مهمان​نوازی ​ایرانیان ​از زبان ​‌جهانگرد ​رکورددار‌

او درباره سفرش چنین می‌گوید: سفر من همچون بازی مار و پله بود و تماما در میان وسایل حمل و نقل و اداره‌های دولتی برای کسب ویزا گذشت. من تمامی آمریکای لاتین را در دو هفته گشتم، اما در منطقه کارائیب بین یک تا دو ماه وقت صرف کردم. استفاده نکردن از هواپیما برایم بسیار آسان بود. پس از دیدن آمریکای شمالی از کانادا با کشتی عازم اروپا شدم و همه 50 ایالت موجود در آن را بین دو تا سه هفته گشتم. پس از آن نوبت قاره آفریقا بود. فکر می‌کنم آفریقا چیزی در حدود سه ماه از زمان من را به خود اختصاص داد و در پایان سال 2009 من همچنان در آفریقا بودم. سفر به آفریقا سخت‌تر از آن چیزی بود که فکر می‌کردم. هنگام خروج از آفریقا توانستم با مشقت و سختی یک کشتی باری اروپایی که عازم استرالیا بود و در طول مسیرش در مالدیو نیز توقف داشت پیدا کنم، اما به دلیل مسائل مرتبط با بیمه این کشتی حاضر به بردن من نشد.

بیشتر مردم درخصوص افغانستان و عراق از من سوال می‌کنند. جالب است که بگویم سفر به این دو کشور بسیار ساده و با کمترین تشریفات اداری برای ویزا انجام شد. هم مردم این کشورها و هم مسئولان دولتی بسیار مودب و دوستانه با من رفتار کردند.

اما کشوری که بیشترین صمیمیت و مهمان‌نوازی را به من در طول این سفر جهانی ارائه کرد ایران بود که من اصلا انتظارش را نداشتم. من در ایران در یک اتوبوس شب رو بودم. پیرزنی در صندلی جلویی من نشسته بود و در حال مکالمه با تلفن همراهش بود که به سمت من برگشت و با لبخند تلفنش را به سمت من گرفت. متوجه نشدم منظورش چیست. تنها تلفن را به گوشم گذاشتم و گفتم «سلام» پسر جوانی با تسلط کامل به زبان انگلیسی در پشت خط با من شروع به صحبت کرد و گفت که مادربزرگش نگران من است که صبح زود که به مقصد می‌رسیم شاید جایی برای رفتن یا چیزی برای خوردن نداشته باشم. از من خواسته به شما بگویم که اگر دوست دارید می‌توانید به خانه ما بیایید تا هم صبحانه‌ای بخوریم و هم کمی استراحت کنیم. وقتی اینها را شنیدم اشک در چشمانم حلقه زد و به خود گفتم شاید من خوشبخت‌ترین آدم روی زمین باشم که یک غریبه بدون کوچک‌ترین شناختی از من مرا به خانه‌اش دعوت می‌کند.

در آخر باید بگویم که مهم‌ترین تجربه این سفر چهار ساله به دور دنیا این بود که نباید مردم کشورهای مختلف جهان را براساس حکومت‌هایشان و تبلیغات و اطلاعاتی که در رسانه‌ها هست شناخت و قضاوت کرد. من در طول سفرم به دور دنیا هرگز در هیچ کشوری مورد حمله، ضرب و شتم یا دزدی قرار نگرفتم. هرگز بیمار نشدم و با انسان‌های مهربانی مواجه شدم که آنقدر که در توانشان بود به من کمک کردند.