نگاهم تشنه است
1-معصومیت چشمانت دیوانهام میکند. هنگامی که در برابر هر چه زیبایی آیینهوار میایستی و قد علم میکنی، درختان با آن شاخههای آسمانیشان در برابر چشمهای تو فرود میآیند تا نظارهگر باشند آرامش را. ستارهها بوسهباران میکنند آسمان شبزدة چشمت را و تو قد میکشی در آیینهها، در چشمان من و من را سر تا پا آذین میبندی با رؤیای شیرینت، تا دنیایم سپید شود.
2-وقتی شنیدی از دست رفتهام خالیترین نگاه در چشمان تو بود و آنجا پای درخت دلم، تمام سیبها روی زمین افتاده بود. چشمهایت آبی نداشت ماهیهای قرمز نگاهم را. آه... چه تشنهلب مُردند.
سارا مختارپور از اندیشه
آاااه... چه خسیس بودن! یه بطری آبمعدنی میخریدی خودت براشون! (ولی تصویرسازی آخریش بدکی نبود. آفرین)
گفت و گو
