مهدی چمران، دو دوره چهار و شش ساله را با شورای شهر تهران سپری کرد و توانست آرامش را به نهادی که سیاستزدگی، آن را دچار بحران کرده بود، بازگرداند. شاید همین تجربه موفق بود که باعث شد تا شوراها اندکاندک در نظام مدیریتی ریشه دوانده و جای خود را در ساختار سیاسی کشور باز کند. با این حال در چهارمین دوره از فعالیت شورای شهر تهران و بویژه با اختلافاتی که در اولین روزها در این نهاد مدنی بروز یافت، چمران اکنون بیش از هر زمان دیگری نگران دخالت دستهای خارج از شورا در کار پارلمان شهری است.
شاید اگر چمران جایگاه خود را فقط در مقام ریاست بر فراکسیونی سیاسی در شورا تعریف میکرد، خشنود از اختلافات در فراکسیون رقیب، برای شعلهور شدن آتش این اختلافات تلاش میکرد و شورایی را که اکثریت اصولگرایانهاش را از دست داده است، به دست جریانات جناحی میسپرد تا در تلاطمهای سیاسی گرفتار شده و طعم شکست را بچشد، اما از آنجا که او شورا را نهادی فرهنگی، اجتماعی، خدماتی و نه سیاسی میداند، تاکید میکند که سیاسی شدن شورای چهارم، «همه» را به وادی شکست میکشاند و این خود درسی است برای آنها که این روزها هویت سیاسی خود را غالب بر دیگر مسئولیتهای خویش میدانند.
چمران که بخوبی با حساسیتهای کار شورایی و اهمیت حرکت در مسیر وظایفش آشناست، تمامی اعضای شورا را دعوت به وحدت و پرهیز از اختلاف و دوری از دخیل ساختن سیاسیون در کار شورای شهر کرده و با اشاره به نیازهای ابر شهر تهران، یادآوری میکند که شورا باید نهادی در خدمت شهر باشد و نه سیاستبازان.
مشروح این گفتوگو را در صفحه 7 امروز بخوانید.
مرور بزرگ ترین جنجال های تاریخ جام جهانی (8)