دکو و خاطراتی که همیشه می ماند

خبر خداحافظی دکو از دنیای فوتبال، آن هم در شرایطی که تا پایان این فصل با تیم فلومیننزه برزیل قرارداد داشت، برای آنها‌ که ضربات ایستگاهی این هافبک را فراموش نکرده‌اند، خبری غیرمنتظره بود.‌دکو از معدود بازیکنانی است که با دو تیم مختلف فاتح لیگ قهرمانان اروپا شده است؛ با پورتو در سال 2004 و با بارسلونا دو سال بعد از آن در 2006.

او همچنین نخستین بازیکنی است که در همان دو سال با دو تیم مختلف، جایزه بهترین هافبک رقابت‌های باشگاهی اروپا را به دست آورد. سال‌های اوج بازیگری دکو دقیقا همان سال‌ها بود. در فینال فصل 2004‌ـ‌2003 لیگ قهرمانان اروپا که پورتو با سه گل مقابل موناکو به پیروزی رسید، دکو زننده گل دوم تیمش بود و عنوان بهترین بازیکن زمین را به دست آورد. دو فصل بعد در فینال جام باشگاه‌های جهان نیز با وجود شکست یک بر صفر بارسلونا مقابل اینترناسیونال برزیل، بار دیگر دکو به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد.

چند ماه بعد از آن فینال بود که تیم ملی پرتغال به لطف درخشش این هافبک پرتوان در دیدار با تیم ملی ایران دومین پیروزی خود را در جام‌ جهانی 2006 جشن گرفت. پرتغالی‌ها آن روز باوجود ستاره‌هایی چون کریس رونالدو، لوئیس فیگو، کاشتینیا و پائولتا انتظار یک پیروزی آسان را می‌کشیدند، اما بازی تا دقیقه 63 با تساوی بدون گل پیش می‌رفت که دکو با یک ضربه استثنایی و مهارنشدنی دروازه ابراهیم میرزاپور را گشود. آن گل یکی از پنج گلی بود که دکو طی 75 بازی ملی‌اش با پیراهن پرتغال به ثمر رساند.

دکوی برزیلی مقابل برزیل

این هافبک برزیلی اولین بار زمانی که 26 سال داشت، برای تیم ملی پرتغال به میدان رفت. دلیل حضور دیرهنگام دکو در عرصه بازی‌های ملی هم بی‌تاثیراز شرایط آن روزهای فوتبال برزیل نبود.

دکو خیلی امیدوار بود برای تیم ملی برزیل به میدان برود، اما این امیدواری با حضور هافبک‌هایی چون رونالدینیو، ریوالدو و جونینیو در ترکیب خط میانی طلایی‌پوشان هرگز رنگ واقعیت به خود نگرفت.

دکو به همین دلیل جام‌جهانی 2002 را از خانه تماشا کرد تا همان روزها یکی از دشوارترین تصمیم‌های زندگی‌اش را با پذیرش تابعیت پرتغال بگیرد. او که از سال 1997 تا 2002، به مدت پنج سال در تیم‌های پرتغالی آلورکا، سالگوئیروز و پورتو بازی کرده بود، بدون آن‌که پدر و مادر یا پدربزرگ و مادربزرگ پرتغالی داشته باشد به عنوان یک شهروند پرتغالی، تابعیت این کشور را پذیرفت تا فرصت حضور در بازی‌های ملی را برای خود ایجاد کند. اتفاق جالب آن‌که چند ماه بعد از آن تصمیم در مارس 2003 میلادی، دکو نخستین بازی ملی‌اش را به صورت کاملا تصادفی مقابل تیم ملی کشور زادگاهش برزیل تجربه کرد. دکو که در آن بازی سرشار از انگیزه بود، از روی یک ضربه ایستگاهی برای پرتغال گلزنی کرد و زمینه‌ساز پیروزی 2 بر یک تیمش مقابل برزیل شد. آن پیروزی نخستین برد پرتغال مقابل برزیل از سال 1966 تا 2003 بود. دکو از آن پس به یکی از اصلی‌ترین بازیکنان خط میانی تیم ملی پرتغال بدل شد و در دو جام‌جهانی 2006 و 2010 با پیراهن این تیم بازی کرد. اتفاقا آخرین بازی ملی دکو هم در جام جهانی 2010 بود که مقابل ساحل عاج به میدان رفت. پرتغال آن بازی را بدون گل به پایان برد، اما کارلوس کرش، سرمربی فعلی تیم ملی ایران در سه بازی بعدی تیمش مقابل کره شمالی، برزیل و اسپانیا حتی یک دقیقه هم به دکو فرصت حضور در زمین را نداد تا پس از شکست یک بر صفر پرتغالی‌ها مقابل اسپانیا در مرحله یک‌هشتم نهایی جام‌جهانی، دکو هم برای همیشه از فوتبال ملی خداحافظی کند.

