درد بی‌پولی در ورزش

تیم ملی بوکس به سبب همین اوضاع خراب مالی اردوهای خود را لغو کرد. بماند که حقوق و دستمزد ملی‌پوشان هم معوق شده است. در دوومیدانی اوضاع از این هم بدتر است. آدم شرمنده می‌شود وقتی قهرمان رقابت‌های کشوری می‌گوید دو روز کارگری در ساختمان را تعطیل کرده تا در مسابقه‌ها شرکت کند، یا آن یکی که می‌گوید چون نیزه نیست مجبورند با پرتاب پاره‌آجر تمرین پرتاب نیزه کنند.

همین کشتی‌گیرها هم معلوم نبود اگر اسپانسر دقیقه نودی پیدا نمی‌کردند به چه سرنوشتی دچار می‌شدند. آزادکاران دم رفتن پول گرفتند و فرنگی‌کاران هم یک روز بعد از آن‌که به نشانه قهر، اردوی تیم ملی را ترک کردند، آن هم در فاصله دو روز تا آغاز رقابت‌های جهانی. با این حال بدهی‌های این فدراسیون عریض و طویل سرجایش باقی است و بعد از بازگشت از رقابت‌های جهانی داستان‌ها شنیدن دارد.

فوتبال و کشتی و بوکس و دوومیدانی را بگیر و برو تا پایین. شش ماه از سال 92 می‌گذرد، اما فدراسیون‌ها به جای دریافت نیمی از بودجه مصوبشان فقط 10درصد آن را گرفته‌اند. یعنی فقط به اندازه یک ماه یا یک‌ماه‌ونیم. نمی‌دانیم باید یقه چه‌کسی را گرفت؛ یقه وزیر سابق ورزش را که حالا خانه‌نشین شده، یقه رئیس کمیته ملی المپیک را که مدت‌هاست در سردرگمی انتخابات کمیته به‌سر می‌برد یا یقه سرپرست فعلی وزارت ورزش را که بنده خدا نیامده با 40، 50 فدراسیون بی‌پول مواجه شده است. کمتر از سه ماه دیگر وارد سال بازی‌های آسیایی می‌شویم و حق داریم نگران باشیم. ورزش ایران به فاصله یک سال پس از درخشش تاریخی‌اش در المپیک، اصلا حال و روز خوشی ندارد. چشم به هم بزنیم هم جام‌جهانی فوتبال از راه می‌رسد و هم بازی‌های آسیایی 2014. پس لطفا کمی این ورزش را جدی بگیرد.

رضا پورعالی ‌/‌ گروه ورزش