مسابقه قرآنی 1447

سوره مبارکه: مدثر، آیات: 10 ـ1

در قرآن، دو مرتبه کلمه‏ «قُمِ» آمده که هر دو خطاب به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله است، یکی برای نماز شب و خودسازی‏ «قُمِ اللَّیْلَ» و دیگری برای ارشاد و جامعه‌سازی «قُمْ فَأَنْذِرْ».

«مدثر» از «دثار» به معنای لباس بلندی است که روی سایر لباس‏ها به تن می‌کنند یا هنگام خواب روی خود می‌کشند.

امام صادق علیه السلام فرمود: منظور از «وَ ثِیابَکَ فَطَهِّرْ» آن است که لباس خود را کوتاه کن. زیرا در جاهلیت، بزرگان لباس‌ها را به قدری بلند می‏گرفتند که قسمتی از آن روی زمین کشیده می‌شد و افرادی را اجیر می‌کردند که آن قسمت را همراه آنها بیاورد.

کلمه «رجز» مترادف «رجس» به معنای پلیدی و آلودگی است و لذا در مورد هر گونه گناه، شرک، بت، عذاب و هر عمل و اخلاق ناروا به کار رفته است. منت گذاشتن و چشم داشتن در انفاق و عطایا، از مصادیق پلیدی روح است‏. در حدیث می‌خوانیم: «لا تعطی تلتمس اکثر منها» یعنی چیزی به دیگران عطا مکن که انتظار بازگشت بیشتری داشته باشی. و در حدیث دیگر می‏خوانیم: «لا تستکثر ما عملت من خیر لله» یعنی کار نیکی را که برای خدا انجام داده‏ای هرگز بزرگ مشمار.

ذکر «الله اکبر» مصداق روشن عمل به آیه3 است. بزرگ دانستن خداوند به معنای کوچک شمردن غیر اوست. همان گونه که هواپیما هرچه بالاتر رود، زمین و آنچه بر روی آن است کوچک‌تر می‏شود، کسی هم که خداوند نزد او بزرگ است و اللّه اکبر را با تمام وجود می‏گوید، دنیا نزد او کوچک است و از هیچ ابرقدرتی نمی‌ترسد. چنانکه از جمله صفات متّقین در خطبه همام نهج‌البلاغه می‌خوانیم: «عظم الخالق فی انفسهم فصغر ما دون ذلک» بزرگی خداوند مطلق است، بزرگ‌تر و برتر از همه دیدنی‏ها، شنیدنی‏ها، نوشتنی‌ها، فکر کردنی‏ها، توصیف کردنی‌ها و...

در ارشاد و انذار چند نکته اثر گذار است: پاکی ظاهری: «وَ ثِیابَکَ فَطَهِّرْ»، پاکی معنوی: «وَ الرُّجْزَ فَاهْجُرْ»، اخلاص در عمل: «وَ لا تَمْنُنْ تَسْتَکْثِرُ» صبر و پشتکار: «وَ لِرَبِّکَ فَاصْبِرْ»

پایان این جهان و آغاز جهان دیگر، با صدایی وحشتناک و عظیم است‏. قیامت برای کافران بسیار سخت است و با گذشت زمان هم انسان‏ کافر با آن سختی‏ها خو نمی‌گیرد و برای او آسان نمی‌شود. یادمان باشد خودسازی مقدم بر جامعه‌سازی است. کسی که می‌خواهد جامعه را از آلودگی پاک کند، باید خودش از هر آلودگی پاک باشد.