مسابقه قرآنی 1447

علاقه‌مندان می‌توانند ضمن بهره‌مندی از سفره بیکران آیات این جزء در مسابقات طرح 1447 که از سوی شبکه قرآن و معارف سیما و برخی نهادهای قرآنی و رسانه‌ای کشور برگزار می‌‌شود، شرکت کرده و از هدایا و جوایز ارزشمند آن شامل 5000 کمک هزینه سفر به عتبات عالیات بهره‌مند شوند. پرسش مسابقه کتبی، تشریحی طرح در ارتباط با پیام‌های این جزء بوده و صندوق پستی 1447ـ 16765 شبکه قرآن و معارف سیما آماده دریافت برداشت‌های مخاطبان گرامی خواهد بود.

سوره مبارکه: انسان، آیات مبارکه: 11 ـ 7

در روایات آمده است: امام حسن و امام حسین ـ علیهما السلام ـ بیمار شدند. پیامبر اکرم با مردم به عیادت آنان آمدند و به حضرت علی ـ علیه السلام ـ پیشنهاد کردند که برای سلامت دو کودک عزیز خود نذر کنند که روزه بگیرند. پس از آن که حسنین بهبود یافتند، حضرت علی و حضرت فاطمه ـ علیهما السلام ـ سه روز روزه گرفتند، اما برای افطار غذایی در خانه نداشتند. حضرت علی مقداری جو قرض کرد و نانی تهیه شد. به هنگام مغرب ابتدا نماز مغرب را خواندند و خواستند افطار کنند که شب اول فردی مسکین، شب دوّم فردی یتیم و شب سوم سائلی اسیر، در منزل علی(ع) را به صدا درآوردند و درخواست غذا کردند. اهل بیت(ع) برای رضای خدا، غذای خود را به آنان دادند و خودشان با آب افطار کردند. در همین وقت وحی نازل شد و گفت: ای محمد این سوره را بگیر، خداوند با چنین خاندانی به تو تهنیت می‌گوید. «مستطیر» به معنی سلطه است و ریشه آن «طیر»، به معنای گستردگی است. «قمطریر» به معنای شری است که سخت باشد. مراد از «یُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلی‏ حُبِّهِ» آن است که اهل بیت با آن‌که آن غذا را دوست داشتند، به دیگران دادند. چنان‌که قرآن در جای دیگر می‌فرماید: «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّی تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ» به نیکی نمی‌رسید مگر آن‌که از آنچه دوست دارید، انفاق کنید. صاحب تفسیر المیزان می‌فرماید: محبّت اهل بیت به خداوند در آیه بعد مطرح شده که می‌گویند: «إِنَّما نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ» و منظور از «عَلی‏ حُبِّهِ»، علاقه به غذا است که در این صورت، علاوه بر اخلاص، ایثار آنان نیز ثابت می‌شود. اگر به فکر نام و شهرت نباشید، خداوند نامتان را جاودانه می‌کند. کاری که اهل بیت کردند، ارزش مادی فراوانی نداشت ولی چون خالصانه بود، خداوند آن را ماندگار ساخت. در این آیه، کلمات مسکین، یتیم و اسیر به صورت نکره آمده تا بگوید در اطعام نباید گزینش کرد، بلکه به هرکس که بود انفاق کنید. خوف از خداوند به معنای خوف از مقام اوست. چنان‌که در جای دیگر می‌فرماید: «وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ» (الرّحمن، 46) کمال واقعی زمانی است که نیکی در انسان نهادینه شود. اطعام و انفاق زمانی ارزش بیشتر دارد که شی‏ء انفاق شده، مورد نیاز و علاقه انسان باشد. اسلام، حامی مستمندان، یتیمان و اسیران است. کمکی ارزش دارد که خالصانه و به دور از هر منت و انتظاری باشد.نیکان، نه تنها با زبان درخواست تشکر ندارند، بلکه در دل هم به فکر تمجید و تشکر نیستند. گرچه ابرار انتظار پاداش ندارند ولی مردم نباید بی‌تفاوت باشند. در آیه 25 سوره قصص می‌خوانیم: حضرت شعیب دخترش را فرستاد تا پاداش سقایی و آب دادن حضرت موسی را بپردازد. داشتن انگیزه الهی، منافاتی با شوق به ثواب یا خوف از عقاب ندارد. زیرا ثواب و عقاب نیز از خداست‏.