خاموشی یک ستاره

او فعالیت هنری‌اش را با تئاتر شروع کرد و در نمایشنامه‌ای با نام اسمال در نیویورک همراه احمد رسول‌زاده بازی ‌‌کرد. تا این ‌که رسول‌زاده وارد دنیای دوبله شد و او را هم به این حرفه تشویق کرد. شاید در آن روزها کسی تصور نمی‌کرد این جوان علاقه‌مند به دنیای هنر بتواند روزی شخصیت‌هایی را در دوبله ایران خلق کند که سال‌ها ماندگار شود، اما او وقتی پشت میکروفن دوبله نشست، متوجه جذابیت‌های این حرفه شد و آن را ادامه داد.

یکی از ویژگی‌های زنده‌یاد افضلی این بود که هرگز کارش را سطحی نمی‌گرفت و همیشه برایش وقت و انرژی می‌گذاشت، به همین دلیل توانست خالق شخصیت‌های پرنس جان، وروجک، عموی بلفی، تناردیه، بیگلی‌بیگلی، فرانکو(چیچو و فرانکو) و... باشد.

با وجود این ‌که در کارش جدی بود، اما قلب بسیار مهربانی داشت. هیچ‌کدام از دوبلورها هرگز از او هنگام کار دلگیر نمی‌شدند و هرگز صدایش را بر سر گویندگان جوان بلند نمی‌کرد. او همیشه با مهربانی کنار جوانان می‌نشست و به آنها کار یاد می‌داد.

زنده‌یاد افضلی معتقد بود معلم نباید خودش را به شاگردش تحمیل کند، بلکه باید رفتارش به گونه‌ای باشد که شاگرد خودش ترغیب شود تا از او درس بگیرد. او همیشه از دوبلورهایی که کارشان را سطحی می‌گرفتند، دلخور می‌شد و می‌گفت، نباید شعور مردم را دست‌کم گرفت. باید برای آنها وقت گذاشت.

او می‌گفت مردم که نمی‌دانند این کم‌کاری به‌دلیل دستمزد پایین ماست، بلکه آنها فیلم یا سریال را می‌بینند و در جریان مسائل داخلی نیستند. پس نباید کار را با دستمزد قاطی کرد.

او بر این باور بود وقتی به عنوان دوبلور به جای هنرپیشه‌ها صحبت می‌کند، حس می‌کند مثل دو دوست در کنار هم هستند. بنابراین تلاش می‌کرد تا ظرافت‌هایی که او هنگام بازی داشته و برای آن وقت گذاشته، خودش هم در دوبله رعایت کند.

یکی از آرزوهای افضلی این بود تا زمانی که زنده است در این حرفه فعالیت کند، گرچه دیگر قلب مهربان او این اجازه را نداد تا بیشتر از هفتاد و پنج سالگی زنده بماند، اما یاد این ستاره دوبله ایران برای همیشه در تاریخ به یادگار می‌ماند و همه از او به نیکی یاد می‌کنند، چون بدون آن که دل کسی را بشکند با اقتدار حرفش را می‌زد.

فاطمه عودباشی‌ / ‌گروه رادیو و تلویزیون