ورزش رزمی مال پسرها نیست

 آزاده درباره این‌که چگونه به سمت تکواندو کشیده شد، می‌گوید: «همه به من می‌گویند روحیاتی پسرانه دارم اما من فکر نمی‌کنم علاقه به ورزش‌های رزمی ارتباطی به جنسیت داشته باشد. من از کودکی به ورزش‌های رزمی علاقه داشتم. دقیقا به یاد نمی‌آورم به چه دلیلی تکواندو را انتخاب کردم. الان خیلی راضی هستم که تکواندو را انتخاب کردم، چون جای پیشرفت دارد، با این‌که گاهی اوقات برایم مشکل تنفسی به‌وجود می‌آید اما همچنان به کارم ادامه می‌دهم و احساس می‌کنم در آینده توانایی مقام‌آوری حداقل در رقابت‌های استانی را دارم.» آزاده براساس علاقه بیش از اندازه‌ای که به ورزش‌های رزمی دارد این رشته را انتخاب کرده است. وی می‌گوید: «اصلا به فکر کتک کاری و زورآزمایی با دیگران نیستم. من از کودکی به این ورزش علاقه داشتم و جالب است که در تمام این سال‌ها با هیچ کس کتک کاری نکردم که بخواهم برای او قلدر بازی در بیاورم و هنر رزمی‌ام را نشان بدهم. تکواندو برایم یک جور آیین است و با آن آرام می‌گیرم. تکواندو طراحی و تفکر می‌خواهد و با روحیات من هماهنگی دارد، می‌دانم با توجه به آسم نمی‌توانم دیگر خیلی جدی به تیم ملی و مراحل خیلی بالاتر فکر کنم اما می‌خواهم هر طور شده تکواندو را تا مرحله‌ای ادامه بدهم که یک مربی بشوم.»

فاطمه طالبی‌زاده، هجده ساله دیگر رزمی کار حاضر در سالن است که تکواندو کار می‌کند. او درباره رزمی کار شدنش می‌گوید: «فقط برای پر کردن اوقات فراغتم به اینجا آمده بودم اما کم کم واقعا به هنرهای رزمی علاقه پیدا کردم. از دوازده سالگی تاکنون علاوه بر تکواندو در ووشو و کاراته هم فعالیت داشتم اما اکنون تکواندو را به‌عنوان رشته اصلی‌ام انتخاب کردم، چون به گفته مربی‌ام و احساسی که خودم دارم در این رشته بیشتر استعداد دارم. متاسفانه یک سال به دلیل تصادفی که داشتم نتوانستم به تکواندو ادامه بدهم اما اکنون برنامه‌های زیادی برای آینده‌ام دارم. » این رزمی‌کار درباره انگیزه‌های دختران برای پرداختن به ورزش‌های رزمی می‌گوید: «هر کسی یک هدفی دارد، یکی می‌خواهد قدرتش بیشتر شود، یکی مثل من به موفقیت و مدال‌آوری فکر می‌کند، یکی دیگر می‌خواهد اوقات بیکاری‌اش را پر کند، یکی دیگر هم فقط براساس عشق و علاقه‌اش می‌آید. اما بیشتر خانم‌ها برای دفاع شخصی می‌آیند.»

موژان علیزاده دیگر هنرجوی این باشگاه است که 19 سال دارد و خودش می‌گوید خانواده‌اش مخالف آمدن او به این باشگاه هستند. موژان می‌گوید: «ورزش رزمی مختص پسرها نیست، این حرف اصلا معنی ندارد که می‌گویند ورزش رزمی پسرانه است. من به کاراته عشق و علاقه دارم و نمی‌گذارم نگاه‌های قدیمی و تاریخ مصرف گذشته من را از علاقه‌ام دور نگه دارد.»