پرافتخار در‌سطح‌باشگاهی

دکو بیشترین افتخارات فوتبالی‌اش را مدیون بازی‌های باشگاهی است. قهرمانی در لیگ پرتغال با پورتو در فصل 1999‌ ـ ‌1998 نخستین موفقیت فوتبالی این هافبک برزیلی بود. چهار سال بعد او با پورتو قهرمان جام یوفا شد تا در بیست‌و‌شش‌سالگی نخستین جام اروپایی‌اش را نیز در آغوش بگیرد. یک سال بعد از آن پورتو با مربی‌اش خوزه مورینیو، قهرمانی در فصل 2004 ‌ـ ‌2003 لیگ قهرمانان اروپا را هم جشن گرفت تا دکو به عنوان یکی از تاثیرگذار‌ترین بازیکنان آن تیم رویایی پورتو راهی بارسلونا شود. اتفاقا برای فوتبالدوستان، بازی‌های دکو با پیراهن بارسا خاطره‌انگیز‌تر بود. او از 2004 تا 2008، چهار فصل متوالی یکی از بازیکنان کلیدی بارسلونا بود و 161 بار با پیراهن این تیم در رقابت‌های مختلف به میدان رفت. دو قهرمانی در لالیگا و دو قهرمانی در سوپرجام اسپانیا در سال‌های 2005 و 2006 در کنار فتح لیگ قهرمانان اروپا در فصل 2006 ‌ـ ‌2005 روزهای خوشی را برای دکو در ایالت کاتالان رقم زد. دکو پس از آن با پیراهن چلسی هم روزهای خوشی را تجربه کرد. قهرمانی‌های دوگانه با این تیم در لیگ برتر انگلیس و جام حذفی در فصل 2010‌ ـ ‌2009 برای هواداران چلسی که تا قبل از آن چنین موفقیت همزمانی را تجربه نکرده بودند، فراموش‌نشدنی است.

دکو پس از آن راهی فلومیننزه شد تا پس از 13سال دوباره به فوتبال برزیل برگردد. این هافبک برزیلی ـ پرتغالی که فوتبال حرفه‌ای‌اش را در سال 1996 با کورینتیانس برزیل آغاز کرده بود، پس از یک‌سال حضور در این تیم راهی اروپا شد. به همین خاطر وقتی در سال 2010 از چلسی به فلومیننزه نقل مکان کرد، مورد توجه برزیلی‌ها قرار گرفت. دکو در سال‌های 2010 و 2012 دو بار با پیراهن این تیم قهرمان سری A برزیل شد. دکو امسال هم قصد داشت با فلومیننزه برای سومین فصل متوالی به میدان برود، اما هفته گذشته، درست یک روز پس از تولد سی‌و‌شش‌سالگی‌اش در پی چند مصدومیت شدید به دوران حرفه‌ای خود پایان داد و از دنیای بازیگری خداحافظی کرد. او در بیانیه‌ای که به همین منظور منتشر کرد، نوشت: «با ناراحتی و افسوس بسیار، پایان دوران حرفه‌ایم را به‌عنوان یک ورزشکار اعلام می‌کنم. دوست داشتم تا پایان رقابت‌های این فصل لیگ برزیل به بازی‌کردن ادامه بدهم، اما بدنم دیگر اجازه نمی‌داد. به خاطر همه اعتمادها و محبت‌هایی که در این سال‌ها دریافت کردم، متشکرم.»

دکو از سال 1996 تا 2012 در 552 دیدار باشگاهی به میدان رفت و 95 بار با پیراهن تیم‌های آلورکا، سالگوئیروز، پورتو، بارسلونا، چلسی و فلومیننزه گلزنی کرد.

همه افتخارات شخصی دکو

2004 و 2006: بهترین بازیکن سال پرتغال/ 2004: برنده توپ نقره‌ای بهترین بازیکن اروپا/ 2004: بهترین بازیکن باشگاهی اروپا/ 2004 و 2006: بهترین هافبک اروپا/ 2004: بازیکن تیم منتخب یورو 2004 / 2006: برنده توپ طلای جام باشگاه‌های جهان/2012: بهترین بازیکن لیگ برزیل

رضا پورعالی ‌/‌ گروه ورزش