باید اساس حرفها در آداب زیارت و ارتباط و توسل و در تربیت نفوس گرفتار و مضطر باشد، به نحوی که حضرت را وسیله [اهداف و حاجات دون ] قرار ندهند و برای رسیدن به مقاصد محدود، او را فدا نکنند که اینها وسیله معراج انسان و هدایت و لقا و رضوان هستند و حیف است که از آنها به غیر از آنها تمنایی داشت. ما را از تو، به غیر از تو تمنایی نیست.