با یارانه ای که در 20 سال گذشته به روغن اختصاص دادیم ، میزان مصرف آن را به 2 برابر و بیشتر از میزان نیاز مصرفی بدن رساندیم و این درحالی است که با این یارانه ، هیچ گاه سلامت جسمانی برای مردم به ارمغان نیاورده ایم.
درباره قند و شکر نیز وضعیت به همین شکل است ؛ کاهش سن ابتلا به دیابت حاصل یارانه اختصاص یافته است. از آنچه که گذشته تنها می توان عبرت گرفت. کارشناسان معتقدند می توانیم در یک برنامه کوتاه 10 ساله و با اختصاص یارانه مناسب به شیر و کم کردن یارانه قند و روغن ، مردم را به مصرف شیر ترغیب کنیم و شاهد بهبود وضع سلامت جامعه باشیم.
در نظر داشته باشیم در ژاپن به رغم توان بالای خانواده ها در تامین هزینه ها دولت هنوز شیر رایگان در مدارس توزیع می کند، یا در امریکا قیمت شیر به قدری پایین است که با رایگان بودن تفاوت چندانی ندارد، اما در کشور ما هنوز بسیاری از طبقات جامعه توان خرید حتی شیر و قرار دادن آن در سبد غذایی روزانه را ندارند.
طرح ملی توزیع رایگان شیر در مدارس که پیش بینی شده است در سال 1383حدود 8میلیون دانش آموز را زیر پوشش قرار دهد، ازجمله اقدامات خوب اما ناکافی است.
برای اصلاح وضع تغذیه جامعه نیاز به اقدامی بیش از این است اقدامی که باید همزمان شامل تخصیص یارانه به طور صحیح و توجه به تبلیغات کافی و فرهنگ سازی برای تغذیه ای سالم باشد.