از توکیو تا تهران

وقتی بهرام افشارزاده می‌گوید انتخاب توکیو به عنوان میزبان المپیک ۲۰۲۰ قابل پیش‌بینی بود، این‌طور به نظر می‌آید که همه هیاهوی این چند روز اخیر مردم، مسئولان ورزشی و دولتمردان سه کشور ژاپن، اسپانیا و ترکیه برای پیروزی در انتخاب میزبان المپیک 2020 بیهوده بوده است. نشست مسئولان کمیته بین‌المللی المپیک در بوئنوس‌آیرس آرژانتین هم همینطور.

دبیرکل کمیته ملی المپیک از انضباط، برنامه ریزی، امکانات و فعالیت‌های تبلیغاتی به عنوان دلایل اصلی پیروزی ژاپنی‌ها نام برد، تامشخص شود مدیر با سابقه‌ای چون او، اگرچه به برنامه‌ریزی منسجم و بلند مدت در ورزش ایران اعتقادی ندارند، اما برنامه‌ریزی دیگر کشورها را خوب رصد می‌کنند. البته از این دست مدیران در ورزش ایران کم نیستند.

افشارزاده در بخش دیگری از صحبت‌هایش انتخاب توکیو را خبری خوب برای آسیایی‌ها توصیف کرد و گفت این انتخاب به نفع ایران هم خواهد بود. حال باید پیدا کرد پرتقال فروش را. براستی میزبانی هفت سال آینده ژاپنی‌ها چه نفعی برای ورزش ما دارد؟ شاید افشارزاده می‌داند و ما نمی‌دانیم، اما همین پنج سال پیش که پکن، دیگر شهر آسیایی، میزبان المپیک 2008 شد، ورزش ما نه تنها نفعی از آن نبرد که ضعیف‌ترین نتیجه تاریخش را هم در پکن رقم زد.

از صحبت‌های افشارزاده که عبور کنیم به صحبت‌های رئیس بالادستی‌اش محمد علی‌آبادی می‌رسیم. او با اعتماد به نفس تمام می‌گوید؛ ایران هم می‌تواند میزبان المپیک شود! البته برای ما شنیدن اظهارنظرهایی با این سطح از منطق، از زبان رئیس کمیته ملی المپیک چندان هم تازگی ندارد. او همین سه سال پیش بود که ادعا کرد ایران باید در بازی‌های آسیایی 2014 بالاتر از ژاپن در میان سه کشور برتر بایستد. حالا ژاپنی‌ها میزبانی المپیک 2020 را گرفته‌اند و ورزش ایران اندرخم بی‌پولی، بی‌برنامگی، بی‌نظمی و سوءمدیریت است. مطمئن باشید با ادامه این وضع، نمی‌توان سرانجامی جز شکست و ناکامی برای آینده ورزش ایران متصور بود.

رضا پورعالی‌‌ / گروه ورزش