رقیه روی همه شما را می‌بوسد

رقیه دیگر آن دختر بیمار و رنجور هفته قبل نیست که پاهایش را روی زمین بکشد و با چشم‌های خیره به دست‌های بی‌حس‌اش زل بزند، او دختر ناامید چند روز پیش نیست، رقیه حالا دوستان خوبی مثل شما دارد که وقتی در روزنامه جدال نفسگیر او با سرطان را خواندید و دانستید توموری بدخیم، مغز او را خورده و چنگ‌های خرچنگی‌اش را روی مغز او پهن کرده است، دست به کار شدید.

تماس‌های شما با دفتر روزنامه بیشتر شبیه معجزه بود، تلفن‌های گروه جامعه بی‌وقفه زنگ می‌خورد و شما از آن سوی خط نگران حال رقیه بودید.

یادمان نمی‌رود بعضی از شما هنوز ته مانده‌های گریه روی تارهای صوتی‌تان بود، یادمان نمی‌رود که چند نفر از شما گفتید با این که وضع مالی خوبی ندارید، اما رقیه را به خودتان ترجیح می‌دهید و پس‌اندازتان را به حسابش می‌ریزید.

خوب یادمان مانده که بعضی از شما تا روستای قره‌آغاج رفتید و برای رقیه و خانواده‌اش لوازم خانه خریدید؛ آخر آنها مجبور شده بودند برای هزینه‌های جراحی رقیه فرش و چند قلم اسباب خانه را بفروشند.

دستمریزاد هموطنی که از خوزستان برای رقیه سنگ‌تمام گذاشتی، دستمریزاد مرد مهربانی که نمی‌دانم از کدام شهر اما چون همسرت تومور مغزی دارد و تو خوب می‌دانی سرطان یعنی چه به رقیه کمک کردی، ممنون هموطنی که گفتی مطلب رقیه را 21 باز خواندی و تک تک کلماتش را از بر شدی؛ دلمان خوش است به شما مردم.

خیالتان راحت، رقیه پیام دوستی شما را دریافت کرد، حالا پول‌هایی که شما به حساب پدر او واریز کردید 141 میلیون تومان شده یعنی دو برابر مبلغی که رقیه برای درمان نیاز دارد. حالا خیال رقیه و خانواده‌اش راحت است. دخترک غمزده هفته قبل حالا می‌خندد، حتی بی‌حسی دست و پایش هم بهتر شده. رقیه با این که هنوز موقع راه رفتن پاهایش را دنبال خودش می‌کشد، اما با انگیزه راه می‌رود، او دلش خوش است به شما مردم.