بازار سیاه ناصر خسرو ، همچنان فعال

معضل یافتن داروهای کمیاب و حیاتی در داروخانه های شهر تهران همچنان دغدغه بیمارانی است که از نقاط مختلف کشور برای یافتن اکسیر زندگی به سمت پایتخت روانه می شوند و مسوولان و متولیان امر نیز هنوز نتوانسته اند راهکاری برای آن بیابند.
کد خبر: ۶۳۰۰۷

باگشت و گذاری کوتاه در خیابان ناصرخسرو به این واقعیت پی خواهیم برد کسانی که عزیزانشان به بیماری های صعب العلاج مبتلا هستند ، برای یافتن چند قرص یا آمپول چگونه مجبور شده اند مسافت های طولانی بپیمایند تا حیات آنها را قدری طولانی تر کنند. ناصرخسرو پدیده امروز جامعه شهری کشور ما نیست بلکه این منطقه از سالهای پیش از انقلاب به عنوان مکانی برای تهیه داروهای معتادان شناخته شده بود که در سالهای بعد در کنار فروش داروهای اعتیادآور، داروهای کمیاب بیماران نیز در این خیابان خرید و فروش می شود و اینک سالهای سال است که مردم با بزرگترین داروخانه سیاه کشور آشنا شده اند. روند رو به رشد جوامع صنعتی و ماشینی شدن زندگی امروز دست به دست هم داده تا شاهد تکثیر و شیوع انواع بیماری های مهلک و بعضا غیرقابل درمان قطعی میان شهرنشینان باشیم که بناچار، تهیه داروی آنان نیز با مشکل فراوان مواجه می شود. متاسفانه این روند در جوامع در حال توسعه بیشتر نمود دارد و جامعه ما نیز از این قاعده مستثنا نیست . بعضی کارشناسان داروسازی در کشور معتقدند برخی شرکتهای داخلی تولیدکننده دارو به دلیل ناکافی بودن یارانه های اختصاص یافته ، از کیفیت و اثربخشی داروهای تولیدی خود می کاهند و بر همین اساس ، اغلب داروها از خارج وارد می شود و مردم نیز تمایل دارند به خاطر اثر بخشی بیشتر از داروهای خارجی استفاده کنند. البته برخی متولیان جامعه پزشکی و درمانی کشور این نکته را قبول ندارند و معتقدند هیچ تفاوتی میان کیفیت داروهای داخلی و خارجی وجود ندارد. اما یکی از شهروندان مبتلا به دیابت در این باره می گوید: مصرف قرصهای قند خارجی به مراتب اثر بیشتری دارد و قندخون را راحت تر کنترل می کند. براساس اعلام سازمان تامین اجتماعی در سال 82 بالغ بر 24.5 میلیارد تومان بودجه برای هزینه های دارویی به بخش درمان مستقیم اختصاص یافته بود که این میزان در سال گذشته به 30 میلیارد تومان افزایش یافت . این افزایش فقط برخی مشکلات مربوط به کمبود اقلام دارویی را حل می کند بنابراین افزایش بودجه برکیفیت داروها چندان تاثیرگذار نخواهد بود و رسیدن به این امر و کیفیت بخشی داروها مستلزم برنامه ریزی اساسی و تامین منابع لازم است . مسوولان این سازمان معتقدند گران تر شدن دارو موجب خواهد شد مردم کمتر خودسرانه مبادرت به مصرف دارو کنند اما این گفته آنان تا چه اندازه منطقی به نظر می رسد ، پرسشی است که باید برای آن پاسخی قانع کننده یافت . آیا این ادعا براساس سطح درآمد افراد جامعه عنوان شده و آیا یک شهروند کارگر و کارمند با این میزان درآمد قادر است داروی بیمار خود را که به یکی از بیماری های سخت مثل هپاتیت ،ام اس ، هموفیلی ، سرطان و... مبتلا شده تهیه کند؛

فروش داروهای انرژی زا در ناصر خسرو

از سوی دیگر یکی از دلایل کسب رونق ناصرخسرو، مصرف داروهای انرژی زا میان جوانان است که بیش از آنچه تصور می شود ، برای جوانان خطرآفرین شده است . به گونه ای که 50 درصد موارد مصرف داروهای نیروزا به آسیبهای شدید و تا 50 درصد فوت منجر می شود که آسیب به مغز استخوان ، نارسایی کلیه ، از بین رفتن گلبول های سفید و قرمز ، نارسایی کبد و سیستم اعصاب و روان از آن جمله است . عضو کمیسیون بهداشت مجلس تشکیل سازمان دارو و غذا را بهترین راهکار برای برچیدن بازار سیاه دارو می داند. دکتر نورالدین پیرموذن با اشاره به تجربه کشورهای توسعه یافت ، اظهار می کند: وجود سازمان دارو و غذا برای سیاستگذاری ، برنامه ریزی ، کنترل و نظارت ضروری است . وی می گوید: در ایران سالانه حدود 400 میلیون دلار به عنوان یارانه دارو در اختیار وزارت بهداشت قرار می گرفت که این رقم برای خرید مواد اولیه و واردات داروهای خارجی مصرف می شد که با برنامه ریزی انجام شده طی 5 سال 97 درصد داروی مصرفی کشور در داخل تولید می شود و فقط 3درصد داروهای مصرفی وارداتی است . از سوی دیگر ، مسوولان نیروی انتظامی تهران بزرگ می گویند بیشتر افراد مراجعه کننده به ناصرخسرو به دنبال تهیه داروهایی برای درمان بیماران خود هستند ، آنهم داروهایی که در داروخانه ها کمیاب اند و به صورت قاچاق در ناصرخسرو فروخته می شوند. اما مجید واقفی ، دبیر انجمن داروسازان درخصوص تهیه دارو از دلالان در ناصرخسرو به شهروندان توصیه می کند. چون تاریخ مصرف بسیاری از این داروها به وسیله قاچاقچیان دارو تغییر داده می شود ، از خرید دارو از ناصر خسرو پرهیز کنند. در هر حال داروخانه ناصر خسرو تا زمانی که مسوولان نتوانند چاره ای منطقی برای رفع کمبود داروهای حیاتی بیابند ، دایر خواهد بود و از آنجا که اثرات مخرب ناشی از قاچاق دارو به هیچ وجه با قاچاق دیگر کالاها نظیر یخچال و تلویزیون قابل مقایسه نیست ، جا دارد مسوولان بخش سلامت جامعه در این باره سازوکار مناسبی اتخاذ کنند.
newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها