حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
نکتهها
از ایرانهراسی تا هراس از رسانه ایرانی
قطع شبکههای ماهوارهای ایران امروز دیگر از فرط تکراری بودن به اقدامی مذبوحانه از سوی غرب بدل شده است؛ اقدامی که در مقاطع مختلف صورت میگیرد و نتیجه خاصی را عاید مخالفان شبکههای ایرانی نمیکند. در واقع آنها که به حذف شبکههای روشنگر ایرانی از شبکههای ماهوارهای اقدام میکنند، زمینه را برای افکار عمومی دنیا فراهم میکنند که نسبت به این اقدامات ادامهدار آنها شک کنند و در این جنگ به حقانیت رسانه ایرانی بیندیشند.
براساس اعلام قانونگذاران آمریکا، این نوع اقدامات با هدف اعمال فشار بر ایران به منظور توقف برنامه انرژی اتمی تهران صورت میگیرد و تهدید شبکههای ماهوارهای ایرانی، بخشی از پروژه تحریمهای ضدایرانی جدید به شمار میآید؛ اما آیا چنین حرکتی با آنچه در تریبونهای غربی به عنوان آزادی بیان مطرح میشود منافاتی ندارد؟
در دور اول این تحریمها از سال 91، شبکههای پرستیوی، خبر، العالم، کوثر، تلویزیون قرآنی، سحر 1 و 2 و جامجم 1 و 2 از ماهوارهها قطع شد، اسفند 91 یوتلست به شرکت ماهوارهای STN متعلق به اسلونی فشار وارد کرد تا پخش شبکه خبری العالم ایران را از روی این ماهواره متوقف کند، پیش از آن شرکت ماهوارهای گلفست نیز تحتفشار یوتلست پخش دو شبکه آیفیلم و الکوثر ایران را متوقف کرد و امسال نیز گلوبکست پخش هیسپان تیوی را متوقف کرد و پخش شبکه اسپانیایی زبان هیسپان تیوی ماهواره سِس(SES) متوقف شد. شاید بهترین تحلیل درباره این اقدامات، این باشد که غرب از پروژه ایرانهراسی(که توسط رسانههای مختلفی چون سینما و فضای مجازی در حال پیشبرد آن است)، به جایی رسیده که تلاش میکند هراس از رسانه ایرانی را برای افکار عمومی جابیندازد و البته در این راه، هر بار یک ماجرای سیاسی را بهانه قرار میدهد. واقعیت آن است که در فضای یکدست رسانهای غربی، رسانهای که بخواهد بهطور مستقل عمل کند و به بیان حقایق بپردازد، محکوم به تحمل فشارهایی از این قبیل است و اگر جز این باشد باید به پوشالی بودن تفکر آزادی بیان به مدل غرب شک کرد!
مزایای اخلاقی بودن
روشنک سپهری
مجید زینالعابدین، مدیر شبکه سه سیما بتازگی در نشستی اعلام کرد تهیهکنندگان و برنامهسازان ورزشی رسانه باید پیوند اخلاق و معنویت در ورزش را در برنامههای خود جا دهند. سخنی که متاثر از توصیههای رهبری درباره توجه رسانه ملی به مقوله اخلاق در ورزش، چشمانداز جدیدی را پیشروی برنامهسازان ورزشی قرار میدهد.
گرچه امروز رسانههای ورزشی داخلی اعم از نشریات، سایتها و برنامههای تلویزیونی هیچگاه شعائر اخلاقی را زیرسوال نبردهاند و اتفاقا بارها سعی در محکوم کردن بیاخلاقیها داشتهاند، اما به نظر میرسد روشهای رسانهای ما، چه در عرصه مکتوب و چه در عرصه کارهای بصری باید براساس همین نگرش بومی طراحی شود و به اصطلاح در برنامهسازی ظرف و مظروف با هم متناسب باشد.
واقعیت آن است که برنامهسازی ورزشی در رسانهملی اگر از الگوی ایرانی بهره بگیرد، خواهد توانست به شرایط آرمانی خود دست یابد و آنگاه است که جوان علاقهمند به ورزش، به جای آن که تا نیمه شب بیدار بماند تا شاهد جدال و چالش کلامی بین ورزشکاران باشد از دیدن یک برنامه ورزشی، روح ورزشکاری به او منتقل شود و دریافتهای اخلاقی بیشتری به دست آورد.
احمدرضا علیزاده
گفت و گو
