خاطرات دکتر علی لاریجانی - قسمت 140

یکشنبه 27 شهریور 1373 نمایشگاه BTS هلند بر پا بود. به نمایشگاه رفتیم و از چند غرفه مهم بازدید کردیم ; ازجمله غرفه چند شرکت ژاپنی و فرانسوی و انگلیسی.

کد خبر: ۵۶۶۳۰

از تجهیزات جالبی که در این سفر دیدم و تازه به بازار آمده است ، سیستم های مایکروویو پرتابل همراه با دوربینی قابل حمل به منظور ارسال سیگنال برای اخبار فوری بود; قیمت آن هم زیاد نبود.
امروز ، روز پر کاری است. از ساعت 10 که به نمایشگاه رفتیم ، تا آخر وقت مشغول بازدید و مذاکره بودیم. از ساعت 10 تا 11:30 از غرفه «سونی» بازدید و کارهای جدید فنی آنان را با دقت بررسی کردیم.
کل سیستم تلویزیونی به سمت دیجیتال سوق داده می شود. دوربین های دیجیتالی با کیفیت خوب ارائه شده بود که می توانست برای کارهای تلویزیونی بسیار مفید باشد; بویژه برای ادیت کاملا مناسب بود; یعنی در ادیت ، کیفیت از بین نمی رود البته چون تازه به بازار عرضه شده ، قیمت آن خیلی گران است.
کار دیگر آنها کم کردن تعداد اپراتورها در پخش بود ، که با سیستمی توانسته بودند حدود 1000 نوار آماده پخش را به پخش بدهند تا سر موقع روی آنتن برود البته این کار را سایر شرکتها نیز انجام داده اند.
واحد سیاری با 16 دوربین و 4 ماشین طراحی کرده بودند که تماما دیجیتالی بود.
قیمت آن حدود 5 میلیون دلار بود ; این قیمت برای ما خیلی مناسب نیست ولی این تجهیزات برای برنامه های بزرگ بویژه مسابقات ورزشی خیلی خوب است.
ساعت 11:30 از شرکت «تام کاست» بازدید کردیم. فرستنده 5 KW تلویزیونی آنها را دیدیم ، که بناست با «تکتا» کار مشترک برای تولید داشته باشند. تعدادی از آنها خریداری و بنا شد حدود 10 فرستنده سریع تر به ایران فرستاده شود.
فرستنده KW 50 تلویزیونی هم داشتند که قسمت اعظم سیستم را از شرکت دیگری که اخیرا خریداری کرده ، استفاده کرده اند البته ما فعلا فرستنده های پر قدرت را از BTC ژاپن خریداری کرده ایم.
شرکت تام کاست میز مونتاژ بسیار دقیق و دیجیتالی را طراحی کرده بود که کارهای متنوعی انجام می داد. همین کار را دراشل کمتر با سیستم آنالوگ هم داشت.
اجمالا حدود 4 تصویر را می توانست روی هم مونتاژ کند. همین شرکت دستگاه کوچکی را طراحی کرده بود که می توانست حدود 1000 عکس را در یک سیستم کامپیوتری ذخیره کند که با دادن اسم آن ، پخش شود.
این سیستم برای قسمت پخش خبر لازم است. حدود 200000 دلار بیشتر قیمت نداشت.
همانجا سفارش تجهیزات را دادم. از کارهای مهم دیگر این شرکت ، مخلوط (mix) کردن و فشرده کردن چندین برنامه برای پخش از طریق سیستم ماهواره بود که می توانست چهار برنامه را از طریق یک ترانسپوندر ارسال کند.
قیمت این دستگاه حدود 200000 دلار بود البته برای دریافت این تصاویر و مجزا کردن آن ، احتیاج به رسیور خاصی است که قیمت هر کدام 2000 دلار است. برای بخشهای کوچک ، این رسیورها مناسب است.
برای شهرستان ها و مراکز استان باید رسیور بهتری گرفت تا کیفیت تصاویر افت نکند. قیمت آنها حدود 30000 دلار بود.
این موضوعی است که سریع تر باید درباره آن تصمیم بگیریم ; چون هزینه ترانسپوندر ماهواره ای زیاد است.
همین شرکت ، فرستنده رادیویی KW }150 موج متوسط طراحی کرده که با ترانزیستور کار می کند. فقط یک لامپ در آن استفاده کرده بود که این کار در نگهداری خیلی می تواند کمک کند.
اگر دو واحد از این فرستنده ها را ببریم متصل کنیم ، فرستنده ای با قدرت KW }300 ایجاد می شود.
برای خرید این فرستنده ها باید تصمیم گرفت. از نظر قیمت هم با مشابه قبلی تفاوتی نداشت.سر میز ناهار ، مسوول شرکت درباره بدهی ایران به این شرکت که حدود 2 میلیون دلار است صحبت کرد که باید پیگیری کنم.
در مسیر بازدید ، به برخی تجهیزات بر می خوردیم که به نظرم با قیمت ارزانی می توانستیم آنها را تهیه کنیم و برای تنوع برنامه ها بسیار مناسب است.
مثلا سیستم کوچکی روی دوربین سوار کرده بودند که بدون سیم ، ارتباط مایکروویو را با پخش مستقیما برقرار می کرد.
برای برنامه هایی که پخش زنده است و از دوربین مستقیما می خواهیم تصاویر به پخش برنامه ارسال شود مثلا برای راهپیمایی ها و یا برنامه صبحگاهی تجهیزات جالبی خواهد بود.
قیمت این تجهیزات حدود 20000 دلار بود. سفارش خرید چند واحد از این تجهیزات را دادم.
از چند شرکت دیگر نیز بازدید کردیم ; از جمله یک شرکت انگلیسی که دو نفر ایرانی نماینده آن بودند.
این شرکت برای کارهای صدا ، دستگاه مناسبی داشت که با کار کامپیوتری گراف صدا را رسم می کرد. برای دوبله نیز تجهیزات مناسبی است و کار را راحت می کند.
یک شرکت امریکایی هم با کارهای کامپیوتری برخی امور انیمیشن را انجام می داد و در این زمینه پیشرفت خوبی به دست آورده بود.
بعد از ظهر از غرفه شرکت پاناسونیک بازدید کردیم. در آنجا هم مسیر کار تقریبا همین طور بود. مخصوصا تجهیزات جدیدی ساخته بودند که به افراد خاصی نشان می دادند.
کاست کامپیوتری با حجم بسیار کمی طراحی کرده بودند که با یک دوربین کوچک ، تصویری بسیار خوب (دیجیتالی) ارائه می کرد.
این کار هنوز در مرحله اولیه است و به احتمال زیاد در آینده می توانند اطلاعات بیشتری را در حجم کمتر قرار دهند.
نکته جالب ، بازار گرمی آنها بود در موقع نشان دادن این کاست ! از چند بخش باید رد می شدیم و همراهان محدود می شدند تا خیلی اختصاصی آن را نشان دهند!.