دیدن ندیدنی ها
محققان موفق به طراحی و ساخت حسگری شده اند که می تواند گام بلندی در رسیدن به توانایی های انسانی در ماشین ها و رباتهای آینده به حساب آید.
دانشمندان برای ساخت حسگرهای بصری تلاش می کنند که بتواند بر ضعف عمده خود که مطابقت با یک فضای نوری است ، غلبه و خود را با هر شرایط محیطی (از لحاظ) نوری هماهنگ کنند.
در نخستین گام دانشمندان به گسترش و توسعه نرم افزاری پرداخته اند که مدارات یک پردازنده را شبیه سازی می کند و برنامه ای که به تنهایی قادر است ، جزییات مخفی مانده در تصاویر دیجیتالی موجود را آشکار کند.
نتیجه ترکیب این فناوری سخت افزاری و نرم افزاری ابزاری شده است که بیش از هر چیز دیگری شبیه شبکیه انسان عمل می کند.همان گونه که در چشم انسان ، پیش از آن که داده ها به شکل یک سیگنال الکتریکی به مغز ارسال شود، نورون ها به پردازش اولیه آن می پردازند، در سیستم جدید نیز پیکسل های گوناگون موجود پیش از آن که اطلاعات را به پردزانده اصلی منتقل کنند با همدیگر در باره آنچه دیده اند گفتگو می کنند تا از کلیت تصویری که قرار است در پردازنده تشکیل شود، آگاه شوند.
این داده ها و اطلاعات رفتار پردازنده را در تشکیل تصویر تعیین می کنند. بدین ترتیب شرایط نوری محیط، ناسازگاری های محیطی و شرایط گوناگون تصویر همانند چشم انسان تعیین می شود و تولیذ تصویر بر مینای آن شکل می گیرد.
نرم افزار طراحی شده این کار نیز موفق شده است کارایی خود را به اثبات برساند این نرم افزار در یک نمایش آنلاین موفق شد بیش از 80 هزار قطعه عکس گرفته شده از اطراف جهان را کورد پردازش قرار دهد و در این کار ضمن اصلاح توانست نویزهای محیطی را شناسایی و جدا کند.
بدین ترتیب بسیاری از جزییاتی که در تصاویر اولیه گم بودند آشکار شدند و جالب این که چنین نرم افزاری حتی توانست در باره تصاویر پرتوی X نیز کارایی خود را نشان دهد و به تحلیل کامل آن بپرداز و نقاط دیده نشده ای از آن را آشکار کند.
این رویکرد جدید بر اساس مشکلی قدیمی ظهور کرده است ، مشکلی که همواره هنگام تصویر برداری با دوربین های دیجیتال و حتی مکانیکی با آن روبه رو بوده ایم.
برای آن که تصویری شفاف در اختیار داشته باشیم معمولا ناچار به انجام تنظیمات گوناگونی هستیم که باید بدقت انجام شوند. از جمله این تنظیمات تنظیم سرعت ، دیافراگم و حساسیت فیلم و از همه مهمتر نورسنجی محیط است که بستر اولیه همه این تنظیمات را شکل می دهد.
مشکل در آنجایی بروز می کند که شما هنگام نور سنجی معمولا می توانید یک یا 2 ناحیه را مورد سنجش همزمان قرار دهید و تنظیم بر مبنای آن انجام می شود، اما جزییات دیگر تصویر که خارج از محدوده تصویر بودند ممکن است قربانی وضوح سوژه اصلی شوند، به عنوان مثال در یک نمای ضد نور با وجود این که در بخش سایه ما طیف گوناگونی از سایه را داریم ، اما در تصویر نهایی فقط یک طیف تیره را تشخیص می دهیم.
در روش جدید که پشت گرم به الگوریتمی قوی و ریاضیاتی است. به هر پیکسل تصویر شما این توانایی را می دهد تا به بررسی جایگاه خود نسبت به کل زمینه بپردازد و به عنوان مثال میزان بازتاب نور از یک سطح را محاسبه کند و بر مبنای آن خود را با شرایط محیطی تطبیق دهد.
ممکن است مشکلی بروز کند و آن این که اگر هر پیکسل مستقلا خود را با شرایط نوری محل آن تنظیم کند، تصویر کلی نهایی دچار اغتشاش خواهد بود و بخشهای از آن تیره تر و بخشهایی روشن تر خواهند شد.
راه دیگری برای حل این مشکل اندیشیده شده است. یک حسگر تنظیم کننده کلی که قادر به شناسایی بازه های کلی رنگی است ، خواهد توانست شرایط کل تصویر را هماهنگ کند. بدین ترتیب محققان اعلام کرده اند دوران جدیدی در فناوری تصویر برداری دیجیتال آغاز شده است.
دوره ای که بر مبنای آن تصاویر دیجیتال با کیفیتی بالاتر و بهتر در اختیار مردم قرار خواهد گرفت.
با بهبود این روش می توان انتظار داشت گامی بلند در باره رباتهای آینده برداشته شود. جایی که سیستم های خودکار باید بتوانند وضعیت محیط را شناسایی و درک کنند و نسبت به آن واکنش نشان دهند.
دیدن دقیق محیط آن گونه که انسان می بیند یکی از موهبت هایی است که این فناوری به جهان رباتیک تقدیم خواهد داشت.
گفت و گو
