تکنیک جدیدی به نام استودیوگریزی

این موضوع در نگاه فعالان رادیو از موضع متفاوتی مطرح است و آن سختی نداشتن تصویر است. یعنی نقطه مقابل آنچه برخی به عنوان فراغت کار در رادیو مطرحش می‌کنند. صرف نظر از این که آیا نداشتن تصویر یک جور فراغت است یا سختی در انتقال پیام، رویکردی که بتازگی در شبکه‌های رادیویی بویژه در شبکه رادیویی ایران در پیش گرفته شده، استودیوگریزی است.

تولید برنامه‌هایی که در مکانی خارج از استودیو اتفاق می‌افتد سختی کار رادیویی را بی شک بیشتر می‌کند و زحمت مضاعفی بر دوش تولیدکنندگان قرار می‌دهد. بخصوص برنامه‌هایی در قالب مسابقه رادیویی که با حضور شرکت کنندگان برگزار می‌شود.

اما در عین حال نوعی جذابیت و پویایی هم در این گونه برنامه‌ها دیده می‌شود که از دید حرفه‌ای با خلاقیت و نوگرایی همراه است. اما از دید هنری، کنترل و ارتقای سطح کیفی کار کاملا به عهده هنرمندان و مجریان آن برنامه است. دقیقا در برنامه‌های رادیویی خارج از استودیو تفاوت اجرای پویا و خلاقانه رادیویی با اجرای معمولی معلوم می‌شود. در این نوع برنامه‌ها مجریان تقریبا 70 درصد کار را به شکل بداهه پیش می‌برند و در عین حال باید شرکت کنندگان غیرحرفه‌ای مسابقه را هم با خود همراه کنند.

مسابقه رادیویی «دو راهی» یکی از این برنامه‌هاست که در مرحله ضبط برنامه سختی‌های زیادی بر دوش تولیدکنندگان و مجریان آن می‌گذارد. اما شیرینی کار آنجاست که ارتباط مستقیم و بی‌واسطه‌ای میان رادیو و مخاطبان خاصش برقرار می‌کند؛ رابطه‌ای که حتی هنگام پخش برنامه هم همچنان قوی و پویا جریان دارد و شنوندگان برنامه هرگز با آن غریبی نمی‌کنند.

علاوه بر این، بار اطلاعاتی و آموزشی این نوع برنامه‌ها هم در سطح قابل قبولی است و از بعد دانش‌افزایی نیز نمره خوبی می‌گیرند.

استودیو گریزی و بردن رادیو به قلب جامعه و همراه شدن هنرمندان با اقشار مختلف در سطوح گوناگون، اتفاق خوبی است که البته نباید محدود به برنامه‌های خاص شود. اگر بتوان این تکنیک را در برنامه‌های مختلف رادیویی مورد استفاده قرار داد بدون شک به آن هدف مهم رادیو نزدیک می‌شویم؛ هدفی که در آن همراهی، همدلی و نزدیکی با مخاطب مطرح است و البته رسانه‌ای با قدمت رادیو با همین هدف و در سایه همین رویکرد هنوز هم پویا و مقتدر به حیات خودش ادامه می‌دهد.

یاسر شیخ‌لو