصمیم می‌گیریم، هدف برای خودمان در نظر می‌گیریم، برنامه‌ریزی می‌کنیم و بسیار مصمم هستیم، ولی گاهی ممکن است از سر تفنن وارد یک تصمیم بزرگ شویم، اما در نهایت خسته می‌شویم و می‌گوییم بعدا می‌توانم آن کار را انجام دهم.

سال نو همیشه برای ما آغاز زیبایی، تازه شدن و تغییرات مهم است. این آغاز با خانه‌تکانی و گردگیری و عوض کردن دکوراسیون منزل و لباس و وسایل خانه آغاز می‌شود. بعد فکر می‌کنیم که نمی‌شود منزلمان را خانه‌تکانی کنیم، اما دل و جان و ذهنمان خانه‌تکانی نشود.

پس شروع می‌کنیم به فهرست کردن مواردی که یا باید تغییر کند یا به دایره دانش ما اضافه شود، اما همین که دو ماه از سال می‌گذرد، مثل وسایل خانه که کم‌‌کم گرد و خاک رویشان می‌نشیند و رنگ کهنگی به خود می‌گیرد، تصمیم‌های ما هم رنگ و لعاب خود را از دست می‌دهد. تا جایی که دیگر یادمان می‌رود روزی تصمیمی گرفتیم و آرزوهایی داشتیم.

این سناریو همیشه و هر سال تکرار می‌شود. پس اگر کمی واقع‌بینانه به زندگی و خودمان نگاه کنیم، شاید زندگی را جدی‌تر و خودمان را بیشتر باور کنیم و از تصمیمی صحیح و برنامه‌ای کاراتر برخوردار شویم و از آن لذت ببریم و از این‌که توانستیم با قدرت اراده و با شوقی بسیار به آن چیزی که نیازمند آن بودیم برسیم، به خود افتخار کنیم.