انتخابات رفیق پولدار جبهه دوم خرداد

هیچیک از گروههای سیاسی به اندازه حزب کارگزاران ، برای ورود آقای هاشمی رفسنجانی به عرصه انتخابات ، تلاش نمی کند. چرا؛ درک این رفتار انتخاباتی بسیار ساده است. حزب کارگزاران سازندگی به مثابه یک حزب کاملا دولتی ، مدتهاست که در عالم سیاست ، از بین رفته است. این حزب در زمان دولت آقای هاشمی رفسنجانی ، با استفاده کامل از رانت های سیاسی دولتی به میدان آمد و رانت های اقتصادی ، آن را در مدت کوتاهی ، بالا کشید.
معاونان رئیس جمهور و وزیران کابینه آقای هاشمی رفسنجانی ، شاکله حزب کارگزاران را تشکیل دادند و غلامحسین کرباسچی شهردار پرنفوذ تهران نیز تابلودار اصلی آن شد. انتخابات مجلس پنجم ، اوج فعالیت های سیاسی کارگزاران را رقم زد و آن را در حد یک حزب پرقدرت ، مطرح کرد. با این حال ، کارگزاران فاقد هرگونه ایدئولوژی حزبی بود و تنها موضعی که دستمایه اعتقادی آن را تشکیل می داد، کسب قدرت به هر قیمت بود. به همین دلیل با به سرآمدن دولت آقای هاشمی ، حزب کارگزاران ، لباس عقیده به باورهای آقای خاتمی را به تن کرد و با مهره گیری از عقبه تکنوکراسی ، خود را به دولت دوم خرداد تحمیل کرد و مشاغل اصلی و کلیدی کابینه را دست کم در عرصه پستهای اقتصادی تصرف کرد.
بخت آزمایی کارگزاران ، دوبار دیگر - یکی در انتخابات مجلس ششم و دیگری در انتخابات اولین دوره شوراها - کارگر افتاد. این حزب ، همواره از شمردن اعضای واقعی خود در مجلس واهمه داشت ، اما چون متحد اصلی گروههای اصلاح طلب به شمار می رفت و به «رفیق پولدار اصلاح طلبان» شهرت یافته بود، کسی را به صرافت نمی انداخت که با مطرح کردن وزن واقعی کارگزاران ، آنها را ناراحت کند.
ستاره بخت کارگزاران ، در انتخابات دومین دوره شوراها ناگهان خاموش شد. نام آورترین کاندیداهای این حزب در تهران ، حتی نتوانستند 5 درصد آرای شهروندان تهرانی را به دست آورند. انتخابات مجلس هفتم نیز آخرین چراغهای امید را برای این حزب دولتی خاموش کرد ؛ حتی تعداد اندکی از طرفداران این حزب - که توانستند از شهرهای کوچک وارد مجلس شوند - برچسب کارگزاران را از پوسترهای تبلیغاتی خود پاک کردند و بیشتر به وعده و وعیدهای منطقه ای و حمایت های غیرحزبی روی آوردند. به این ترتیب ، کارگزاران همان سرنوشتی را در برابر خود یافت که بسیاری از گروههای دوم خرداد ، به آن دچار آمدند.

تلاش دوباره برای ماندن

هنگامی که در انتخابات مجلس ششم ، مطبوعات اصلاح طلبان به تخریب چهره آیت الله هاشمی رفسنجانی روی آوردند، حزب کارگزاران برای دفاع از پدر معنوی خود هیچ کاری نکرد.
در آن مقطع ، کارگزاران به هدف غایی خود - کسب قدرت - رسیده بود و چهره هاشمی رفسنجانی برایش اصلا اهمیت نداشت.
این حزب بویژه طیف چپ آن - که قدرتمندتر می نمود - بعدها نیز حساب خود را از هاشمی رفسنجانی جدا کرد و منهای برخی وابستگی های خانوادگی دو عضو کارگزاران (محمد هاشمی و حسین مرعشی) تعلقات فکری کارگزاران به رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام قطع شد.
...کارگزاران ، اما می خواهد بماند و بازهم به قدرت وصل شود. این حزب ، بخوبی می داند که دیگر نباید تخم مرغ هایش را در سبد متحدان پیشین خود در جبهه دوم خرداد قرار دهد. از آن سوی ، اصولگرایان که در قالب آبادگران فعالیت می کنند نیز حاضر نیستند به کارگزاران اعتماد کنند. بنابراین آنها تنها راه باقیمانده را حمایت از آقای رفسنجانی می دانند. به زعم کارگزاران اگر او به میدان بیاید ولو رئیس جمهور هم نشود ، به خروج کارگزاران از انزوا کمک کرده است. فعلا این حزب چیزی بیش از این نمی خواهد ؛ ماندن به امید روزهای بهتر.