پاتیناژ روی کاغذ

 سلام واژه‌های من؛ گنج بزرگ آدم​ها؛ چقدر دلتنگتان بودم​ و چقدر منتظر و چشم به راه بارشتان. پشت کدام چراغ قرمز مانده بودید که آنقدر دیر سبز شد؟ یکی دو سالی می‌شود یاری‌ام نمی‌کنید تا با همراهی قلمم زیبایی یک پاتیناژ را روی سفیدی کاغذ به نمایش بگذاریم. ببارید تا بتوانم شکوه جاودانة‌تان را جاودانه‌تر کنم.

عادت کرده ا‌م هر شب برات بخونم و تو بعد از خیره شدن به صورتم و لبخونی، لبخند بزنی. عادت کرده ا‌م از توی نگات حرفات رو بخونم. همیشه دوست دارم اسمم رو صدا کنی، باهام حرف بزنی و غرق شادی بشم. وقتی ساز می‌زنی برام و خودت نمی‌شنوی، قلبم پر از غصه می‌شه. سکوتت رو دوست ندارم وقتی می‌بینی و حرف نمی‌زنی و بغض می‌کنی. دلم می‌خواد بپرسم چرا؟ ولی نمی‌دونم از کی! هر چی ناراحتت می‌کنه بنویس. خودت رو خالی کن. دیدن چشمای پر از اشکت بیشتر ناراحتم می‌کنه.

1-فراموشت می‌کردم اگر دو روز دنیا انقدر طولانی نبود.

2-فقط آمدنت روی فاصله‌ها را کم می‌کند... کم کن روی فاصله را، فاصله را...

1-لعنت به تو! دلم را می‌گویم که حرف آدم سرش نمی‌شود... هر که از راه می‌رسد دل به دلش می‌بندد!

2-پاییز چه حالی دارد وقتی پا روی برگ​ها می‌گذاری. نترس! تو را یادم نرفته... با یادت روی برگ​ها قدم
می‌زنم.

برتینا