نه عاشقش بودم نه قاتلش

به او یاد دادند چنین حرفی بزند. خانواده همسرم از من متنفر هستند به همین دلیل هم به دخترم یاد دادند علیه من حرف بزند.

ما خیلی با هم جرو بحث می‌کردیم اما من هیچ وقت تصمیم به قتلش نگرفتم.

همسرم زن سرکشی بود. اصلا به حرف من گوش نمی‌کرد و هرکاری که دوست داشت انجام می‌داد. خیلی وقت‌ها از سرکار که به خانه می‌آمدم می‌دیدم غذا نداریم و همسرم دنبال کار خودش بود.

به خانواده‌ام فحش می‌داد. هربار که دعوا می‌کردیم به مادر و پدرم توهین می‌کرد. این کارش خیلی من را ناراحت می‌کرد همسرم حتی بچه‌ها را علیه من تحریک می‌کرد.

ما بچه‌داشتیم، بچه‌ها چه می‌شدند. من که نمی‌توانستم به تنهایی بچه‌ها را بزرگ کنم. زنم هم پول نداشت که آنها را نگه​دارد. شرایط طوری بود که امکان‌پذیر نبود.

آن روز به خانه رفتم و دیدم دوباره غذا نداریم. از همسرم غذا خواستم. گفت در یخچال است، گرم کن و بخور. من هم گفتم زودتر غذا را برایم آماده کن. وظیفه من نیست که غذا را گرم کنم و بخورم تو باید این کار را بکنی. مقاومت کرد و گفت به من ربطی ندارد. این بحث همیشگی ما بود اما آن روز چون من خیلی خسته بودم گفتم که تو باید این کار را بکنی.

بعد از این‌که با هم جرو بحث کردیم به زنم گفتم به خانه پدرت برو و نمی‌خواهم دیگر در خانه من باشی. بچه‌ها ترسیده‌ بودند و گریه می‌کردند. زنم گفت که نمی‌رود و من اصرار کردم این کار را بکند. بعد از آشپزخانه خارج شدم و چند لحظه بعد در حالی که همچنان فحش می‌دادم و دعوا می‌کردم صدای جیغ دخترم را شنیدم و دیدم که زنم خودش را آتش زده‌ است.

مقداری بنزین برای کاری خریده‌ و در یک گالن کوچک ریخته بودم. در آشپزخانه بود زنم هم آن را روی خودش ریخته و کبریت را کشیده‌ بود.

خیلی طول نکشید. من پتو را برداشتم و به سمتش رفتم و پتو را دور او پیچیدم تا خاموش شود. نمی‌دانم چند دقیقه طول کشید اما من نهایت تلاشم را کردم و توانستم خاموشش کنم.

قبول ندارم همسرم این حرف را زده باشد. من همسرم را نکشتم. کاملا دروغ است. دخترم تحت تاثیر دیگران این حرف‌ها را زده ‌است.

زمانی که همسرم را به بیمارستان بردم نمی‌توانست حرف بزند و تا آخرش هم حرفی نزد. پرستارها هم از خانواده همسرم شنیده‌ بودند که من او را آتش زدم. این حرف‌ها دروغ است.

من قبول ندارم. حتی اگر همسرم ادعا کرده‌ باشد بازهم دروغ است. من زنم را نکشتم.

من نیازی به مدرک ندارم. کسانی که مرا متهم به قتل همسرم کردند باید مدرک بیاورند. من این کار را نکردم. درست است که با همسرم اختلاف داشتم اما از او متنفر نبودم. او برای من دو فرزند به دنیا آورده بود و هیچ وقت نمی‌توانستم دست به قتل مادر بچه‌هایم بزنم.

بچه‌هایم رضایت می‌دهند و می‌دانم آنها به قصاص من راضی نخواهند شد. فقط پدرومادر همسرم هستند که اصرار دارند محکوم شوم و بچه‌هایم را هم به این کار تحریک می‌کنند. در حالی که این کار درست نیست. من با دخترشان اختلاف داشتم اما او را نکشتم. به همین دلیل هم اصلا درخواست رضایت نمی‌کنم، اما از بچه‌هایم عذرخواهی می‌کنم به خاطر این‌که اختلافات من و مادرشان آرامش آنها را به هم زد.

من شرایط خوبی ندارم و در زندان هستم، بچه‌هایم آواره شده‌اند و همه اینها به‌​دلیل آن است که خانواده همسرم می‌خواهند انتقام خودکشی بچه‌شان را از من بگیرند. من بی‌گناهم و سرم بالای دار نمی‌رود. تا زمانی که تبرئه شوم شرایط را تحمل می‌کنم. همان‌طور که سه سال نتوانسته​اند من را محکوم کنند باز هم نمی‌توانند و من پیش بچه‌هایم برمی‌گردم. اگر آنها واقعا دخترشان را دوست داشتند کاری نمی‌کردند که من این همه سال در زندان باشم و فرزندانم که یادگار دخترشان هستند این همه سختی بکشند.

مرجان لقایی